Hellen op een Viking

Ongeveer een jaar geleden een bureaustoel gekocht bij Viking. Cosmetisch ziet het er leuk uit maar het is en blijft toch een krakkemikkerige stoel van waaibomenhout verpakt in strak leer. Dat strakke leer zet je op het verkeerde been. Je denkt dat, omdat het er aan de buitenkant lekker strak uitziet, het dus wel een prima stoel is.

Als ik m'n printer aanzet, hel ik naar rechts waardoor enkele seconden al m'n gewicht op de rechterkant van de stoel komt. Ik weet niet wat jij vindt, maar een beetje stoel moet daar toch wel tegen kunnen. Het gaat tenslotte om 93 kilo, en niet meer dan dat.
Na een jaar van hellen is er in de waaibomenconstructie iets geknapt. Teveel geheld, denk ik.
Eergisteren voerde ik een helbeweging uit en plotseling "pok". De rechterkant van de stoel helt nu permament over. Je moet echter goed kijken want het strakke leer wekt de indruk dat er niets aan de hand is.
Bon opgezocht. Heb ik nog negen dagen garantie!
Vandaag komt de nieuwe stoel. Kan ik weer een jaar hellen, of, misschien is het beter om mijn helbeleid aan te passen. Misschien een voetschakelaar installeren zodat ik niet meer hoef te hellen.

Doet me denken aan ons mensen. Je kunt strak in het leer zitten en toch kan het aan de binnenkant goed loos zijn.
Als we over onszelf praten hebben we het meestal over het strakke leer. Waar we in ons leven overhellen heeft een ander toch niets mee te maken? Als je daar wel over praat denk je af te gaan, in de ogen van de ander minder, kleiner te worden. En we zijn al niet zoveel.

Kijk, we hoeven ons innerlijk leven niet in de etalage uit te stallen maar om eerlijk te zijn over de vragen waar we zelf mee worstelen, de moeites waar we doorheen gaan, de zorgen die we allemaal meedragen is toch niet teveel gevraagd?

Dat strakke leer, daar prikt men toch wel doorheen. Bovendien, zij die alleen maar over het strakke leer praten, zijn vaak onprettige mensen.

Maar goed, daar zou deze blog eigenlijk niet overgaan.

Gisteren zowaar een vrije dag met Martha gevierd. We hebben zelfs samen bij van der Valk geluncht.
's-Avonds een korte vergadering met de werkgroep evangelisatie. De vraag hoe je als kerk op een effectieve manier die levensveranderende boodschap uitdraagt in je eigen omgeving is een vraag waar je nooit een bevredigend antwoord op zult vinden.Het blijft een voortdurend zoeken.

Ik ben ervan overtuigd dat zoveel meer mensen Jezus zouden volgen als we als kerk een taal zouden gebruiken die de wereld om ons heen begrijpt. Zoveel mensen zijn op zoek en als je met ze praat ontdek je dat hetgeen waar ze naar op zoek zijn te vinden is in het Koninkrijk van God!
Hoe komt het dat we dan toch zo slecht in staat zijn om die boodschap effectief te communiceren?
Misschien is het hier net zoals bij de stoel met het strakke leer. Dat leer onttrekt de ware boodschap aan het oog van de zoeker. Wat men ziet is de buitenkant en op die buitenkant wordt de kerk beoordeeld. Zou de kerk haar ware gezicht willen laten zien dan moet het (kunst)leer eraf. Wat je dan vindt is anders dan bij de stoel. Het koninkrijk van God is namelijk niet van waaibomenhout. Het is weer-, en helbestendig.

Reunie

Gisteren een familiereunie. Was leuk om nichten en neven te ontmoeten. Teveel gegeten. Drie kinderen besloten achter te blijven en nog wat tijd door te brengen met drinkende en blowende familieleden. Ze belden om 01.30 vanmorgen met de mededeling dat ze de laatste trein hadden gemist. Ze waren maar vast naar huis gaan lopen (vanuit Zwijndrecht) maar wisten niet waar ze waren. Heb in Zwijndrecht nog een half uur rondgereden totdat ik ze iendelijk vond. Om 02.30 lag de club in bed. Dit zijn de mindere momenten in het leven van een vader. Niet het ophalen maar zaken in het leven van mijn eigen kinderen waar ik niet echt trots op ben. Maar het is wel deel van de werkelijkheid.
Om alleen maar de glory, halleleuja momenten in eenn blog vast te leggen is ook zo nep. Dus ook dat moet erin.

Zojuist, om 06.45, Moniek naar het CS gereden. Die heeft haar laatste stagedag op schiphol. Ze was zo trots gisterenavond toen ze met haar stagebeoordeling thuiskwam. Deze beoordeling was er dan ook een om apetrots op te zijn. Dat was ze en ben ik. Op haar.

Vandaag mag ik zomaar in de dienst zitten. Ik hoef niets te doen.

Gehaktballen

Omdat Noorwegen niet is doorgegaan heb ik zomaar enkele dagen waarop ik andere dingen kan doen. Wat ik wel leuk vind is om te koken. Ik sta geen uren in de keuken maar vind het wel wat om een curry te maken (gisteren) en vandaag een traditioneel prakkie (aardappels, gehaktbal met hele vette jus en witte bonen in tomatensaus).
Wat helemaal super was is dat ik Ellen mocht vertellen dat ze geslaagd is voor haar HAVO. Ik heb in de levens van de kinderen best wel wat van dit soort hoogtepunten gemist en dan is het wel speciaal voor me om er eens een keer bij te zijn. We hebben champagne geregeld (bij de buren vandaan gehaald) en gebak gehaald.

Vandaag wat afleveringen van Prison Break gekeken. We hebben al maanden geen kabel meer en kunnen dus alleen DVD's en video's kijken. Nu was PB aan de beurt. Wel spannend maar inhoudelijk stelt het echt helemaal niets voor.

Ontnuchterend is het book "A long way gone". Een giga tragisch verhaal over kindsoldaten. De auteur, die zelf als kind in het leger heeft gevochten, beschrijft de ongelooflijke drama's en trauma's die het gevolg hiervan zijn.
Het kwaad in deze wereld is zo reeel en kan zo dichtbij komen. Het leed dat mensen elkaar aan kunnen doen omdat macht, eer en bezit op het spel staat is onbeschrijfelijk. Zeker geen boek dat je leest om eens lekker te ontspannen maar wel broodnodig dat we het lezen. We mogen onze kop niet in het zand steken en "er wel van weten". Het is belangrijk dat we ons a.h.w. mee laten nemen in de emoties, het verdriet, de wanhoop en de hoop zodat het meer tot leven komt en we oprecht verontwaardigd kunnen zijn.
Het helpt je ook om je voor te stellen dat miljoenen mensen zich afvragen of er wel een God is. Alles lijkt zo zinloos en uitzichtloos voor hen.
Als iemand het boek wilt lenen, hoor ik het wel.

Ook vandaag onze nieuwbrief vertaald naar het English. Dat is altijd weer een vervelende klus vooral omdat ik niet zo snel typ en heel veel fouten maak. Corrigeren is dan ook de belangrikste bezigheid als ik aan het tekstverwerken ben.

Ja of Noorwegen?

Krijg ik net bericht uit Noorwegen dat het tienergebeuren (vrijdagavond en zaterdag de hele dag) gecancelled is. Zou ik dus alleen voor een verkooppraatje naar Noorwegen moeten gaan (donderdag) en een praatje op vrijdagavond. Heb gemailed dat het misschien slim is om de trip in z'n geheel dan maar te annuleren. Er zijn echt heel veel anderen dingen die ik met die drie dagen zou willen doen. Ik gooi er over een paar uur een telefoontje achteraan en dan zullen we zien.

Ik heb me vandaag uren beziggehouden met de verdere voorbereidingen voor de toespraken voor de tieners. Nu is dat natuurlijk nooit helemaal weggegooid maar omdat het thema behoorlijk specifiek was vraag ik me wel af hoe en wanneer ik het elders kan gebruiken.
Het OM werk in Noorwegen ontwikkeld zich sowieso heel moeizaam. De Lutherse (staats)kerk is dan wel de grootste maar daarmee niet ook de hipste en meest vooruitstrevende kerk.

Vandaag onze nieuwsbrief afgerond en verzonden. Klik hier.

Inmiddels bericht uit Noorwegen ontvangen dat het niet doorgaat. Later dit jaar gaan we nog een poging wagen. Heb ik zomaar opeens twee vrije dagen en kan ik zaterdag naar onze familiereunie.

Ik keek nog even goed vandaag maar zag gelukkig geen blinde vlek Jan den Ouden in een helder moment

We verwachten te weinig....

"We verwachten te weinig van God als we iets willen voelen", merkte Ewout van Oosten vanmorgen op tijdens onze wekelijkse ontmoeting op dinsdag.
Als we zien wat God voor ons heeft gedaan en wat wij Hem hebben aangedaan (en aandoen) is er maar een passende reactie op Zijn intiatief om Jezus naar de aarde te sturen om voor al onze zooi te sterven. Die reactie is dat we zo onder de indruk zijn en raken van Gods liefde voor ons, dat we nog maar eenn ding willen en dat is, of we nu wel of niet iets zouden voelen, Hem te dienen voor de rest van ons leven.

Gisteren dus de gemeentevergadering. Helaas had ik gelijk en waren we met een groepje van ongeveer 40 mensen. Ik ga een aantal notoire "niet op komen dravers" om het waarom van dit notoire gedrag vragen. Ik zie het maar als een persoonlijk onderzoekje.
De veertig aanwezigen spraken hun vertrouwen uit voor een komende periode waarin we de gemeente willen blijven dienen. Officieel sluiten we hiermee de eerste periode van vier jaar af. We zien uit naar de komende jaren.

Vandaag drie toespraken voorbereiden voor Noorwegen waar ik van donderdag tot zondag ben. Daarnaast moet onze tweemaandelijkse nieuwsbrief worden geproduceerd. Ik hoop dat ik het in een dag red.

Ewout vertelde ook hoe vorige week tijdens een bijbelstudie in The Mall in Delft een man uit de buurt binnenwandelde en vroeg of hij even mocht blijven luisteren. Uit de vragen die hij stelde bleek dat hij z'n verdediging een beetje liet zakken. Wat er dan gebeurd als je tegenover een groep christenen zit is een fenomeen. Het is alsof er een knop omgaat en men alle parate geschut tevoorschijn haalt om de deur, die op een kier staat met geestelijke bazooka's weg te blazen. Zonder fysiek te worden kan iemand dan tot op het geestelijke bot worden afgeknaagd.
Gevolg, de deur gaat dicht. Waarschijnlijk met een extra slot erop.

Hoe komt dat? Omdat we als christenen God niet betrekken bij en deel maken van onze "normale" conversaties. Als iemand dan blijk geeft van enige interesse in geestelijk zaken wordt ongedoseerd en volkomen ongevoelig alles uit de kast gehaald om de getoonde interesse maximaal op te rekken teneinde de betreffende persoon het koninkrijk van God in te rammen ("Attentie, code 037, homo sapiens geeft blijk van geestelijk interesse, alle personeel overschakelen op status 'evangelist', go get him!!).

Voor wie is het nog normaal om over de dingen van en met de Heer te spreken? Waarom huiveren christenen ervoor om over God te praten zoals hun collega's en vrienden over voetbal, de ideale temeratuur voor het consumeren van bier, hun schoonmoeder (in het geval de man getrouwd is en er nog een heeft) of enig andere triviale zaken te praten? Niet dat het praten over God triviaal zou zijn maar ik dacht dat we als christenen Hem toch het belangrijkste vinden en vonden. Ik ken maar weinig mensen die hun mond houden over dat wat actueel en belangrijk in hun leven is.

Tot zover, ik moet studies gaan voorbereiden. Het is tien uur; eerst koffie.

Boelenslaan

Ooit van gehoord? Boelenslaan? Ligt ten noordoosten van Drachten. Google Earth weet het in ieder geval wel te vinden. Zo'n veertig man verzamelde zich in het kleine kerkgebouw. Het was warm, zeer warm. Voordat ik goed en wel op dreef was, was m'n overhemd al doornat. Reacties na de dienst waren interessant; blijkbaar is men het niet zo gewend dat men persoonlijk wordt aangsproken op het woord van God. God spreekt tot jou! Jij moet er iets mee doen! Veel preken zijn "wij" en "ons" preken met een hoog abstractiegehalte waarbij de ideale wereld wordt omschreven en we met elkaar even wegdromen; wat een mooie wereld zou dat zijn, jammer dat het niet haalbaar is...
De kerk moet worden wakkergeschud. De droom is haalbaar. Christus is niet voor niets gestorven. Als Hij door Zijn woord tot je spreekt, moet je iets met dat woord DOEN.

Uiteindelijk is het uit, preken, thuis acht uur later. Eten, even "banken" en door naar ED, de laatste van het seizoen. De opkomst was boven (mijn) verwachting hoog. Voorgaande jaren was juni de minst bezochte ED. Waar ze vandaan komen is mij nijet altijd duidelijk maar ook nu waren er weer redelijk veel jongeren die voor het eerst kwamen. Zeven of acht jongeren besloten Jezus te gaan volgen. Het was een superavond!

Uiteindelijk om 23.00 thuis. Martha slechts even gesproken toen ze bij ED langskwam om de auto te halen.

Maandag is onze "vrije dag". Althans we doen ons best. Vandaag lukt het niet helemaal.
Het ging al mis toen Martha naar haar ouders ging lopen (5 km. ze moest haar fiets ophalen) en ik besloten om haar achterna te rennen maar daarbij een andere route koos. Bij haar ouders aangekomen was ze er niet en moesten haar ouders weg. Terug naar huis gerend, en daar was Martha. Ze was via een andere route teruggefietst. Misschien dat we vanmiddag nog een stuk kunnen lopen.
Eerst heb ik een evaluatie Brandaris/OM met Sietse Voogt en Wim Goudzwaard.

Vanavond gemeenteavond waarbij o.a. onze werkzaamheden bij de Brandaris ter sprake komen. Ik verwacht niet dat er veel Brandarianen zullen komen. Ik vraag me al langer af hoe dat dat komt. Vindt men de zondagochtend voldoende en wil men verder geen betrokkenheid en gedoen? Vindt men alles wat de leidinggevenden beslissen en bekokstoven prima? Desinteresse? Ik zou best wel eens van deze en genen willen horen wat het is? We willen graag de gemeenteleden betrekken bij processen en besluitvorming maar dan moet men zich wil willen laten betrekken. Wie verlicht mij?

Aanpassen

Normaal heb ik niet zo'n last van jetlag maar toen in vannacht om 02.30 nog niet sliep ben ik maar uitgegaan en ben aan twee boeken begonnen.

Simple Church is een typisch door Amerikaanse evangelicalen geschreven boek. Nodeloos en eindeloos uitgerekte principes die zonder de vijf pagina's durende en vaak vergezochte analogien worden geintroduceerd en uitgelegd. Veel Amerikaanse schrijvens volgen deze formule. Een boek van 300 bladzijden kan gemakkelijk in vijftig bladzijden kernachtig worden geschreven. Het belangrijkste punt wordt in de eerste drie hoofdstukken geintroduceerd en vaak komt men daarbij al tot de kern. Na een kwart wordt het boek saai, men valt in herhalingen en de lezer wordt een bepaalde kinderachtigheid toegeschreven die niet perse overeenstemt met de werkelijkheid. Wellicht dat deze stroperigheid soimmigen aanspreekt, ik heb het na 70 bladzijden wel gezien.
Goede boodschap trouwens. Niks mis mee. Als kerken moeten we onszelf niet verliezen in complexe programma's die niemand meer begrijpt maar het vooral eenvoudig houden zodat men weet waarom we uberhaupte als kerk bestaan.

Een tweede boek, Captive Passage, is een schitterend prenten en leesboek over de slavenhandel van Afrika naar de Amerika's vanaf rond 1500 tot aan de afschaffing van de handel 200 jaar geleden. Een tragische hoofdstuk in de geschiedenis van de mensheid. Miljoenen mensen die hun rechten werden afgepakt en als vee werdden verhandeld. Wat een verschrikkelijk groot onrecht. En waarom? Geld en Macht. Een ieder die dit meent te kunnen goedpraten; daar zit niet slechts een draadje los in het hart en de bovenkamer, daar is iets grondigs mis met zijn mens en Godsbeeld!

De slavenhandel mag dan zijn afgeschaft, althans in die vorm, het gaat nog op grote schaal door. Jonge kinderen, vrouwen, en waar je ook komt, hoe donkerder je huid, hoe lager je op de bestaandsladder staat. De afgelopen weken in Ecuador en Colombia onderstrepen voor mij opnieuw dat we nog steeds verwikkeld zijn in een massale slavenhandel; mensen zijn en worden afhankelijk gehouden van machthebbers en (groot)grondbezitters. Er speelt zich een groot onrecht onder onze neuzen af en we praten het bijna allemaal goed.

Van een derde boek; "Van roeping naar Baan", van socioloog Gerard Dekker, waar ik eerder in ben gaan lezen, ga ik een groot aantal exemplaren kopen en weggeven. Mischien dat ik daar een aantal studieavonden over ga organiseren. Dit is een superbelangrijk onderwep voor christenen. Hoe kijken we naar arbeid? Hoe beleven we het? Wat is de bijbelse visie erop. Goed en scherp geschreven boek; uitstekende en prikkelende analyse. Als je bij voorbaat al mee zou willen doen aan enkele studieavonden hierover, reageer dan even op deze blog.

Vroeg in de ochtend kreeg ik slaap. En, nog steeds vroeg in de ochtend werd ik wakker met een "splitting headache" zodat ik me heb af moeten melden voor het seminar waar ik gisteren nog zo naar uitzag. In de loop van de dag trok de mist van pijn weg en nu zit ik weer te bloggen.

En dan is alles weer zo heel gewoon

Het was leuk om op Moniek haar verjaardag thuis te komen. Ze is negentien geworden en zou het liefst op kamers gaan wonen. Wij willen haar graag nog een poosje thuishouden. Omdat ze niet pro-actief iets aan het zoeken is, zal het nog wel even duren.

Geprobeerd wat te slapen maar dat lukte niet. Uiteindelijk won de vermoeidheid het en heb ik zomaar acht uur aan een stuk geslapen. Werd vanmorgen om kwart voor acht(!)wakker. Dan is de dag eigenlijk al zo'n beetje half voorbij.

Preek voor zondag voorbereid. Dat zal in "Boelenslaan" zijn, een plaatsje ten noorden van Drachten in een van de zeven "Hersteld Gereformeerde Kerken" die Nederland rijk is. Ik heb het idee dat het een nogal traditionele dienst is want ik moet de hele dienst doen, inclusief votum, groet, Klein Gloria (Wat is dat? volgens mij zing je dan een regel met elkaar), Genadeverkondiging, Wetslezing, gebed om verlichting met de Helige Geest, geloofsbelijdenis en de zegen. Dat zijn zo'n beetje de vaste onderdelen.
Ik hoop dat het goed gaat. Ik heb het wel eerder meegemaakt dat ik dacht klaar te zijn met de votum en de groet maar omdat iedereen verwachingsvol bleef staan en kijken begreep ik dat ik iets over het hoofd had gezien. Omdat ik geen idee had wat dat dan zou zijn zei ik, "U kunt wel gaan zitten want meer votum en groet zit er vandaag niet meer in". Ik ben nooit meer teruggevraagd.

Naar de garage, de airconditioning deed het niet meer. Nu weer wel. Er moest spul bij.

Met Dick van Steenis, voorganger van "Kom en Zie", gelunched. Dick is een zeer beminnelijke broeder met een passie voor mensen en de stad. Recht toe recht aan; no bullshit. Daar houd ik wel van. Met elkaar wat van gedachten gewisseld hoe we intergemeentelijke acties zouden kunnen ontwiukkelen om de stad effectiever te bereiken; iets te DOEN zonder ons ter verliezen in allerlei gepraat en geblaat.

Anderhalve kilo afgevallen door tien kilometer hard te lopen.
Twee liter water en vruchtensap gedronken.
Ben dus een pond aangekomen.

Post afgewerkt, rekeningen betaald, bla, bla, bla. Nu naar "Bas", nog veel meer Coolbest kopen (is in de aanbieding voor een euro per pak. Morgen de hele dag onder de pannen bij een Seminar "Geest Gevormde Gemeente & Leven" in Capelle. Ben benieuwd. Ik moet wat meer aan gerichte input werken. je kunt namelijk alleen maar geven wat je eerste zelf hebt ontvangen. Morgen is dus een "krijg"dag.

Weer thuis

Vliegen door de nacht heeft iets magisch. De wereld glijdt onder je weg met een snelheid van zo'n 900 kilometer per uur. De tijd wordt wat stroperig, stemmen om je heen klinken gedempt, als niet te verstane woorden; alsof men iets probeert te zeggen zonder dat het overkomt. Sommige sterren lijken lager dan het vliegtuig. Negen uur van Bonaire naar Amsterdam. Na enkele uren begin je te mijmeren. Over het leven, het gezin, de afgelopen weken, de toekomst en het heden.

Twee drukke weken waarin de regie meer in handen van anderen was dan van mezelf. Je geeft jezelf eraan over. Dat moet wel anders gaat het tegenstaan. Veel aanpassen en improviseren.
Praten over een andere koninkrijk dan het zichtbare koninkrijk van de wereld waarin we leven, waarin alles om geld en macht gaat en zo'n beetje alles ongelijk is verdeeld.
En dan dat onzichtbare koninkrijk van God waar je ogen pas voor open gaan als je er binnen gaat. Door de deur. "Ik ben de deur", zegt Jezus. Geloof is de toegang tot dat koninkrijk van God. En daar gaat alles anders. Daar mogen de machthebbers en de rijken achter aansluiten en worden de armen en de kinderen, zij die niets hebben en afhankelijk zijn van anderen, naar voren gehaald.

"Uw koninkrijk kome", draagt Jezus ons op om te bidden. Ik geloof dat het praten over dat koninkrijk en de principes van dat koninkrijk in je eigen leven gestalte geven een verschil maken. Daarom doe ik wat ik doen en ga daar mee door. Ook al voelde ik me de afgelopen weken vaak machteloos. Bij de 800 kinderen op een school, bij de vrouwen in de gevangenis, in de mannengevangenis, in de sloppenwijk in Cartagena. Ongeacht de omstandigheden, Gods verhaal over geloof, hoop en liefde moet worden verteld, dat is zelfs een opdracht. En het zijn juist deze mensen die er het meest voor open staan. En ik wil er ook op vertrouwen dat God zijn woord waarmaakt, dat het niet leeg terugkeert.

Fysiek ben ik nu zo'n beetje aan m'n eindje na weer een nacht zonder slaap. "Maar dan ga je toch naar bed, jongen", hoor ik sommigen denken. Tja, als je wilt slapen gaat het niet. Pas als ik het niet meer wil, lukt het wel.

Onderweg naar huis?

Het lijkt er toch op dat we vandaag naar huis vliegen. We zijn ingecheckt, zitten in de lounche en hebben internetverbinding. Over een uur (om 07.00) vertrekken we naar Quito, dan naar Bonaire en dan de laatste ruk naar Amsterdam.
Tot morgen.