Sinees

We gaan zometeen naar de Sinees. Martha's familie is over de vloer. Er worden wat verjaardagen ingehaald en enkele zaken "voorgevierd".

M'n preek duurde vanmorgen 45 minuten. In plaats van iets weg te laten had ik er op het laatste moment nog een plaatje aan toegevoegd. Maar goed, niemand heeft publiekelijk geklaagd. Als dat gebeurd weet ik dat ik het echt te bond heb gemaakt want meestal houden mensen het keurig voor zich als ze het bijvoorbeeld te lang vonden.

Ik ben bang....

...dat m'n preek morgen ietsje langer duurt dan 25 minuten. Ik ga echt mijn best doen om het kort en krachtig te houden. Ik heb zelfs een Power Point presentatie gemaakt. Dat dwingt me om to-the-point te blijven. Het probleem is dat ik niet weet wat ik weg zou moeten laten en juist heel veel kan bedenken dat erbij zou moeten.

Maar goed, de preek is klaar. Vanmorgen om 05.30 begonnen en nu mag ik koffie gaan drinken (11.00)en de krant lezen. Vanmiddag is er een barbecue voor alle medewerkers van Eternal Differenz. Ik heb er zin in.

Hieronder een paar plaatjes die ik gebruik. Zonder verhaal erbij roept het wel wat vragen op. Wil je het verhaal horen? Kom dan morgen naar de Driehoek in Bleiswijk.

Muggen roosteren (2)

De klamboe helpt. Nu hoef ik geen muggen meer te roosteren en kunnen ze vrij rond blijven vliegen, op zoek naar nieuwe slachtoffers. Alleen vraag ik me nu af of ik mede schuldig ben aan het ongemnak dat dat volgende slachtoffer ervaart als gevolg van de confrontatie met de mug.

Op de vraag van een reageerder hoe je een mug roostert kan ik slechts zeggen dat je een daarvoor bedoeld apparatus bij Blokker, Trekpleister, Kruidvat, Marskramer, DA en soortgelijk zaken koopt. Het is een effectieve manier om muggen te doden en het geeft geen bloedspatten op het behang.

Vandaag moet m'n preek voor zondag af maar eerst ga ik naar Driebergen voor een vergadering voor de werkgroep die zich bezighoudt met de organisatie/promotie van het Mission congres nieuwe stijl. Nadat Mission failliet is gegaan is het lang stil geweest. Nu hebben de Euroepse EA en EZA besloten om het samen op te pakken.
Ik ben gevraagd om namens OM aan de werkgroep deel te nemen. We zullen zien. Ik ben niet zo vergaderig.

Wat die preek betreft; ik doe vaak veel research en heb dan zoveel materiaal dat ik door de bomen het bos niet meer zie. Aanstaande zondag spreek ik over "Waarheid". Daar is zo veel over te zeggen day het me bij voorbaat al duizelt en nu moet ik acht Bladzijden, volgetypt met een tien punts letter zien te reduceren to maximaal twee bladzijden. In de praktijk gebruik ik tien minuten per bladzijde als ik preek. Twee bladzijden is dan 20 miuten netto preektijd. Met intro, intermezzo's en uittro's zit je dan zo maar aan de 30, 35 minuten. Maar wat laat ik weg? Waarheid is zo'n facinerend onderwerp, ik zou er wel tien keer over willen en kunnen preken.

Mijn waarheid op dit moment is dat, als ik nu niet ga rijden naar Driebergen, ik er zeker niet om tien uur ben. Dus ga ik maar.

Het is nu 19.15 en ik heb zometeen een ontmoeting met Erik en Jeroen, twee capabele en aimabele vrienden die in de gemeente voortvarend leiding geven aan onze wereldevangeliserende activiteiten.
We zien elkaar niet zo vaak, maar als we elkaar zien, is het altijd goed omdat we een gemeenschappelijke visie delen en die is om Christus bekend te maken, plaatselijk, in onze vrienden-, kennissen- en werkkring, maar ook wereldwijd.

Teruggekomen van de vergadering vanmorgen ben ik uitgeput gaan liggen en heb een paar uur geslapen, terwijl ik eigenlijk m'n preek voor zondag moest afwerken. Maar ik ben niet helemaal fit en het ging echt niet meer.

Nu zal ik er morgen vroeg uit moeten gaan om m'n huiswerk voor zondag te doen.

Muggen roosteren

Dat was het thema van de afgelopen nacht. Ze lusten mijn bloed graag. Daar waar ik word gestoken ontwikkelen zich grote, jeukende zwellingen. Ik heb vijf muggen geroosterd. Vannacht de klamboe maar ophangen

De dag begonnen met migraine met als gevoelg dat ook nu, zo tegen het avondeten, m'n haar nog steeds niet goed zit.

Straks toch maar naar de vergadering van Eternal Differenz. Het is de laatste keer dit seizoen en we moeten wat belangrijke zaken besluiten m.b.t. het volgende seizoen. Na 25 ED avonden treedt er slijtage op en slaat de routine toe. Het nieuwe seizoen moet niet zonder meer een herhaling zijn van het oude. Ik denk dat we wat moeten experimenteren met de vorm en ook meer jongeren zelf zien te activeren. En dat laatste is niet eenvoudig. Om jongeren te vinden die eindverantwoordelijk willen zijn in de verschillende taken is een uitdaging.

Vanavond is ook de laatste Discipelschaptraining van dit seizoen. Ik ben me nog aan het beraden wat ik het komende seizoen ga doen. Een nieuwe groep starten? Me helemaal concenteren op kortdurende themakringen?

Hellen op een Viking

Ongeveer een jaar geleden een bureaustoel gekocht bij Viking. Cosmetisch ziet het er leuk uit maar het is en blijft toch een krakkemikkerige stoel van waaibomenhout verpakt in strak leer. Dat strakke leer zet je op het verkeerde been. Je denkt dat, omdat het er aan de buitenkant lekker strak uitziet, het dus wel een prima stoel is.

Als ik m'n printer aanzet, hel ik naar rechts waardoor enkele seconden al m'n gewicht op de rechterkant van de stoel komt. Ik weet niet wat jij vindt, maar een beetje stoel moet daar toch wel tegen kunnen. Het gaat tenslotte om 93 kilo, en niet meer dan dat.
Na een jaar van hellen is er in de waaibomenconstructie iets geknapt. Teveel geheld, denk ik.
Eergisteren voerde ik een helbeweging uit en plotseling "pok". De rechterkant van de stoel helt nu permament over. Je moet echter goed kijken want het strakke leer wekt de indruk dat er niets aan de hand is.
Bon opgezocht. Heb ik nog negen dagen garantie!
Vandaag komt de nieuwe stoel. Kan ik weer een jaar hellen, of, misschien is het beter om mijn helbeleid aan te passen. Misschien een voetschakelaar installeren zodat ik niet meer hoef te hellen.

Doet me denken aan ons mensen. Je kunt strak in het leer zitten en toch kan het aan de binnenkant goed loos zijn.
Als we over onszelf praten hebben we het meestal over het strakke leer. Waar we in ons leven overhellen heeft een ander toch niets mee te maken? Als je daar wel over praat denk je af te gaan, in de ogen van de ander minder, kleiner te worden. En we zijn al niet zoveel.

Kijk, we hoeven ons innerlijk leven niet in de etalage uit te stallen maar om eerlijk te zijn over de vragen waar we zelf mee worstelen, de moeites waar we doorheen gaan, de zorgen die we allemaal meedragen is toch niet teveel gevraagd?

Dat strakke leer, daar prikt men toch wel doorheen. Bovendien, zij die alleen maar over het strakke leer praten, zijn vaak onprettige mensen.

Maar goed, daar zou deze blog eigenlijk niet overgaan.

Gisteren zowaar een vrije dag met Martha gevierd. We hebben zelfs samen bij van der Valk geluncht.
's-Avonds een korte vergadering met de werkgroep evangelisatie. De vraag hoe je als kerk op een effectieve manier die levensveranderende boodschap uitdraagt in je eigen omgeving is een vraag waar je nooit een bevredigend antwoord op zult vinden.Het blijft een voortdurend zoeken.

Ik ben ervan overtuigd dat zoveel meer mensen Jezus zouden volgen als we als kerk een taal zouden gebruiken die de wereld om ons heen begrijpt. Zoveel mensen zijn op zoek en als je met ze praat ontdek je dat hetgeen waar ze naar op zoek zijn te vinden is in het Koninkrijk van God!
Hoe komt het dat we dan toch zo slecht in staat zijn om die boodschap effectief te communiceren?
Misschien is het hier net zoals bij de stoel met het strakke leer. Dat leer onttrekt de ware boodschap aan het oog van de zoeker. Wat men ziet is de buitenkant en op die buitenkant wordt de kerk beoordeeld. Zou de kerk haar ware gezicht willen laten zien dan moet het (kunst)leer eraf. Wat je dan vindt is anders dan bij de stoel. Het koninkrijk van God is namelijk niet van waaibomenhout. Het is weer-, en helbestendig.

Reunie

Gisteren een familiereunie. Was leuk om nichten en neven te ontmoeten. Teveel gegeten. Drie kinderen besloten achter te blijven en nog wat tijd door te brengen met drinkende en blowende familieleden. Ze belden om 01.30 vanmorgen met de mededeling dat ze de laatste trein hadden gemist. Ze waren maar vast naar huis gaan lopen (vanuit Zwijndrecht) maar wisten niet waar ze waren. Heb in Zwijndrecht nog een half uur rondgereden totdat ik ze iendelijk vond. Om 02.30 lag de club in bed. Dit zijn de mindere momenten in het leven van een vader. Niet het ophalen maar zaken in het leven van mijn eigen kinderen waar ik niet echt trots op ben. Maar het is wel deel van de werkelijkheid.
Om alleen maar de glory, halleleuja momenten in eenn blog vast te leggen is ook zo nep. Dus ook dat moet erin.

Zojuist, om 06.45, Moniek naar het CS gereden. Die heeft haar laatste stagedag op schiphol. Ze was zo trots gisterenavond toen ze met haar stagebeoordeling thuiskwam. Deze beoordeling was er dan ook een om apetrots op te zijn. Dat was ze en ben ik. Op haar.

Vandaag mag ik zomaar in de dienst zitten. Ik hoef niets te doen.

Gehaktballen

Omdat Noorwegen niet is doorgegaan heb ik zomaar enkele dagen waarop ik andere dingen kan doen. Wat ik wel leuk vind is om te koken. Ik sta geen uren in de keuken maar vind het wel wat om een curry te maken (gisteren) en vandaag een traditioneel prakkie (aardappels, gehaktbal met hele vette jus en witte bonen in tomatensaus).
Wat helemaal super was is dat ik Ellen mocht vertellen dat ze geslaagd is voor haar HAVO. Ik heb in de levens van de kinderen best wel wat van dit soort hoogtepunten gemist en dan is het wel speciaal voor me om er eens een keer bij te zijn. We hebben champagne geregeld (bij de buren vandaan gehaald) en gebak gehaald.

Vandaag wat afleveringen van Prison Break gekeken. We hebben al maanden geen kabel meer en kunnen dus alleen DVD's en video's kijken. Nu was PB aan de beurt. Wel spannend maar inhoudelijk stelt het echt helemaal niets voor.

Ontnuchterend is het book "A long way gone". Een giga tragisch verhaal over kindsoldaten. De auteur, die zelf als kind in het leger heeft gevochten, beschrijft de ongelooflijke drama's en trauma's die het gevolg hiervan zijn.
Het kwaad in deze wereld is zo reeel en kan zo dichtbij komen. Het leed dat mensen elkaar aan kunnen doen omdat macht, eer en bezit op het spel staat is onbeschrijfelijk. Zeker geen boek dat je leest om eens lekker te ontspannen maar wel broodnodig dat we het lezen. We mogen onze kop niet in het zand steken en "er wel van weten". Het is belangrijk dat we ons a.h.w. mee laten nemen in de emoties, het verdriet, de wanhoop en de hoop zodat het meer tot leven komt en we oprecht verontwaardigd kunnen zijn.
Het helpt je ook om je voor te stellen dat miljoenen mensen zich afvragen of er wel een God is. Alles lijkt zo zinloos en uitzichtloos voor hen.
Als iemand het boek wilt lenen, hoor ik het wel.

Ook vandaag onze nieuwbrief vertaald naar het English. Dat is altijd weer een vervelende klus vooral omdat ik niet zo snel typ en heel veel fouten maak. Corrigeren is dan ook de belangrikste bezigheid als ik aan het tekstverwerken ben.

Ja of Noorwegen?

Krijg ik net bericht uit Noorwegen dat het tienergebeuren (vrijdagavond en zaterdag de hele dag) gecancelled is. Zou ik dus alleen voor een verkooppraatje naar Noorwegen moeten gaan (donderdag) en een praatje op vrijdagavond. Heb gemailed dat het misschien slim is om de trip in z'n geheel dan maar te annuleren. Er zijn echt heel veel anderen dingen die ik met die drie dagen zou willen doen. Ik gooi er over een paar uur een telefoontje achteraan en dan zullen we zien.

Ik heb me vandaag uren beziggehouden met de verdere voorbereidingen voor de toespraken voor de tieners. Nu is dat natuurlijk nooit helemaal weggegooid maar omdat het thema behoorlijk specifiek was vraag ik me wel af hoe en wanneer ik het elders kan gebruiken.
Het OM werk in Noorwegen ontwikkeld zich sowieso heel moeizaam. De Lutherse (staats)kerk is dan wel de grootste maar daarmee niet ook de hipste en meest vooruitstrevende kerk.

Vandaag onze nieuwsbrief afgerond en verzonden. Klik hier.

Inmiddels bericht uit Noorwegen ontvangen dat het niet doorgaat. Later dit jaar gaan we nog een poging wagen. Heb ik zomaar opeens twee vrije dagen en kan ik zaterdag naar onze familiereunie.

Ik keek nog even goed vandaag maar zag gelukkig geen blinde vlek Jan den Ouden in een helder moment

We verwachten te weinig....

"We verwachten te weinig van God als we iets willen voelen", merkte Ewout van Oosten vanmorgen op tijdens onze wekelijkse ontmoeting op dinsdag.
Als we zien wat God voor ons heeft gedaan en wat wij Hem hebben aangedaan (en aandoen) is er maar een passende reactie op Zijn intiatief om Jezus naar de aarde te sturen om voor al onze zooi te sterven. Die reactie is dat we zo onder de indruk zijn en raken van Gods liefde voor ons, dat we nog maar eenn ding willen en dat is, of we nu wel of niet iets zouden voelen, Hem te dienen voor de rest van ons leven.

Gisteren dus de gemeentevergadering. Helaas had ik gelijk en waren we met een groepje van ongeveer 40 mensen. Ik ga een aantal notoire "niet op komen dravers" om het waarom van dit notoire gedrag vragen. Ik zie het maar als een persoonlijk onderzoekje.
De veertig aanwezigen spraken hun vertrouwen uit voor een komende periode waarin we de gemeente willen blijven dienen. Officieel sluiten we hiermee de eerste periode van vier jaar af. We zien uit naar de komende jaren.

Vandaag drie toespraken voorbereiden voor Noorwegen waar ik van donderdag tot zondag ben. Daarnaast moet onze tweemaandelijkse nieuwsbrief worden geproduceerd. Ik hoop dat ik het in een dag red.

Ewout vertelde ook hoe vorige week tijdens een bijbelstudie in The Mall in Delft een man uit de buurt binnenwandelde en vroeg of hij even mocht blijven luisteren. Uit de vragen die hij stelde bleek dat hij z'n verdediging een beetje liet zakken. Wat er dan gebeurd als je tegenover een groep christenen zit is een fenomeen. Het is alsof er een knop omgaat en men alle parate geschut tevoorschijn haalt om de deur, die op een kier staat met geestelijke bazooka's weg te blazen. Zonder fysiek te worden kan iemand dan tot op het geestelijke bot worden afgeknaagd.
Gevolg, de deur gaat dicht. Waarschijnlijk met een extra slot erop.

Hoe komt dat? Omdat we als christenen God niet betrekken bij en deel maken van onze "normale" conversaties. Als iemand dan blijk geeft van enige interesse in geestelijk zaken wordt ongedoseerd en volkomen ongevoelig alles uit de kast gehaald om de getoonde interesse maximaal op te rekken teneinde de betreffende persoon het koninkrijk van God in te rammen ("Attentie, code 037, homo sapiens geeft blijk van geestelijk interesse, alle personeel overschakelen op status 'evangelist', go get him!!).

Voor wie is het nog normaal om over de dingen van en met de Heer te spreken? Waarom huiveren christenen ervoor om over God te praten zoals hun collega's en vrienden over voetbal, de ideale temeratuur voor het consumeren van bier, hun schoonmoeder (in het geval de man getrouwd is en er nog een heeft) of enig andere triviale zaken te praten? Niet dat het praten over God triviaal zou zijn maar ik dacht dat we als christenen Hem toch het belangrijkste vinden en vonden. Ik ken maar weinig mensen die hun mond houden over dat wat actueel en belangrijk in hun leven is.

Tot zover, ik moet studies gaan voorbereiden. Het is tien uur; eerst koffie.

Boelenslaan

Ooit van gehoord? Boelenslaan? Ligt ten noordoosten van Drachten. Google Earth weet het in ieder geval wel te vinden. Zo'n veertig man verzamelde zich in het kleine kerkgebouw. Het was warm, zeer warm. Voordat ik goed en wel op dreef was, was m'n overhemd al doornat. Reacties na de dienst waren interessant; blijkbaar is men het niet zo gewend dat men persoonlijk wordt aangsproken op het woord van God. God spreekt tot jou! Jij moet er iets mee doen! Veel preken zijn "wij" en "ons" preken met een hoog abstractiegehalte waarbij de ideale wereld wordt omschreven en we met elkaar even wegdromen; wat een mooie wereld zou dat zijn, jammer dat het niet haalbaar is...
De kerk moet worden wakkergeschud. De droom is haalbaar. Christus is niet voor niets gestorven. Als Hij door Zijn woord tot je spreekt, moet je iets met dat woord DOEN.

Uiteindelijk is het uit, preken, thuis acht uur later. Eten, even "banken" en door naar ED, de laatste van het seizoen. De opkomst was boven (mijn) verwachting hoog. Voorgaande jaren was juni de minst bezochte ED. Waar ze vandaan komen is mij nijet altijd duidelijk maar ook nu waren er weer redelijk veel jongeren die voor het eerst kwamen. Zeven of acht jongeren besloten Jezus te gaan volgen. Het was een superavond!

Uiteindelijk om 23.00 thuis. Martha slechts even gesproken toen ze bij ED langskwam om de auto te halen.

Maandag is onze "vrije dag". Althans we doen ons best. Vandaag lukt het niet helemaal.
Het ging al mis toen Martha naar haar ouders ging lopen (5 km. ze moest haar fiets ophalen) en ik besloten om haar achterna te rennen maar daarbij een andere route koos. Bij haar ouders aangekomen was ze er niet en moesten haar ouders weg. Terug naar huis gerend, en daar was Martha. Ze was via een andere route teruggefietst. Misschien dat we vanmiddag nog een stuk kunnen lopen.
Eerst heb ik een evaluatie Brandaris/OM met Sietse Voogt en Wim Goudzwaard.

Vanavond gemeenteavond waarbij o.a. onze werkzaamheden bij de Brandaris ter sprake komen. Ik verwacht niet dat er veel Brandarianen zullen komen. Ik vraag me al langer af hoe dat dat komt. Vindt men de zondagochtend voldoende en wil men verder geen betrokkenheid en gedoen? Vindt men alles wat de leidinggevenden beslissen en bekokstoven prima? Desinteresse? Ik zou best wel eens van deze en genen willen horen wat het is? We willen graag de gemeenteleden betrekken bij processen en besluitvorming maar dan moet men zich wil willen laten betrekken. Wie verlicht mij?