Intimiderend

M'n collega nam haar plaats achter het spreekgestoelte in en begon; "Hoe komt het dat ik gisteren met 300 man publiek helemaal niet nerveus was en vandaag, met tien collega's onder m'n gehoor, me de zenuwen door de keel gieren"? Ze had zelf het antwoord niet en wij, haar geachte collega's, ook niet. Rode vlekken vormden zich op haar nek en gezicht, gelukkig ontspande ze wat na enkele minuten en de sessie verliep verder voorspoedig.
Later, we zaten op een terras koffie te drinken, wenkte ze me en ik voegde me bij haar en twee andere collega's. Ze zei, "Ik ben eruit. Ik weet waarom ik zo nerveus was. Het kwam door jou".
Op de een of andere manier voelde ze zich door mij aanwezigheid geintimideerd.Een beetje zoals op het plaatje.
"Maar wat deed ik dan om je dat gevoel te geven", vroeg ik. "Niets, helemaal niets", zei ze. Alleen al jou aanwezigheid was al voldoende".
En ik had me nog zo voorgenomen om m'n collega te supporten door het seminar bij te wonen, op de eerste rij te gaan zitten en het seminar m'n volle aandacht te geven. Ik zat er dus echt helemaal in en was me van geen kwaad bewust.

Ik herinner me dat m'n moeder vroeger wel eens zei: "Jan, het maakt niet uit of je wel of niet je mond opendoet. Ook als je stil bent maak je nog een heleboel lawaai en neem je een hoop ruimte in beslag.".
Hoe meer ik m'n best doe om niet op te vallen, hoe meer het opvalt.

Vandaag (en gisteren en eergisteren) loop ik weer met hoofdpijn. Heel vervelend maar je doet er maar weinig aan.

Nooit meer anoniem

Dat heb ik besloten. Het is frustrerend om met iemand in dialoog te zijn en je hebt geen idee wie dat is. Toch maar weer terug naar m'n principe om emails die van een anonieme afzender komen direct definitief te verwijderen. Echter met een uitzondering: stel je voor dat iemand me benaderd die het echt moeilijk vindt om mensen te vertrouwen en beschadigd is door anderen. Daar zijn er trouwens genoeg van.

Mensen kunnen een ding bijzonder goed en dat is anderen kwetsen. Vaak gebeurd dat ongewild en onbewust, maar de schade is er niet minder om. Mijn hart gaat uit naar mensen die zich "aangeschoten wild" voelen. Vaak weet ik me ook geen houding te geven naar mensen die pijn hebben (ik kom ook niet zo pastoraal en meevoelend over en ik zie mezelf als "pastoraly challenged"). De wereld is hard en het wordt helaas niet veel beter.

Vandaag vooral bezig geweest met het voorbereiden van twee preken voor aanstaande zondag. Eerst spreek ik in de Brandaris op onze zogenaamde startzondag. Niet dat er zoveel te starten valt maar het goed om een moment te hebben waarbij we stil staan bij onze missie en visie.

Na de dienst moet ik meteen door naar Zelhem (de Betteld) waar om 14.00 de afsluiting is van de "Come to Worship" evenement. Helaas is de afsluitende dienst ook het enig wat ik meemaak van het gehele weekend. Ik zie er naar uit om er te spreken over "aanbidding". Ik trek de lijn vooraal door naar het leven van alledag. Liedjes zingen en je er goed bij voelen is niet perse aanbidding. Dat is echt wel wat anders.
Ik ben eigenlijk nog op zoek naar iemand die met me mee wil en kan/wil rijden. Mocht een van de bloglezers interesse hebben: om 12.00 uur vertrek vanuit de Brandaris. Laat het me wel ff weten.

Vanavond nemen we formeel afscheid van Martijn. Morgen trekt hij in z'n kamer in Amsterdam en ik weet nu al dat ik een potje ga zitten huilen. Als ik er aan denk word ik al emotioneel.

Anoniem Vliegeren

De laatste twee weken lees ik steeds een stukje in "De Vliegeraar" van Khaled Hosseini. Het duurde wel even voordat ik er in kwam en ook nu ik het bijna uitheb merk ik dat ik nog steeds hele bladzijden oversla. Ik houd niet zo van de flashbacks die overal verspreid in het boek staan.
Het is een bestseller en miljoenen mensen zijn er vreselijk enthousiast over.

Liefde, Eer, Schuld, Schaamte en Verlossing zijn de thema's. Dat verkoopt alitjd wel omdat het thema's zijn die altijd actueel zijn.
Als iemand het wil lenen, hoor ik het wel.

Al een paar dagen ben ik met een anonieme iemeler in dialoog over seks, liefde, vriendschap en hoe God het bedoeld zou hebben.
Normaal reageer ik nooit op anonieme berichten maar besloot het dit keer wel te doen. Ik heb daar best wel een beetje spijt van omdat het je meezuigt en aan je gaat knagen; waarom reageert iemand anoniem? Volgens mij kunnen dat twee redenen zijn. De eerste is dat iemand zo beschadigd is dat de persoon een ander niet direct durft aan te spreken. Bang voor nog meer beschadiging en oordeel.
Het kan ook zijn dat iemand zich schaamt en door anoniem te blijven dingen kan zeggen en schrijven die hij/zij nooit recht in m'n gezicht kan zeggen.
Anonimiteit verschaft een enigzins veilige barriere. Aftasten of er voldoende vertrouwen is om het vizier te laten zakken.

Misschien is er nog een derde mogelijkheid; iemand blijft anoniem omdat de persoon weet dat hij fout zit maar probeert rechtvaardiging te vinden, een medestander. Een soort van biecht, zeg maar, om te horen wat de pastoor er van vindt, een zoeken naar bevestiging.
Helaas voor mijn anonieme emailvriend kan ik slechts ten dele bevestiging bieden. Ik blijf namelijk vasthouden dat geslachtsgemeeneschap binnen de grenzen van het huwelijk dient plaats te vinden. Dit mag je echter niet verwarren met seksualiteit, We zijn allemaal seksuele wezens met seksuele en erotische gevoelens. Daar is niets vies' of smerigs aan. Hoe we daar vervolgens uitdrukking aan geven is een andere verhaal.

De afgelopen dagen op de Bron in Dalfsen gezeten. Ontzetend gaaf om veel vrienden en collega's weer te zien en bij te kunnen praten.

Maandag... een nieuwe werkweek

De weekendrally zit erop. Zaterdagavond was ik helemaal afgedraaid. We hadden een middag met een klein deel van onze Nederlandse achterban. In mijn seminar "hoe de plaatselijke kerk de wereld kan veranderen" had ik vijftig deelnemers. De deelnemers hebben en hadden een ding gemeenschappelijk; een zekere mate van frustratie met de huidige stand van zaken in hun kerken. Veel kerken zijn met zichzelf bezig terwijl de opdracht is om naar buiten te treden. Sommige kerken zijn zo ondergesneeuwd geraakt door triviale, energievretende discussies over luchtige en minder luchtige niemendalletjes dat er van enige aandacht aan de oorspronkelijke missie die Jezus aan Zijn kerk gaf al helemaal geen sprake meer is. Triest.
Wat kun je doen? Het laatste wat je moet doen is wachten op betere tijden. Zolang er mensen in de kerk zitten blijf je onderlinge verschillen houden die door sommigen zo worden uitvergroot dat deze verschillen de toon zetten en niet de opdracht opm de wereld te bereieken met het Goede Nieuws. Verdrietig.
Wachten helpt niet. Er voor gaan is het devies.

De grootste veranderingen in de wereldgeschiedenis werden en worden in gang gezet door eenlingen. Enkelingen die het niet meer pikten en die hun tanden zetten in sociale gerechtigheid en andere nobele zaken. Wilberforce (zie foto links) die veertig jaar streed voor de afschaffing van de slavenhandel en zo'n beetje de hele wereld over zich heen kreeg. Tyndale (Zie foto hieronder) die koste wat kost de bijbel vanuit het Latijn wilde vertalen in het Engels, dit voor elkaar kreeg maar wel met z'n leven moest boeten.

De kerk en haar leden moeten de gelatenheid van zich afschudden en zich gaan inzetten voor die zaken die voor God van belang zijn: de zorg voor de schepping en de redding van de mensheid.
Hoe zit het dan met "je onderwerpen aan de leiders van de kerk"? Door velen wordt dit als een excuus gebruikt om zelf te blijven hangen in passiviteit. Was het niet Jezus zelf die zei dat we God meer moeten gehoorzamen dan mensen!

Nou, tot zover m'n preekje. Ik moest het even kwijt.

George Verwer, de oprichter van OM vertalen, is geen gemakkelijk opdracht. Is hij in het Engels al niet makkelijk te volgen, om dat moelijk te volgen Engels dan in enigzins beprijpelijke Nederandse zinnen om te zetten... ga d'r maar aan staan.
Aan het eind van de zaterdagavond, zo rond 23.00 uur was ik helmaal kapot.

Zondagmorgen om 07.45 weggereden uit Dalfsen met Ian en Helen Orton. Ian sprak bij ons in de Brandaris over 'pijn'. Was echt goed. Daarna wat met Ian en Helen rondgehangen en gelopen en afgesloten met de Chinaboot. Drie uur varen en eten door de Rotterdamse havens. Echt heel leuk en de moeite en het geld waard voor hen die nog een culinaire en uitgaanstip kunnen gebruiken. Verwacht echter geen "haute cuisine"; het blijft een aan de westerse smaak aangepaste chinees/indonesisch/maleisisch/singaporiaanse vreetschuur

Vandaag hoop ik zondag te houden. Dat is eigenlijk al mislukt want ik ben inmidels al weer drie uur bezig met het afwerken van mails en andere zaken.

Weg

Klik hier voor onze meest recente nieuwsbrief
Klik hier voor toespraak Flevo's Outburst


Vandaag zit ik op de Bron in Dalfsen. Ieder jaar heeft OM daar een trainingsconferentie voor de nieuwe werkers. We hebben een speciaal programma voor de Nederlandse achterban van OM. Morgenochtend neem ik de spreker vanaf de Bron mee naar de Brandaris en zal de dag verder met hem en z'n vrouw doorbrengen.
Niet zo spannend allemaal.
Maandag werk ik het Blog weer bij. Wie weet is er dan wat spannends te melden.

Niet zuchten naar baat

Klik hier voor onze meest recente nieuwsbrief
Klik hier voor toespraak Flevo's Outburst

Vanmorgen hadden Martha en ik het over de vraag of mensen eigenlijk wel echt kunnen veranderen. We zien veel kosmetische veranderingen maar de persoon blijft vaak toch ten diepste dezelfde persoon.
We stelden opnieuw vast dat de mens ongelooflijk egoistisch is. Het gaat allemaal toch wel heel erg om 'mij'; wat IK vind, voel, geloof, wil en nog een hoop andere dingen. En dan wijzen we vooral nu eens niet naar een ander. Als ik in mijn hart kijk zit het diep in mij verankerd.
'Ja, maar', zullen sommigen zeggen, 'je doet toch ook goede dingen, en onbaatzuchtige dingen'?
Klopt. Ik doe onbaatzuchtige dingen maar moet daarbij wel opmerken dat het makkelijker is om onbaatzuchtig te zijn naar mensen toe die je aardig vindt, leuk vindt en goed mee op kunt schieten. Om zonder zucht naar baat iets voor deze groep te doen is makkelijk.
Anders wordt het als er iets onbaatzuchtings van me verwacht wordt en ik zie de betrokken persoon of personen niet zo zitten (dan kan toch niet, want je wilt Jezus toch volgen en Hij ziet iedereen toch zitten... dus.... kan ik nooit een echt christen zijn anders zou ik wel echt onbaatzuchtig zijn). Gevolg: schuldgevoel want ik ben nog niet helemaal zoals Jezus het zou willen.
Goed, naar deze groep toe ben ik dan knorrig onbaatzuchtig en hoop dat de baat snel afgelopen is zodat ik weer 'mijn eigen dingetje' kan doen.

Iets onbaatzuchtings zoals het kopen van een straatkrant zonder om wisselgeld te vragen, of het kopen van Max Havelaar koffie, bananen en andere goederen resulteert toch snel in 'baat'. Ik heb er baat bij want ik voel me goed, misschien wel beter dan al die anderen die niet zo gewetensvol zijn om de arme boeren in de arme landen aan een rechtvaardig loon te helpen. Is het mij dan om die arme boer te doen of om mijn eigen gemoedsrust?

En zo zuchten we door.

Vandaag zucht ik ook. Een workshop van anderhalf uur voorbereiden voor aanstaande zaterdag. We hebben dan een open dag van OM Nederland op de Bron en ik ben gevraagd een workshop te verzorgen. Het is half elf. Ik ga maar snel beginnen.

Hellup...

Klik hier voor onze meest recente nieuwsbrief
Klik hier voor toespraak Flevo's Outburst

Soms verlang ik wel eens naar routine, bijvoorbeeld werken in de productie; de hele dag tupperware inpakken, aardappels sorteren, tulpen koppen of koeien melken.
- Eternal Differenz moet weer aangezwengeld worden.
- Spreekbeurten en leertrajecten moeten worden voorbereid, gepromoot en ingepland.
- Een OM Task Force die in december in Atlanta bijeenkomt moet worden samengesteld, de uitkomst ervan worden vastgesteld en uitnodigingen de deur uitgestuurd.
- De communicatie voor en het vaststellen van data voor BE seminars in Peru en Ecuador is meer dan een kwestie van even een email sturen.
- Australië vraagt of ik in plaats van in het voorjaar in het najaar wil komen, of misschien wel twee maal. In het najaar van 2008 komt de Doulos (http://www.ships.de/) namelijk naar Australië en de vraag is of ik enkele weken als spreker mee wil draaien op de conferenties aan boord.
- Dan gaat enkele keren per dag de telefoon of komen er mails binnen met uitnodigingen om te komen spreken. Meer dan 90% van de verzoeken kunnen niet worden gehonoreerd.
Ik stop er maar mee anders zou deze blog wel eens kunnen ontaarden in een moppergebeuren en dat kunnen we niet gebruiken op een blijde dag als deze waar de buren, in navolging van Ruben, hun auto hebben gepolijst en in de was gezet. Het lijkt wel of ze een nieuwe auto hebben.

O ja, hoe Flevo was?
Naar schatting 14.000 zaten op meegebrachte stoelen of gewoon op het gras en de sfeer was bijzonder goed. Het is zo gaaf om zoveel mensen tot eer van God te horen zingen.
Ik had m’n praatje opgedeeld in zeven blokjes van vier minuten. De aanwezigen merken daar niets van maar de oplettende luisteraar zal het opvallen. Die zeven blokjes vormen samen een verhaal. Een verhaal over de droom van God en hoe Hij ernaar verlangt dat we onze droom inleveren en Zijn droom gaan leven.
Op het gevaar af te vaag te zijn toch maar besloten om een heldere oproep tot bekering te doen en hen die de beslissing namen om hun leven aan God te geven door zich aan Jezus toe te vertrouwen vroeg ik om te gaan staan.
Eerst tien en toen nog eens tien en nog een paar tellen later stonden honderden mensen op. Ze zetten een stap naar God toe. Ze zagen in dat hun eigen weg niet werkte en dat overgave aan God de oplossing is. Niet de oplossing van hun problemen maar de oplossing van de tweestrijd die ze van binnen ervaren; onrust, onvrede.
In een woord: het was groots!

Emotie, de nieuwe godsdienst

Klik hier voor onze meest recente nieuwsbrief
Klik hier voor toespraak Flevo's Outburst

Emotie, de nieuwe religie

In een boek van Nicci Gerrard kwam ik een interessante observatie tegen betreffende het fenomeen emotie.

Emotie: dit is onze nieuwe religie voor een tijdperk zonder geloof - een religie die wordt gevuld met haar eigen, zich in een snel tempo ontwikkelende riten, dagelijkse liturgieën en een middeleeuwse redeloosheid. Niet God maar het gecompliceerde en eindeloos boeiende onderbewustzijn, geen politiek maar een zweverige passie, geen zelfonderzoek en verantwoordelijkheid maar narcisme, schuldgevoel en zelfmedelijden, geen nabuurschap maar wat in een recent onderzoek van de denktank Civitas 'recreatief verdriet' en 'opvallend medeleven' wordt genoemd. (Nicci Gerrard; "Soham", Forum 2005, Blz. 19)

Waarom is dit nu zo opvallend?
Voor zover ik weet is Nicci Gerrard geen gelovige volgens de Evangelische belijdenis of traditie. Haar observatie over hoe emotie de plaats van geloof heeft ingenomen is bijzonder treffend en kan mijns inziens rechtstreeks doorgetrokken worden naar het moderne geloofsbeleven.

Al eeuwenlang heeft de wereld om ons heen mede de agenda van de kerk bepaald en in sommige gevallen zelfs gedicteerd.
Is de leus, "wat de wereld kan, kunnen wij ook en zelfs beter”, niet herkenbaar?
In het verlangen van de kerk om aansluiting te vinden bij de harten van de ongelovige is men vaak (ongewild en ongemerkt) de normen en waarden van diezelfde wereld gaan kopiëren.
Voorbeeld: als een 16 jarige jongedame zegt: "als God dan zoveel van me houdt, mag Hij best wel een beetje beter zijn best doen om het te laten merken", dan zie ik iemand die het slachtoffer geworden is van deze nieuwe religie, overgoten met een christelijk sausje.

Niet het Woord van God maar mijn persoonlijke beleven van wat ik denk aan relatie met God te hebben wordt voor mij de bepalende factor in mijn denken, doen en laten.
• De ingevingen van mijn eindeloos boeiende onderbewustzijn worden verward met de leiding van God.
• Zweverige passies doen mij van de ene interessante gelegenheid naar de andere ‘hoppen’ zonder me ooit toe te wijden, of mijn tanden te zetten in die ene passie waar ik nog hartstochtelijk in geloof.
• Zelfonderzoek en verantwoordelijkheid hebben plaatgemaakt voor wel, dan niet "mijn ding".
• Het beschreven Narcisme is terug te vinden in teleurstelling in God om wat ik persoonlijk mis, niet om wat er mis is met de mensen of de wereld om me heen.

Wat is er gebeurd met het geloof in God! Om wie Hij is! Los van wat ik voel of beleef!
Waar is de onvoorwaardelijke toewijding aan die God die alles gaf om mij te kunnen redden?

Al zou de vijgeboom niet bloeien....
nochtans zal ik juichen.

Lange dag

Klik hier voor tekst toespraak Flevo 19 augustus
Onze meest recente nieuwsbrief

Niet langer dan anders maar hij zal wel langer voelen. Over een uurtje vertrek ik naar Flevo om op Outburst te spreken. Of ik daar niet zenuwachtig voor ben, vragen mensen mij. Meer dan 10.000 man in het publiek.
Het enige waar ik me wat zorgen over maak is de dynamiek tussen mij en het publiek. Met een kleine groep heb je oogcontact, kun je mensen iets terug laten zeggen enz.
Op Outburst zit of staat de eerste rij mensen al vele meters van je vandaan. De dynamiek is anders. En mensen iets terug laten zeggen is er al helemaal niet bij.
Ik vertrouw erop dat God het gebruikt en dat er vanmorgen mensen zich bekeren en dat zij, die al voor Hem hebben gekozen, bemoedigd zullen worden.

Dan ga ik door naar Enschede waar ik vanavond spreek in Baptistengemeente De Schuilplaats. Ik verwacht niet vroeger dan 22.00 weer thuis te zijn.

Te druk maken

Gisteren was ik op het Flevofestival. Even met alle betrokkenen bij elkaar komen om te zien en te zorgen dat alle neuzen dezelfde kant opstaan voor de Outburst bijeenkomst morgenochtend. Met zoveel bezoeker moet je wel het e.e.a. van te voren regelen.
Daarna wat rondgelopen en de sfeer geproefd. Er gebeuren veel ontzettend leuke en creatieve dingen.
Uiteraard kom je ook om de paar meter iemand tegen die je aanspreekt en vraagt of je hem/haar nog kent. Meestal is dat niet zo maar vaak gelukkig nog wel. Oud medewerkers van OM gaan nog wel maar dan moet ik ze in het verleden wel enkele keren hebben ontmoet.

Ik ben dus al weken bezig met m'n 'preek' voor morgenochtend. Ik heb ook het e.e.a. aan het papier toevertrouwd maar was er tot een uur geleden nog niet helemaal uit.
Maar, tijdens m'n hardlooprondje zag ik het verhaal ineens voor me. Nu hoef ik alleen nog maar binnen de lijntjes in te kleuren.
Ik ga enkele verhaaltjes vertellen over mensen die een droom hadden (Het thema van Flevo is "Live the Dream") en hoe het met hen afliep.
Vooral over het belang dat we onze droom ondergeschikt maken aan Gods droom (Hij wil zichzelf in ons weerspiegeld zien en ik moet dan eerste zorgen dat de spiegel, mijn leven, de juiste kant oop gericht is).

Tussen de bedrijven door aan twee boeken begonnen die ik vandaag voordat ik naar bed ga uit wil hebben.
De een wat slapjes, Soham, van Nicci Gerrard over de vraag waarom de verdwijning en van en moord op twee meisjes zo veel mensen zo aangreep. Interessant als je van psychologie houdt.



Het andere boek is best wel fascinerend, "De spiegel van mijn ziel" geschreven door Dawn Prince-Hughs. Dawn is een autist die de grenzen van haar ziekte heeft doorbroken. Het is voor het eerst dan ik een boek lees over autisme dat me enigzins helpt begrijpen hoe de autist denkt, voelt, beleeft enz.. Echt een aanrader.


Vanmorgen gaan we (Martha, Martijn, Ruben en ik) Martha's broer, Jos, verhuizen. Hij gaat een paar straten verderop (dan waar hij nu woont)wonen.

Vanmiddag flex wat kranten lezen en m'n verhaal voor morgen afronden.