File..

Het leed verergert en zal de komende jaren alleen nog maar toenemen. Files; de generatie die na mij zit weet niet beter en is er mee opgegroeid.
Telkens als ik in een file sta overvalt me een gevoel van volkomen machteloosheid en besluiteloosheid. Gevoelens zoals het demonstratief wegdoen van de auto en voortaan met het OV reizen nemen langzaam bezit van me (de keren dat ik met het OV naar Schiphol ga moet ik meestal staan en waar je je koffer moet laten, mag Joost weten). Dat gevoel verdwijnt weer als ik weer even kan gassen. Bij het volgende kruipstukje begint het weer opnieuw.
Sterke gevoelens van machteloosheid doen me denken en zeggen dat ik Nederland haat, de regering en vooral al die automobilisten die voor, naast en achter me rijden.

En het wordt alleen maar erger. We gaan onze auto's niet wegdoen. Echt niet.

Met andere woorden, ik ben vandaag in Emmeloord geweest. De heenweg ging nog wel (om 06.00 gaan rijden). De terugweg een ramp.
Wat het wel uitwerkt is dat ik steeds minder graag ergens heen wil met de auto.

Voor mij bestaan snelheidsovertredingen niet meer. In mijn beleving noem ik het snelheidscompensatie. Het gemiddelde van 80 of 100 km is dan nog steeds een droom. Het is alleen jammer dat de pliesiemensen niet met mijn redeneringen meegaan.

Even iets anders:
1. Iemand biedt iets aan, bijvoorbeeld een bepaald product en ik heb er niet om gevraagd.
2. Ik besluit niet van die aanbiedingen gebruik te maken.
3. Ben ik dan moreel, geestelijk of op wat voor andere wijzen dan ook verplicht om mijn besluit te rechtvaardigen of te motiveren?

Mijn secretaris

Vandaag is mijn "hulpje" van 10.00 tot 16.00 bezig geweest met het opruimen van de PC (persoonlijke compjoetur voor de niet ingewijden). In het opruimproces (en mijn "hulpje" doet dat nogal grondig) is er een aantal files (dll) in de prullenbak, en vanuit de prullenbak in het eeuwige niets verdwenen.
Dit alles kwam mijn "hulpje" niet zo goed uit want hij "had wel wat beters te doen" zei hij. Wie denkt hij wel dat hij is! Wat beters! Wat kan er beter zijn dan een trage pc te tweaken, spam, spy en andere "ware" te verwijderen zodat er weer efficienter gewerkt kan worden?

Nu wil het geval dat ik helemaal geen "hulpje" heb. Ik ben m'n eigen hulpje, schoonmaker, reisburo, secretaresse.
En wat is het eind van het liedje"Mijn "hulpje" is het helemaal zat en wil vroeg naar huis vandaag! Tssjj...


Dat wordt de rest van de dag meters maken. Zondag twee preken en ik moet aan de slag met de revisie van de tekst voor de "Verliefd, Verloofd, Getrouwd" studieavonden die maandagavond beginnen.
Niet leuk dat soort onderbrekingen. Mijn hulpje wil naar huis en andere dingen doen. Ik ook dus.

Morgen de hele dag in Emmeloord voor de maandelijkse gebedsdag.

Maar nu: eerst koffie!

Helemaal anders...

Althans, dat is het plan.
Aanstaande zondagavond is er de eerste Eternal Differenz van dit seizoen. Ik houd een praatje over "Freedom" en ik zou het eigenlijk wat anders willen aanpakken.
In plaats van een typische Jan den Ouden 25 minuten en 30 seconden waterval van woorden soort van monoloog, ga ik het anders doen.
Althans, dat is het plan.

Kga de zaal erbij betrekken. Kword interactief. Kga betrokkenheid faciliteren.
Althans, dat is het plan.

Wat ik weet is dit: de jeugdkerk/jongerenkerkformule is op z'n retour. Na zoveel jaren is het vooral een feestje geworden voor de 'in-crowd'. En die 'in-crowd' is 'hard to please'. Ik heb altijd gehoopt dat het ED feest aanleiding zou zijn voor christenjongeren om vrienden mee te nemen. Als dat na 25 ED-jes maar mondjesmaat gebeurt moet ik niet denken dat dat opeens gaat veranderen.

Dus doe ik het aanstaande zondag anders. Waar ik op mik is dat het volgens mij mogelijk moet zijn om op zo'n manier over een thema te spreken dat de 'in-crowd' iets wezenlijks leert en de 'out-crowd' zoiets heeft van, "wow, hier is over nagedacht en ik moet zelf ook het een en ander aan denkwerk gaan verzetten".
Althans, dat is het plan.

Nu moet ik het gaan uitvoeren

Seeeeeeeeeeeeks

"Ellen, hoe denk je dat het komt dat er vanuit de Brandaris niemand zich heeft opgegegven voor mijn vijf seksstudies". "Ja", zegt Ellen, "als je het zo zegt dan heb ik bij voorbaat al geen trek in die studies".

Wel, de teller staat nu op vier aanmeldingen en ik denk dat ik het begin te begrijpen; binnen de christelijke kerken weet men alles al en gelooft niet dat er nog iets te leren valt over relaties, vriendschap, verkering, intimiteit, seksualiteit. Vandaar dat we het binnen de kerken zo goed doen. Geen echtscheiding, geen misbruik, geen ongewenste zwangerschappen, geen schuld, geen schaamte.

Tja, als dat waar zou zijn, zou ik wel studies doen over "the ins and outs van effectief postzegelverzamelen" of "hoe om te gaan met een oma die last heeft van een ingegroeide teennagel en daar niet over uitgepraaat raakt".

We doen het binnen de christelijk kerk nauwelijks anders of beter dan daarbuiten.
Samenleven is een kunst die de meeste wereldbewoners niet beheersen. Overleven is belangrijker dan samenleven, en daarom gaat er zoveel kapot. Daarom is er zoveel misbruik en zijn er zoveel relaties waar de behoeftebevrediging van het ego centraal staat.

De kunst van een relatie is "geven". In een ontspoorde relatie staat "nemen" centraal.
Maar goed, dit is geen blog over relaties. Dit is een blog over mijn te hoge verwachtingen. Ik dacht echt dat mensen dit zouden willen weten. Ik heb me vergist en doe boete.
Voor een overzicht van de inhoud van de vijf avonden klik je links op de link.

Ondertussen ga ik "ingegroeide teennagel" googelen. Just for fun.

Een gewone werkdag

Tekst Preek Brandaris 2 september "Wennen aan God?" Klik op deze link

Vanmorgen weer eens lekker vroeg wakker. Geen hoofdpijn (de laatste drie dagen wel, maar ik ben er weer doorheen). Hardloopschoenen aan en genieten van wat inspanning en het enige moment in de week waarop de A13 geen fijn stof en roetdeeltjes de luicht in blaast. Zondagochtend vroeg slaapt Nederland. Dat unieke moment moet worden uitgebuit. Ik heb de wereld eventjes voor mezelf. Alleen de konijntjes in het Zestienhovense park zijn wakker. Dit zijn voor mij momenten van bijna optimaal geluk en voldoening.
Dan douchen en met een mok thee m'n bijbel lezen, mijmeren, denken, nog wat lezen, een boek erbij (Jerry Sittser, Waar Gods wil is, is Gods weg), nog even door m'n preekjes van vandaag 'lopen'(niet te lang anders krijg ik de neiging om opnieuw te beginnen) en nu kan wat mij betreft de rest van de dag beginnen. Eerst de Brandaris en dan gauw door naar de Betteld waar ik om 14.00 spreek op de Come to Worship conferentie. Ik hoop rond 18.00 weer thuis te kunnen zijn.

Intimiderend

M'n collega nam haar plaats achter het spreekgestoelte in en begon; "Hoe komt het dat ik gisteren met 300 man publiek helemaal niet nerveus was en vandaag, met tien collega's onder m'n gehoor, me de zenuwen door de keel gieren"? Ze had zelf het antwoord niet en wij, haar geachte collega's, ook niet. Rode vlekken vormden zich op haar nek en gezicht, gelukkig ontspande ze wat na enkele minuten en de sessie verliep verder voorspoedig.
Later, we zaten op een terras koffie te drinken, wenkte ze me en ik voegde me bij haar en twee andere collega's. Ze zei, "Ik ben eruit. Ik weet waarom ik zo nerveus was. Het kwam door jou".
Op de een of andere manier voelde ze zich door mij aanwezigheid geintimideerd.Een beetje zoals op het plaatje.
"Maar wat deed ik dan om je dat gevoel te geven", vroeg ik. "Niets, helemaal niets", zei ze. Alleen al jou aanwezigheid was al voldoende".
En ik had me nog zo voorgenomen om m'n collega te supporten door het seminar bij te wonen, op de eerste rij te gaan zitten en het seminar m'n volle aandacht te geven. Ik zat er dus echt helemaal in en was me van geen kwaad bewust.

Ik herinner me dat m'n moeder vroeger wel eens zei: "Jan, het maakt niet uit of je wel of niet je mond opendoet. Ook als je stil bent maak je nog een heleboel lawaai en neem je een hoop ruimte in beslag.".
Hoe meer ik m'n best doe om niet op te vallen, hoe meer het opvalt.

Vandaag (en gisteren en eergisteren) loop ik weer met hoofdpijn. Heel vervelend maar je doet er maar weinig aan.

Nooit meer anoniem

Dat heb ik besloten. Het is frustrerend om met iemand in dialoog te zijn en je hebt geen idee wie dat is. Toch maar weer terug naar m'n principe om emails die van een anonieme afzender komen direct definitief te verwijderen. Echter met een uitzondering: stel je voor dat iemand me benaderd die het echt moeilijk vindt om mensen te vertrouwen en beschadigd is door anderen. Daar zijn er trouwens genoeg van.

Mensen kunnen een ding bijzonder goed en dat is anderen kwetsen. Vaak gebeurd dat ongewild en onbewust, maar de schade is er niet minder om. Mijn hart gaat uit naar mensen die zich "aangeschoten wild" voelen. Vaak weet ik me ook geen houding te geven naar mensen die pijn hebben (ik kom ook niet zo pastoraal en meevoelend over en ik zie mezelf als "pastoraly challenged"). De wereld is hard en het wordt helaas niet veel beter.

Vandaag vooral bezig geweest met het voorbereiden van twee preken voor aanstaande zondag. Eerst spreek ik in de Brandaris op onze zogenaamde startzondag. Niet dat er zoveel te starten valt maar het goed om een moment te hebben waarbij we stil staan bij onze missie en visie.

Na de dienst moet ik meteen door naar Zelhem (de Betteld) waar om 14.00 de afsluiting is van de "Come to Worship" evenement. Helaas is de afsluitende dienst ook het enig wat ik meemaak van het gehele weekend. Ik zie er naar uit om er te spreken over "aanbidding". Ik trek de lijn vooraal door naar het leven van alledag. Liedjes zingen en je er goed bij voelen is niet perse aanbidding. Dat is echt wel wat anders.
Ik ben eigenlijk nog op zoek naar iemand die met me mee wil en kan/wil rijden. Mocht een van de bloglezers interesse hebben: om 12.00 uur vertrek vanuit de Brandaris. Laat het me wel ff weten.

Vanavond nemen we formeel afscheid van Martijn. Morgen trekt hij in z'n kamer in Amsterdam en ik weet nu al dat ik een potje ga zitten huilen. Als ik er aan denk word ik al emotioneel.

Anoniem Vliegeren

De laatste twee weken lees ik steeds een stukje in "De Vliegeraar" van Khaled Hosseini. Het duurde wel even voordat ik er in kwam en ook nu ik het bijna uitheb merk ik dat ik nog steeds hele bladzijden oversla. Ik houd niet zo van de flashbacks die overal verspreid in het boek staan.
Het is een bestseller en miljoenen mensen zijn er vreselijk enthousiast over.

Liefde, Eer, Schuld, Schaamte en Verlossing zijn de thema's. Dat verkoopt alitjd wel omdat het thema's zijn die altijd actueel zijn.
Als iemand het wil lenen, hoor ik het wel.

Al een paar dagen ben ik met een anonieme iemeler in dialoog over seks, liefde, vriendschap en hoe God het bedoeld zou hebben.
Normaal reageer ik nooit op anonieme berichten maar besloot het dit keer wel te doen. Ik heb daar best wel een beetje spijt van omdat het je meezuigt en aan je gaat knagen; waarom reageert iemand anoniem? Volgens mij kunnen dat twee redenen zijn. De eerste is dat iemand zo beschadigd is dat de persoon een ander niet direct durft aan te spreken. Bang voor nog meer beschadiging en oordeel.
Het kan ook zijn dat iemand zich schaamt en door anoniem te blijven dingen kan zeggen en schrijven die hij/zij nooit recht in m'n gezicht kan zeggen.
Anonimiteit verschaft een enigzins veilige barriere. Aftasten of er voldoende vertrouwen is om het vizier te laten zakken.

Misschien is er nog een derde mogelijkheid; iemand blijft anoniem omdat de persoon weet dat hij fout zit maar probeert rechtvaardiging te vinden, een medestander. Een soort van biecht, zeg maar, om te horen wat de pastoor er van vindt, een zoeken naar bevestiging.
Helaas voor mijn anonieme emailvriend kan ik slechts ten dele bevestiging bieden. Ik blijf namelijk vasthouden dat geslachtsgemeeneschap binnen de grenzen van het huwelijk dient plaats te vinden. Dit mag je echter niet verwarren met seksualiteit, We zijn allemaal seksuele wezens met seksuele en erotische gevoelens. Daar is niets vies' of smerigs aan. Hoe we daar vervolgens uitdrukking aan geven is een andere verhaal.

De afgelopen dagen op de Bron in Dalfsen gezeten. Ontzetend gaaf om veel vrienden en collega's weer te zien en bij te kunnen praten.

Maandag... een nieuwe werkweek

De weekendrally zit erop. Zaterdagavond was ik helemaal afgedraaid. We hadden een middag met een klein deel van onze Nederlandse achterban. In mijn seminar "hoe de plaatselijke kerk de wereld kan veranderen" had ik vijftig deelnemers. De deelnemers hebben en hadden een ding gemeenschappelijk; een zekere mate van frustratie met de huidige stand van zaken in hun kerken. Veel kerken zijn met zichzelf bezig terwijl de opdracht is om naar buiten te treden. Sommige kerken zijn zo ondergesneeuwd geraakt door triviale, energievretende discussies over luchtige en minder luchtige niemendalletjes dat er van enige aandacht aan de oorspronkelijke missie die Jezus aan Zijn kerk gaf al helemaal geen sprake meer is. Triest.
Wat kun je doen? Het laatste wat je moet doen is wachten op betere tijden. Zolang er mensen in de kerk zitten blijf je onderlinge verschillen houden die door sommigen zo worden uitvergroot dat deze verschillen de toon zetten en niet de opdracht opm de wereld te bereieken met het Goede Nieuws. Verdrietig.
Wachten helpt niet. Er voor gaan is het devies.

De grootste veranderingen in de wereldgeschiedenis werden en worden in gang gezet door eenlingen. Enkelingen die het niet meer pikten en die hun tanden zetten in sociale gerechtigheid en andere nobele zaken. Wilberforce (zie foto links) die veertig jaar streed voor de afschaffing van de slavenhandel en zo'n beetje de hele wereld over zich heen kreeg. Tyndale (Zie foto hieronder) die koste wat kost de bijbel vanuit het Latijn wilde vertalen in het Engels, dit voor elkaar kreeg maar wel met z'n leven moest boeten.

De kerk en haar leden moeten de gelatenheid van zich afschudden en zich gaan inzetten voor die zaken die voor God van belang zijn: de zorg voor de schepping en de redding van de mensheid.
Hoe zit het dan met "je onderwerpen aan de leiders van de kerk"? Door velen wordt dit als een excuus gebruikt om zelf te blijven hangen in passiviteit. Was het niet Jezus zelf die zei dat we God meer moeten gehoorzamen dan mensen!

Nou, tot zover m'n preekje. Ik moest het even kwijt.

George Verwer, de oprichter van OM vertalen, is geen gemakkelijk opdracht. Is hij in het Engels al niet makkelijk te volgen, om dat moelijk te volgen Engels dan in enigzins beprijpelijke Nederandse zinnen om te zetten... ga d'r maar aan staan.
Aan het eind van de zaterdagavond, zo rond 23.00 uur was ik helmaal kapot.

Zondagmorgen om 07.45 weggereden uit Dalfsen met Ian en Helen Orton. Ian sprak bij ons in de Brandaris over 'pijn'. Was echt goed. Daarna wat met Ian en Helen rondgehangen en gelopen en afgesloten met de Chinaboot. Drie uur varen en eten door de Rotterdamse havens. Echt heel leuk en de moeite en het geld waard voor hen die nog een culinaire en uitgaanstip kunnen gebruiken. Verwacht echter geen "haute cuisine"; het blijft een aan de westerse smaak aangepaste chinees/indonesisch/maleisisch/singaporiaanse vreetschuur

Vandaag hoop ik zondag te houden. Dat is eigenlijk al mislukt want ik ben inmidels al weer drie uur bezig met het afwerken van mails en andere zaken.

Weg

Klik hier voor onze meest recente nieuwsbrief
Klik hier voor toespraak Flevo's Outburst


Vandaag zit ik op de Bron in Dalfsen. Ieder jaar heeft OM daar een trainingsconferentie voor de nieuwe werkers. We hebben een speciaal programma voor de Nederlandse achterban van OM. Morgenochtend neem ik de spreker vanaf de Bron mee naar de Brandaris en zal de dag verder met hem en z'n vrouw doorbrengen.
Niet zo spannend allemaal.
Maandag werk ik het Blog weer bij. Wie weet is er dan wat spannends te melden.