Back in business...

M'n energie is terug. M'n darmen en hoofd werken ook mee dus heb ik vandaag wat meters kunnen maken. Vanmorgen vroeg me eerste druk gemaakt in de fitness en me vervolgens vol overgave op m'n preek voor aanstaande zondag geworpen. Het zijn er eigenlijk twee want naast de Brandaris in de ochtend, spreek ik 's-avonds in Pitstop in Eindhoven. Die hebben hun eerste doopdienst.

Voorts zes boeken besteld bij Amazon en die naar een adres in Illinois laten sturen. Amazon heeft de geweldige optie om de boeken die je wilt kopen, tweedehands te kopen, of bij andere wederverkopers. Zo heb ik een boek gekocht voor een cent, een voor 1,45 en een voor 1,50. Beetje porto erbij en klaar.

Ook een scanner gekocht op marktplaats. Eentje die ook dia's en negatieven scant. Tien euro. Nu maar hopen dat het werkt. Vanavond even ophalen in Nieuwerkerk.

Nog Steeds...

Hoofdpijn! Ik dacht na twee dagen dat het wel over zou zijn. Sta ik vanmorgen weer op met een flinke hoofdpijn. Dat wordt weer een hangdag!


Ik ben niet zo dagboekachtig maar ben nu in een boekje begonnen dat ik wel aardig vind: "Jesus in blue Jeans", van Laurie Beth Jones. aan het eind van deze blog tref je een hoofdstukje aan. Wel in het Engels maar ja, dat zij dan zo.

Af en toe probeer ik Nederlandse literatuur te lezen. Twee weken geleden ben ik begonnen in "Babylon" van Marcel Moring. Ik vraag me echter af hoe lang het duurt voordat je een beetje in het verhaal komt. Nu val ik na vijf zinnen al in slaap. Vaak is het met een boek net zo als met zwemmen in de zee. Als je er niet meteen volop in duikt duurt het uren voordat je "door" bent.

Interessanter is dan "Transforming Discipleship" van Greg Ogden. Ik ben zijn materiaal twee jaar geleden gaan gebruiken (Essenties voor Discipeleschap) en ben inmiddels al twee jaar in emailcontact met de schrijver. Op 14 juli gaan we samen koffiedrinken, ergens in Illinois, in de buurt van Chicago.
Er is geen sluipweggetje naar geestelijke volwassenheid. Er is maar een weg en dat is de moeilijke, lange, tijdrovende, voldoening gevende weg van discipelschap; in kleine groepjes met elkaar optrekken en leren van Jezus.





He Sought Common ground
By Laurie Beth Jones

In coming to earth Jesus was seeking common ground with us. By walking in handmade leather sandals and scraping his knuckles while lining up a plank in his father's carpentry shop and feeling the slight tingle of wine at the wedding feasts, he was seeking common ground with us. Had he appeared draped in armor and displaying a halo the size of the rings of Saturn, he would, perhaps, have impressed more people. But then their conversion would have been based on awe and fear, rather than on the relationship he wanted, which was love. He did not come to earth hurling thunderbolts (though his disciples urged him to do so). He did not point out the numerous flaws, sins, and inadequacies of those around him (though they were obvious to many). He sought common ground with people so that he could reach them, and teach them, and love them, where they were. He even learned their language in a desire to communicate clearly and effectively. He used the words they used. He sang the songs they sang. He dressed like they dressed. He wore blue jeans.

In the Simon Wiesenthal Museum in Los Angeles there is a display in which visitors are asked to identify three ways that certain human figures sketched on a board are different. This exercise is easy: Race and sex automatically answer two of the three. Then viewers are asked to identify sixteen things these figures have in common. This exercise takes more time, and most people quickly tire of it and walk away. It does not take a genius to see what makes individuals different, but it does require wisdom and patience to determine what different people have in common.

Even the apostle Paul, a man probably not known for his natural charm, stated that he endeavored to find common ground with an audience before preaching to them. In Philippians 2:1, he exhorts his listeners to "remember the Spirit that we have in common. Be united to your convictions and united in your love, with a common purpose and a common mind." In John 17:11, Jesus himself prays over and over again "that the people may be one, like you and I are one." He also clearly said that the way others would recognize that we were his disciples would be by the love we have for one another, not by the relative merits of our strengths versus their weaknesses. "He who looks down on his neighbor sins," advises Proverbs 14:21. When any person or group looks down on others, casting moral judgments, they are making themselves "wrong."

Diplomatic negotiations proceed much faster when every participant has an understanding of the common needs, values, and ideas of the other parties involved. "Judge your fellow guests' needs by your own. Be thoughtful in every way."—Ecclesiasticus 31:15 (New Jerusalem Bible). Jesus in blue jeans would not be looking for obvious differences among people but would search for the common ground—in conversation, in thought, in interests, in goals, and in values. Guideposts magazine recently shared an article about a middle-class woman who, by reason of bankruptcy, found herself suddenly living in a ghetto neighborhood. Frightened at first, she soon wondered how God could use her to make a connection with people whose everyday lives were plagued by drug and alcohol abuse, domestic violence, and drive-by shootings. She began by inviting the local women (some of them admitted prostitutes) for coffee every morning. Wary at first, one by one they began to gather. She found that what all these women had in common was an intense desire for a better life for their children. It was on this foundation that she actually built a church without walls. She sought, and found common ground with them, and sev¬eral families' lives were changed. This would not have happened without her focusing on what could be shared, rather than why she was scared.

Differences will always make themselves apparent. It is up to us to search for and recognize the silent, pervasive, and important things we have in common. Only then can heart-to-heart communication occur. It is said that former President Jimmy Carter was able to negotiate the bloodless sur¬render of the dictator in Haiti because he appealed to his sense of honor and love for his country—qualities Carter was able to discover in a man others saw only as egotistical and self-serving. In many verses of the New Testament the apostles exhort the new believers to remember:
"In this life one's nationality or race or education is unimportant. Such things mean nothing... let love guide your life." —COLOSSIANS 3:11,14

"Be tactful with those who are not [like you] and be sure you make the best use of your time with them. Talk to them agreeably and with a flavor of wit, and try to fit your answers to the needs of each one . . . [because] ... In Christ's image there is no room for distinction between Greek or Jew . . . There is only Christ. He is everything and he is in everything. The body is a unit, though it is made up of many parts . . . The eye cannot say to the hand, I do not need you . . .For we are all baptized by one Spirit into one body, and we were all given the one Spirit to drink ..."— COLOSSIANS 3:11, 14, GALATIANS 3:28, 1 CORINTHIANS 12:4-26

Question
List sixteen things you and your current adversary have in common.

Question
How could you use that as a foundation for peacemaking?

Question
Pick a person or a group you are afraid of. Write down all the things you have in common.

Power Connection:
Dear Lord, please help me see what I have in common with those I consider my adversaries, or those whom I fear.
Help me remember that Your sun shines on us all, that each of us are recipients of Your Grace, and each of us have important places in Your Ultimate Design. Help me see You in them, and help me be You to them. Amen, and Amen.

Parasiet of zo..

Ik ben vandaag drie weken geleden teruggekomen uit Ecuador en ik denk dat ik een klein beestje heb meegenomen. Ben erg moe en m'n darmen gedragen zich niet zoals het behoord. Vanavond zou ik de gebedsavond leiden maar ik heb zojuist iemand anders gevraagd dit te doen. Ik ga met hoofdpijn een paar uurtjes plat en hoop morgen weer een energierijke blog te kunnen verzorgen.

Trouwens.....

Plannen

Mensen maken plannen. Ik ook. Dus moet ik wel een mens zijn. Als ik geen plannen maak, gebeurt er niets. Althans, er gebeurt wel wat, maar alleen dat wat er zou gebeuren als je niets zou hebben geplant.
Dromen doen we allemaal. Maar meestal blijft het bij dromen. Tenzij je actie onderneemt die er toe gaat leiden dat de droom uitkomt.
Je kunt ook wachten. Wachten op de dingen die komen gaan en accepteren dat ze komen zoals ze komen. Waarom zou je je druk maken?

Ik maak me dus wel druk omdat er dingen zijn die moeten gebeuren. Dingen waar ik passie voor heb. Zo is al jaar en dag Juni de maand waarin ik voor ene belangrijk deel m'n volgende jaar plan. Waar ga ik mijn tijd aan geven? Wat is belangrijk voor me?
Het is dan wel zo dat waar ik het ene doe, ik niet langer iets anders kan doen. Aan elk plan hangt dan ook een prijskaartje. Maar, als ik echt geloof in wat ik doe, betaal ik die prijs graag; dan is het dat gewoon waard.

Sommige dingen ben ik niet helemaal uit. Ga ik een nieuwe discipelschapskring starten? Ik weet dat het moet gebeuren maar misschien moet ik het niet zelf willen doen en zijn er anderen in de gemeente die dit zien zitten.

Als ik dan zelf geen DT kring opstart, wat ga ik dan doen? Een "gewone" kring opstarten? M'n tijd geven aan themakringen?

Vandaag begonnen met Ewout op de koffie. Verder zal m'n dag gevuld zijn met het voorbereiden van de preek voor zondag en een workshop volgende wijk bij een conferentie van Soul Survivor. En ik weet nu al dat ik die workshop niet even uit m'n mouw schud maar dat er veel tijd in de voorbereiding gaat zitten.
Trouwens, mensen die de indruk wekken dat ze toespraken, seminars, workshops en andere betogen uit hun mouw schudden, hebben zich a) of heel goed voorbereid of b) wauwelen maar wat. Ik kies zelf altijd voor de 'a' optie en dat betekent dat ik m'n huiswerk moet doen. Dus, ik begin maar.

Sinees

We gaan zometeen naar de Sinees. Martha's familie is over de vloer. Er worden wat verjaardagen ingehaald en enkele zaken "voorgevierd".

M'n preek duurde vanmorgen 45 minuten. In plaats van iets weg te laten had ik er op het laatste moment nog een plaatje aan toegevoegd. Maar goed, niemand heeft publiekelijk geklaagd. Als dat gebeurd weet ik dat ik het echt te bond heb gemaakt want meestal houden mensen het keurig voor zich als ze het bijvoorbeeld te lang vonden.

Ik ben bang....

...dat m'n preek morgen ietsje langer duurt dan 25 minuten. Ik ga echt mijn best doen om het kort en krachtig te houden. Ik heb zelfs een Power Point presentatie gemaakt. Dat dwingt me om to-the-point te blijven. Het probleem is dat ik niet weet wat ik weg zou moeten laten en juist heel veel kan bedenken dat erbij zou moeten.

Maar goed, de preek is klaar. Vanmorgen om 05.30 begonnen en nu mag ik koffie gaan drinken (11.00)en de krant lezen. Vanmiddag is er een barbecue voor alle medewerkers van Eternal Differenz. Ik heb er zin in.

Hieronder een paar plaatjes die ik gebruik. Zonder verhaal erbij roept het wel wat vragen op. Wil je het verhaal horen? Kom dan morgen naar de Driehoek in Bleiswijk.

Muggen roosteren (2)

De klamboe helpt. Nu hoef ik geen muggen meer te roosteren en kunnen ze vrij rond blijven vliegen, op zoek naar nieuwe slachtoffers. Alleen vraag ik me nu af of ik mede schuldig ben aan het ongemnak dat dat volgende slachtoffer ervaart als gevolg van de confrontatie met de mug.

Op de vraag van een reageerder hoe je een mug roostert kan ik slechts zeggen dat je een daarvoor bedoeld apparatus bij Blokker, Trekpleister, Kruidvat, Marskramer, DA en soortgelijk zaken koopt. Het is een effectieve manier om muggen te doden en het geeft geen bloedspatten op het behang.

Vandaag moet m'n preek voor zondag af maar eerst ga ik naar Driebergen voor een vergadering voor de werkgroep die zich bezighoudt met de organisatie/promotie van het Mission congres nieuwe stijl. Nadat Mission failliet is gegaan is het lang stil geweest. Nu hebben de Euroepse EA en EZA besloten om het samen op te pakken.
Ik ben gevraagd om namens OM aan de werkgroep deel te nemen. We zullen zien. Ik ben niet zo vergaderig.

Wat die preek betreft; ik doe vaak veel research en heb dan zoveel materiaal dat ik door de bomen het bos niet meer zie. Aanstaande zondag spreek ik over "Waarheid". Daar is zo veel over te zeggen day het me bij voorbaat al duizelt en nu moet ik acht Bladzijden, volgetypt met een tien punts letter zien te reduceren to maximaal twee bladzijden. In de praktijk gebruik ik tien minuten per bladzijde als ik preek. Twee bladzijden is dan 20 miuten netto preektijd. Met intro, intermezzo's en uittro's zit je dan zo maar aan de 30, 35 minuten. Maar wat laat ik weg? Waarheid is zo'n facinerend onderwerp, ik zou er wel tien keer over willen en kunnen preken.

Mijn waarheid op dit moment is dat, als ik nu niet ga rijden naar Driebergen, ik er zeker niet om tien uur ben. Dus ga ik maar.

Het is nu 19.15 en ik heb zometeen een ontmoeting met Erik en Jeroen, twee capabele en aimabele vrienden die in de gemeente voortvarend leiding geven aan onze wereldevangeliserende activiteiten.
We zien elkaar niet zo vaak, maar als we elkaar zien, is het altijd goed omdat we een gemeenschappelijke visie delen en die is om Christus bekend te maken, plaatselijk, in onze vrienden-, kennissen- en werkkring, maar ook wereldwijd.

Teruggekomen van de vergadering vanmorgen ben ik uitgeput gaan liggen en heb een paar uur geslapen, terwijl ik eigenlijk m'n preek voor zondag moest afwerken. Maar ik ben niet helemaal fit en het ging echt niet meer.

Nu zal ik er morgen vroeg uit moeten gaan om m'n huiswerk voor zondag te doen.

Muggen roosteren

Dat was het thema van de afgelopen nacht. Ze lusten mijn bloed graag. Daar waar ik word gestoken ontwikkelen zich grote, jeukende zwellingen. Ik heb vijf muggen geroosterd. Vannacht de klamboe maar ophangen

De dag begonnen met migraine met als gevoelg dat ook nu, zo tegen het avondeten, m'n haar nog steeds niet goed zit.

Straks toch maar naar de vergadering van Eternal Differenz. Het is de laatste keer dit seizoen en we moeten wat belangrijke zaken besluiten m.b.t. het volgende seizoen. Na 25 ED avonden treedt er slijtage op en slaat de routine toe. Het nieuwe seizoen moet niet zonder meer een herhaling zijn van het oude. Ik denk dat we wat moeten experimenteren met de vorm en ook meer jongeren zelf zien te activeren. En dat laatste is niet eenvoudig. Om jongeren te vinden die eindverantwoordelijk willen zijn in de verschillende taken is een uitdaging.

Vanavond is ook de laatste Discipelschaptraining van dit seizoen. Ik ben me nog aan het beraden wat ik het komende seizoen ga doen. Een nieuwe groep starten? Me helemaal concenteren op kortdurende themakringen?

Hellen op een Viking

Ongeveer een jaar geleden een bureaustoel gekocht bij Viking. Cosmetisch ziet het er leuk uit maar het is en blijft toch een krakkemikkerige stoel van waaibomenhout verpakt in strak leer. Dat strakke leer zet je op het verkeerde been. Je denkt dat, omdat het er aan de buitenkant lekker strak uitziet, het dus wel een prima stoel is.

Als ik m'n printer aanzet, hel ik naar rechts waardoor enkele seconden al m'n gewicht op de rechterkant van de stoel komt. Ik weet niet wat jij vindt, maar een beetje stoel moet daar toch wel tegen kunnen. Het gaat tenslotte om 93 kilo, en niet meer dan dat.
Na een jaar van hellen is er in de waaibomenconstructie iets geknapt. Teveel geheld, denk ik.
Eergisteren voerde ik een helbeweging uit en plotseling "pok". De rechterkant van de stoel helt nu permament over. Je moet echter goed kijken want het strakke leer wekt de indruk dat er niets aan de hand is.
Bon opgezocht. Heb ik nog negen dagen garantie!
Vandaag komt de nieuwe stoel. Kan ik weer een jaar hellen, of, misschien is het beter om mijn helbeleid aan te passen. Misschien een voetschakelaar installeren zodat ik niet meer hoef te hellen.

Doet me denken aan ons mensen. Je kunt strak in het leer zitten en toch kan het aan de binnenkant goed loos zijn.
Als we over onszelf praten hebben we het meestal over het strakke leer. Waar we in ons leven overhellen heeft een ander toch niets mee te maken? Als je daar wel over praat denk je af te gaan, in de ogen van de ander minder, kleiner te worden. En we zijn al niet zoveel.

Kijk, we hoeven ons innerlijk leven niet in de etalage uit te stallen maar om eerlijk te zijn over de vragen waar we zelf mee worstelen, de moeites waar we doorheen gaan, de zorgen die we allemaal meedragen is toch niet teveel gevraagd?

Dat strakke leer, daar prikt men toch wel doorheen. Bovendien, zij die alleen maar over het strakke leer praten, zijn vaak onprettige mensen.

Maar goed, daar zou deze blog eigenlijk niet overgaan.

Gisteren zowaar een vrije dag met Martha gevierd. We hebben zelfs samen bij van der Valk geluncht.
's-Avonds een korte vergadering met de werkgroep evangelisatie. De vraag hoe je als kerk op een effectieve manier die levensveranderende boodschap uitdraagt in je eigen omgeving is een vraag waar je nooit een bevredigend antwoord op zult vinden.Het blijft een voortdurend zoeken.

Ik ben ervan overtuigd dat zoveel meer mensen Jezus zouden volgen als we als kerk een taal zouden gebruiken die de wereld om ons heen begrijpt. Zoveel mensen zijn op zoek en als je met ze praat ontdek je dat hetgeen waar ze naar op zoek zijn te vinden is in het Koninkrijk van God!
Hoe komt het dat we dan toch zo slecht in staat zijn om die boodschap effectief te communiceren?
Misschien is het hier net zoals bij de stoel met het strakke leer. Dat leer onttrekt de ware boodschap aan het oog van de zoeker. Wat men ziet is de buitenkant en op die buitenkant wordt de kerk beoordeeld. Zou de kerk haar ware gezicht willen laten zien dan moet het (kunst)leer eraf. Wat je dan vindt is anders dan bij de stoel. Het koninkrijk van God is namelijk niet van waaibomenhout. Het is weer-, en helbestendig.

Reunie

Gisteren een familiereunie. Was leuk om nichten en neven te ontmoeten. Teveel gegeten. Drie kinderen besloten achter te blijven en nog wat tijd door te brengen met drinkende en blowende familieleden. Ze belden om 01.30 vanmorgen met de mededeling dat ze de laatste trein hadden gemist. Ze waren maar vast naar huis gaan lopen (vanuit Zwijndrecht) maar wisten niet waar ze waren. Heb in Zwijndrecht nog een half uur rondgereden totdat ik ze iendelijk vond. Om 02.30 lag de club in bed. Dit zijn de mindere momenten in het leven van een vader. Niet het ophalen maar zaken in het leven van mijn eigen kinderen waar ik niet echt trots op ben. Maar het is wel deel van de werkelijkheid.
Om alleen maar de glory, halleleuja momenten in eenn blog vast te leggen is ook zo nep. Dus ook dat moet erin.

Zojuist, om 06.45, Moniek naar het CS gereden. Die heeft haar laatste stagedag op schiphol. Ze was zo trots gisterenavond toen ze met haar stagebeoordeling thuiskwam. Deze beoordeling was er dan ook een om apetrots op te zijn. Dat was ze en ben ik. Op haar.

Vandaag mag ik zomaar in de dienst zitten. Ik hoef niets te doen.