Happy

Vanmorgen wakker zonder hoofdpijn. Dus ga ik vandaag naar Petra. Ik overnacht daar in een hotel en zorg dat ik morgenochtend om 06.00 aan de poort sta.

20-10 Ik kan gen blogs meer uploaden dus probeer nu een oudere blog te bewerken.
19-10 Een etmaal in Petra geweest. In een ranzig hotelletje (Petra Gate Hotel) verbleven waar ik tijdens het avondeten de wereldproblematiek besprak met twee Australiers, een Canadees en twee Amerikanen. Nachtwandeling gedaan naar de Treasury (zie foto) en vanmorgen stond ik om 06.30 aan de poort om naar het eindpunt van de Petratour te lopen. Raakte in gesprek met John (uit het hotel). Ik verdacht hem er al van christen te zijn. We hebben drie uur lang onafgebroken gepraat over het geloof, het leven Gods wil, huwelijk enz.
Nu ben ik net weer terug in Amman en ga even een dutje doen. Ik word oud (hoop ik).

Jordanie

Inmiddels aangekomen in Jordanie. Nog steeds met hoofdpijn. Ruth Verboom kwam me ophalen en we hebben vanavond lekker bij kunnen praten. Nu zit ik met een schuin oog met Johan naar het Nederlands elftal te kijken. Doe ik anders nooit. Houd er niet zo van. 'k-Ga maar naar bed.
Toen ik aankwam begon het te regenen. De eerste regen sinds Maart. Heeft verder niets met mij te maken.
In het vliegtuig zat ik naast een man die luidruchtig sliep. Z'n adamsappel bewoog wild op en neer en z'n mond stond zo ver open dat ik er een appel in had kunnen steken. Daarnaast verspreidde hij een niet zo'n aangename geur. Gelukkig duurde het maar vier en een half uur. Tel daarbij op een schele hoofdpijn en het gevene dat de buurman ook nog eens en deel van mijn ruimte in bezit had genomen en dan is vier en een half uur plotselng heel lang.

Onderweg

Vanmorgen om vijf uur wilde ik maar een ding en dat is voor de rest van mijn leven in bed blijven liggen. Een paar minuten lang heb ik overwogen om maar niet naar Jordanie te gaan maar heb mezelf toch uit bed gesleept. Pijnstillers geslikt, heet gedouched en toen zag de wereld er al weer anders uit. De combinatie van pijn en pijnstillers maakt dat je alles een beetje in een roes beleefd.
Maar goed, hier zit ik dan op Charles de Gaule te wachten op de aansluitende vlucht naar Amman. Ik wil nog steeds terug naar bed.
Ik hoopte nog ergens wat stevigs te eten maar het vliegveld hier is een ramp. Nu zit ik van arrenmoede in de lounche Tuna-Sandwiches te eten. En chips. Ik vind tonijn helemaal niet lekker.

Terwijl ik dit schrijf moet ik ook wel lachen. Ik probeer mezelf van een afstandje te bekijken en kom dan tot de volgende conclusie: "man, wat ben jij zielig".
Al met al ben ik een zeer bevoorrecht mens. Ik heb een fantastische vrouw, geweldige kinderen, ontzettend fijn en bevredigend werk. Als die hoofdpijn het enige is wat mij regelmatig plaagt, ben ik nog steeds hardstikke gezegend!
Het plaatje klopt niet helemaal maar het idee vind ik wel aardig.
Op naar Jordanie!

Ziekerig...

Zo voel ik me vandaag. Migraine, althans zware hoofdpijn en ik zit al aan m'n tax wat betreft de hoeveelheid pijnstillers. Moet m'n koffer nog pakken en het is al bijna 22.30. Ellen ligt ziek op bed. Martha is katterig. Ik ga er even van uit dat ik over 7 uur fris opsta en zoals gepland naar Jordanie kan afreizen. Een hangdag is niet echt interessant om over te schrijven dus laat ik het maar hier bij. Ik hoop in Jordanie toegang te hebben tot internet zodat ik jullie mee op reis kan nemen.
Tot zondag zit ik in Amman en dan vertrekken we naar Aljun, ten noorden van Amman voor de coaching en mentoring clinic die ik samn met drie collega's verzorg.

Hyper

Dat was ik vandaag. Met nog een kleine 36 uur te gaan voordat ik naar Jordanie vertrek is er nog zoveel te doen. Gelukkig morgen nog een hele dag om zaken af te ronden en de laatste voorbereidingen te treffen. Vandaag twee en een half uur bezig geweest om te proberen m'n Outlook bestanden over te zeten op de laptop. Het bleef maar fouit gaan. Uiteindelijk blijkt er niet zoveel aan de hand te zijn. Bij het kopieren naar de memory stick is de file corrupt geraakt. De oplossing was ongeveer even simpel als eenvoudig. De file nog een keer gekopieerd en er was geen vuilje mer aan de lucht.
Nou, dan denk je ook bij je eige...
Nu is het hoogste tijd om naar bed te gaan. M'n ogen vallen dicht.

Misfits

Een oude vrouw die haar meeste tanden mist, in een rolstoel zit, suikerziekte heeft en een oude man die aan allerlei kwaaltjes lijdt.
Samen kwamen ze naar Roemenie om weeskinderen op te vangen. En dat deden ze. Naar de mens gesproken absoluut geen bijzonder stel; Geen charisma, de verkeerde kleren, geen gepolijste glimlach, geen gelikte fondsenwervers, geen innemende sprekers. Enigzins excentriek zouje ze kunnen noemen. Niks hips aan. Ze zagen er eigenlijk niet uit.
Zeventien jaar geleden verkochten ze al hun bezittingen, lieten familie en vrienden achter en zijn aan de slag gegaan. Honderden wezen, misbruikte en alleenstaande moeders, bedelaars; allemaal werder ze door Ron en Sue in liefde opgenomen. Tegelijkertijd moesten ze strijden tegen de corrupte Roemeense overheid die voortdurend dreigt met sluiting van de vier opvanghuizen.
Op 31 juli stierf Ron na een kort ziekbed. Gisteren stierf Sue.
Twee helden in Gods koninkrijk.Onbezongen helden.
Vandaag eer ik ze in deze blog in de wetenschap dat ongeveer 40 bloglezers in ieder geval een keer hun namen zien.

Eens in de drie jaar is ook regelmatig

"Dit moeten we vaker doen", zeiden we tegen elkaar toen we zo'n drie jaar geleden voor het eerst samen gingen hardlopen. Vandaag was het dan zover en renden we een rondje Nieuw-Lekkerland-Kinderdijk vv (ja, langs de molens enzo). Luuk z'n probleem is dat hij zo'n dertig kilo lichter is en daarom is het voor hem moeilijk om mijn tempo bij te houden; hij gaat veel sneller en loopt lichter, haalt adem door z'n neus, fluit de vijfde van Beethoven en houdt tegelijkertijd een conversatie gaande.
tijdens het lopen besloten we dat er in de Brandaris best wel veel lopers zijn en dat we dat gegeven zouden kunnen gebruiken voor een fondswerver (waarvoor weten we nog niet).
Daarnaast waren we het met elkaar eens dat een keer per drie jaar ook regelmatig is.
Ik herinnerde me een voorval van de afgelopen zomer. Ik was redelijk vroeg een rondje Rotterdam Airport aan het doen toen een fietser me inhaalde, op gelijke hoogte met mij bleef fietsen, me aankeek en zei: "mag ik wat vragen?" Op mijn "ga je gang" vroeg hij, "Wat bezielt iemand om in het holst van de nacht om het vliegveld heen te rennen"? Alleen een niet hardloper stelt zulk een vraag. Ik heb er een mooi verhaal van gemaakt. Of dat voldoende was om de fietser tevreden te stellen, weet ik niet, maar hij fietste uiteindelijk door en ik ben ook weer thuis gekomen, getuige deze blog.
Ben trouwens een leuk boek tegen gekomen. Niet altijd makkelijk te begrijpen maar er staan grappige dingen in. Ook best wel ernstige dingen. Ik merk dat het een van de weinige boeken is die mijn leven daadwerkelijk veranderd. Hieronder een plaatje van de voorkant. Ik heb trouwens begrepen dat het nog volop verkrijgbaar is.

Fondsen

Vanmorgen vooral bezig geweest met het maken van een Flyer die moet gaan helpen om onze financiele supportbasis te vergroten. Dat is een van de mindere kanten van het werken bij een geloofszendingsorganisatie; je moet je eigen salaris meenemen.
Een belangrijk deel wordt door de Brandaris betaald maar voor al het overige OM werk blijven we helemaal afhankelijk van giften. Je hand ophouden went nooit. Over het algemeen hebben zendingswerkers een thuisfrontkomitee dat de acquisitie doet maar wij hebben niet zo'n komitee dus moeten we het zelf doen. Ik vind het heel vervelend om te doen en Martha vindt het verschrikkelijk.
Wat we zoeken zijn 80 mensen die tien euro per maand gaan geven. Of 40 die 20 euro geven, of 32 x 25, of 16 die 50 geven. Best wel pittig!
Ik heb wel een leuke fotootje kunnen fotosjoppen die in de flyer komt:



Aanstaande zondag is er weer Eternal Differenz. De flyers werden vandaag afgeleverd:

Op tenen staan

Het is me weer gelukt. Geheel onbedoeld, onbewust en ongepland. Ik ben weer eens op iemands tenen gaan staan.

Weet je, ik word daar letterlijk ziek van. Ik word misselijk en een overweldigend gevoel van onbekwaamheid overvalt me en ik wil dan meteen de handdoek in de ring gooien.
Ik ben namelijk niet in de Brandaris gaan werken om mensen te kwetsen maar om ze op te bouwen. En toch gebeurt het. Ik weet het, als ik niet wil dat het gebeurt moet ik thuis gaan zitten, steun trekken, met niemand praten, m'n boodschappen online doen en verder de hele dag tevee kijken. Dat is echter geen optie.
Ik baal.

Vijf minuten

Ja, het is me gelukt! Kijk maar naar het plaatje. Vijf minuten lang zag ik alleen maar dit:


Vijf minuten lang was m'n "INBOX" leeg. Het voelde heel goed. Even een euforisch gevoel. Totdat de confrontatie met de hoeveelheid nog te lezen en voor te bereiden materiaal voor de Coaching en Mentoring Clinic in Jordanie als een golf over me heen spoelde. Dat zijn dan van die momenten dat ik besluit om naar beneden te gaan, espressobonen te malen en een Late te maken.
Dat ga ik doen. Maar eerst wil ik de euforie van dit moment met jullie delen. Ik heb zelfs even een Praise cedee opgezet!
Juich, juich. Op naar de Late.