Aanpassen

Normaal heb ik niet zo'n last van jetlag maar toen in vannacht om 02.30 nog niet sliep ben ik maar uitgegaan en ben aan twee boeken begonnen.

Simple Church is een typisch door Amerikaanse evangelicalen geschreven boek. Nodeloos en eindeloos uitgerekte principes die zonder de vijf pagina's durende en vaak vergezochte analogien worden geintroduceerd en uitgelegd. Veel Amerikaanse schrijvens volgen deze formule. Een boek van 300 bladzijden kan gemakkelijk in vijftig bladzijden kernachtig worden geschreven. Het belangrijkste punt wordt in de eerste drie hoofdstukken geintroduceerd en vaak komt men daarbij al tot de kern. Na een kwart wordt het boek saai, men valt in herhalingen en de lezer wordt een bepaalde kinderachtigheid toegeschreven die niet perse overeenstemt met de werkelijkheid. Wellicht dat deze stroperigheid soimmigen aanspreekt, ik heb het na 70 bladzijden wel gezien.
Goede boodschap trouwens. Niks mis mee. Als kerken moeten we onszelf niet verliezen in complexe programma's die niemand meer begrijpt maar het vooral eenvoudig houden zodat men weet waarom we uberhaupte als kerk bestaan.

Een tweede boek, Captive Passage, is een schitterend prenten en leesboek over de slavenhandel van Afrika naar de Amerika's vanaf rond 1500 tot aan de afschaffing van de handel 200 jaar geleden. Een tragische hoofdstuk in de geschiedenis van de mensheid. Miljoenen mensen die hun rechten werden afgepakt en als vee werdden verhandeld. Wat een verschrikkelijk groot onrecht. En waarom? Geld en Macht. Een ieder die dit meent te kunnen goedpraten; daar zit niet slechts een draadje los in het hart en de bovenkamer, daar is iets grondigs mis met zijn mens en Godsbeeld!

De slavenhandel mag dan zijn afgeschaft, althans in die vorm, het gaat nog op grote schaal door. Jonge kinderen, vrouwen, en waar je ook komt, hoe donkerder je huid, hoe lager je op de bestaandsladder staat. De afgelopen weken in Ecuador en Colombia onderstrepen voor mij opnieuw dat we nog steeds verwikkeld zijn in een massale slavenhandel; mensen zijn en worden afhankelijk gehouden van machthebbers en (groot)grondbezitters. Er speelt zich een groot onrecht onder onze neuzen af en we praten het bijna allemaal goed.

Van een derde boek; "Van roeping naar Baan", van socioloog Gerard Dekker, waar ik eerder in ben gaan lezen, ga ik een groot aantal exemplaren kopen en weggeven. Mischien dat ik daar een aantal studieavonden over ga organiseren. Dit is een superbelangrijk onderwep voor christenen. Hoe kijken we naar arbeid? Hoe beleven we het? Wat is de bijbelse visie erop. Goed en scherp geschreven boek; uitstekende en prikkelende analyse. Als je bij voorbaat al mee zou willen doen aan enkele studieavonden hierover, reageer dan even op deze blog.

Vroeg in de ochtend kreeg ik slaap. En, nog steeds vroeg in de ochtend werd ik wakker met een "splitting headache" zodat ik me heb af moeten melden voor het seminar waar ik gisteren nog zo naar uitzag. In de loop van de dag trok de mist van pijn weg en nu zit ik weer te bloggen.

En dan is alles weer zo heel gewoon

Het was leuk om op Moniek haar verjaardag thuis te komen. Ze is negentien geworden en zou het liefst op kamers gaan wonen. Wij willen haar graag nog een poosje thuishouden. Omdat ze niet pro-actief iets aan het zoeken is, zal het nog wel even duren.

Geprobeerd wat te slapen maar dat lukte niet. Uiteindelijk won de vermoeidheid het en heb ik zomaar acht uur aan een stuk geslapen. Werd vanmorgen om kwart voor acht(!)wakker. Dan is de dag eigenlijk al zo'n beetje half voorbij.

Preek voor zondag voorbereid. Dat zal in "Boelenslaan" zijn, een plaatsje ten noorden van Drachten in een van de zeven "Hersteld Gereformeerde Kerken" die Nederland rijk is. Ik heb het idee dat het een nogal traditionele dienst is want ik moet de hele dienst doen, inclusief votum, groet, Klein Gloria (Wat is dat? volgens mij zing je dan een regel met elkaar), Genadeverkondiging, Wetslezing, gebed om verlichting met de Helige Geest, geloofsbelijdenis en de zegen. Dat zijn zo'n beetje de vaste onderdelen.
Ik hoop dat het goed gaat. Ik heb het wel eerder meegemaakt dat ik dacht klaar te zijn met de votum en de groet maar omdat iedereen verwachingsvol bleef staan en kijken begreep ik dat ik iets over het hoofd had gezien. Omdat ik geen idee had wat dat dan zou zijn zei ik, "U kunt wel gaan zitten want meer votum en groet zit er vandaag niet meer in". Ik ben nooit meer teruggevraagd.

Naar de garage, de airconditioning deed het niet meer. Nu weer wel. Er moest spul bij.

Met Dick van Steenis, voorganger van "Kom en Zie", gelunched. Dick is een zeer beminnelijke broeder met een passie voor mensen en de stad. Recht toe recht aan; no bullshit. Daar houd ik wel van. Met elkaar wat van gedachten gewisseld hoe we intergemeentelijke acties zouden kunnen ontwiukkelen om de stad effectiever te bereiken; iets te DOEN zonder ons ter verliezen in allerlei gepraat en geblaat.

Anderhalve kilo afgevallen door tien kilometer hard te lopen.
Twee liter water en vruchtensap gedronken.
Ben dus een pond aangekomen.

Post afgewerkt, rekeningen betaald, bla, bla, bla. Nu naar "Bas", nog veel meer Coolbest kopen (is in de aanbieding voor een euro per pak. Morgen de hele dag onder de pannen bij een Seminar "Geest Gevormde Gemeente & Leven" in Capelle. Ben benieuwd. Ik moet wat meer aan gerichte input werken. je kunt namelijk alleen maar geven wat je eerste zelf hebt ontvangen. Morgen is dus een "krijg"dag.

Weer thuis

Vliegen door de nacht heeft iets magisch. De wereld glijdt onder je weg met een snelheid van zo'n 900 kilometer per uur. De tijd wordt wat stroperig, stemmen om je heen klinken gedempt, als niet te verstane woorden; alsof men iets probeert te zeggen zonder dat het overkomt. Sommige sterren lijken lager dan het vliegtuig. Negen uur van Bonaire naar Amsterdam. Na enkele uren begin je te mijmeren. Over het leven, het gezin, de afgelopen weken, de toekomst en het heden.

Twee drukke weken waarin de regie meer in handen van anderen was dan van mezelf. Je geeft jezelf eraan over. Dat moet wel anders gaat het tegenstaan. Veel aanpassen en improviseren.
Praten over een andere koninkrijk dan het zichtbare koninkrijk van de wereld waarin we leven, waarin alles om geld en macht gaat en zo'n beetje alles ongelijk is verdeeld.
En dan dat onzichtbare koninkrijk van God waar je ogen pas voor open gaan als je er binnen gaat. Door de deur. "Ik ben de deur", zegt Jezus. Geloof is de toegang tot dat koninkrijk van God. En daar gaat alles anders. Daar mogen de machthebbers en de rijken achter aansluiten en worden de armen en de kinderen, zij die niets hebben en afhankelijk zijn van anderen, naar voren gehaald.

"Uw koninkrijk kome", draagt Jezus ons op om te bidden. Ik geloof dat het praten over dat koninkrijk en de principes van dat koninkrijk in je eigen leven gestalte geven een verschil maken. Daarom doe ik wat ik doen en ga daar mee door. Ook al voelde ik me de afgelopen weken vaak machteloos. Bij de 800 kinderen op een school, bij de vrouwen in de gevangenis, in de mannengevangenis, in de sloppenwijk in Cartagena. Ongeacht de omstandigheden, Gods verhaal over geloof, hoop en liefde moet worden verteld, dat is zelfs een opdracht. En het zijn juist deze mensen die er het meest voor open staan. En ik wil er ook op vertrouwen dat God zijn woord waarmaakt, dat het niet leeg terugkeert.

Fysiek ben ik nu zo'n beetje aan m'n eindje na weer een nacht zonder slaap. "Maar dan ga je toch naar bed, jongen", hoor ik sommigen denken. Tja, als je wilt slapen gaat het niet. Pas als ik het niet meer wil, lukt het wel.

Onderweg naar huis?

Het lijkt er toch op dat we vandaag naar huis vliegen. We zijn ingecheckt, zitten in de lounche en hebben internetverbinding. Over een uur (om 07.00) vertrekken we naar Quito, dan naar Bonaire en dan de laatste ruk naar Amsterdam.
Tot morgen.

ai... vlucht gemist

Daar zaten we dan in Panama aan boord van het vliegtuig te wachten op het vertrek naar Guayaquil (geplande vertrektijd 20.00 uur. En dat vliegtuig vertrok dus niet. We werden van boord geescorteerd naar een hotel waar we letterlijk vijf uur de tjd hadden voordat we weer werden opgehaald (van 22.00 tot 03.00). Bij aankomst in Guayaquil stond het koninklijke toestel (in blauw, de kleur van thuis) gereed om te vertrekken. De gate was gesloten en we mochten niet mee. Voor het eerst in twintig jaar bij OM en net zoveel jaren van reizen dat ik een vlucht mis.
COPA neemt de verantwoordelijkheid en zorgt ervoor dat we morgen mee kunnen. Of dat daadwerkelijk gaat lukken horen we vanmiddag. Tot die tijd zijn we terug bij Roberto en Shura op de OM basis, wat veel leuker is dan een dag doorbrengen in het ons aangeboden hotel. We wachten rustig af.
Voordeel is dat het team nu het geplande afscheidsfeestje door kan laten gaan. Gisterenavond zaten ze allemaal op ons te wachten om ons uit te zwaaien middels een feestje. Nu verzetten we het gewoon en dag.

Ik vraag me ondertussen af (08.00) of ik even ga slapen (wat nooit lukt als ik wil) of gewoon maar doorram. Het zal wel het laatste worden. Maar.... eerst douchen en schone kleren (ik heb nog een schoon setje).

Onderweg naar huis via Panama

Het zit erop. Ik zit nu op de luchthaven van Panama waar ons vliegtuig naar Guayaquil over een uur vertrekt. Paar uur slapen en dan om 05.00 eruit om het vliegtuig van 07.00 naar Amsterdam (via Quito en Bonaire) te halen. M'n hoofd is al bijna thuis. Helaas was de internetaansluiting in Cartagena maar van korte duur en heb ik m'n blog niet bij kunnen werken de afgelopen dagen. Hier een korte terugblik en wat foto's.'M'n volgende blog hoop ik aanstaande dinsdag vanuit huis te schrijven.

Vrijdag was zowaar een halve vrije dag! Het strand is okay maar het probeem is de tientallen verkopers die je niet met rust laten. Zonebrilen, leesbrillen!, ijs, frisdrank, massages, t-shirts, sierraden, sigaretten en sigaren; een eindeloze stroom van ondernemers probeert je over te halen om iets van hen te kopen. Begrijpelijk, want er is nauwelijks werk, maar ik heb echt niets nodig.

Zaterdag opnieuw een rally. In de ochtend een bijeenkomst met alle vrijwilligers van de Prison Ministry, 's-mddags een jeugdgroep en 's-avonds een bijeenkomst in een Foursquare Gospel Church, ver hier vandaan. Onze chauffeuze besloot twee van haar dochters mee te nemen zodat we ons nu met zeven personen in de echt superkleine auto moesten persen. Gelukkig reed Roberto (anders had de 19 jarige dochter op zijn schoot moeten zitten) zodat we nu in ieder geval sneller op onze bestemming aankwamen en al na drie kwartier onze lichamen weer uit het mobiel konden hijsen.
Onze "gids", Martha, had eenzijdig besloten om de bijeenkomst voor de zondagachtend te annuleren. Waarom, is ons allemaal een raadsel. Het gevolg is wel dat de zondagochtend vrij is en ik nu aan m'n blog kan werken en hopelijk nog een uurtje zon kan pakken voordat we naar het vliegveld vertrekken

Op donderdagavond had men een bijeenkomst in de armste wijk van Cartagena voor me bedacht, waar verschillende bendes de lakens uitdelen. De plaats van samenkomst was een brug over het open riool. Verwilderde honden, die hadden besloten dat de brug voor hen de plaats was om hun onderlinge vetes uit te vechten, verstoorden regelmatig de bijeenkomst, evenals landende vliegtuigen.
Ja, natuurlijk willen ze allemaal vrede en vreugde en als de prijs is dat je alles wat je hebt en bent aan God geeft, is de keuze snel gemaakt. Als je niets hebt en voor je gevoel niets bent, dan valt er ook maar weinig op te geven en kan het alleen maar beter worden. De vrouw die de bijeenkomst had georganiseerd zal de komende weken har handen vol hebben aan het begeleiden van de velen die te kennen gaven meer over Jezus te weten te komen.

Waarom doen de kerken zo weinig met de armen? Omdat het niets oplevert. Ook hier is geld een belangrijk motief. Als ik een rijke weet te winnen voor het Evangelie, zal dat uiteindelijk voordelig voor de kerk zijn. Een arme kost alleen maar geld, tijd en moeite.

De afgelopen week was boeiend. Ik had maar weinig invloed op het programma en we voelden ons alle drie nogal "geleefd". De tijden in het (werk)schema voor de week klopten niet, we zaten uren vast in het chaotische en stinkende verkeer, opgevouwen achterin en superkleine auto en alles liep uit en duurde daardoor onnodig lang. 's-Avonds uitgeput in slaap gestort. De onophoudelijk pratende en bewegende "gids", ons enige OM contact in Cartagena, voelde uiteindelijk aan als een mug die om je hoofd heen vliegt en je maar niet met rust laat.
Een dubbel gevoel dus. Moe? Ja! Ale m'n energie is weg. Voldaan? Ja!! Ik zou niets anders willen!

Ons vervoer

Samenkomst boven het riool

na de samenkomst

Wonen naast het riool

Kan Hij echt helpen?"Soms aarzel ik om het te geloven. Mag dat?


Hieronder nog wat aardige (bewerkte) plaatjes van kunstuitingen die in Ecuador voor het oprapen liggen.

Cartagena, vervolg

Hieronder een foto van enkele van de velen die naar voren kamen voor gebed in de Foursquare Gospel Church op dinsdagavond. De aanwezigheid van Gods Geest was duidelijk merkbaar.



Woensdag bezochten we de vrouwengevangenis in Cartegena. Een gift van de LOGOS II, een van de OM-schepen, stelde de Prison Ministry in de gelegenheid om twee naaimachines te kopen. Deze werden officieel overgedragen. Daarna kreeg ik het woord. Het klikte meteen en er was veel herkenning. Na afloop hebben we zeker nog een uur persoonlijk met mensen gebeden en naar hun verhalen geluisterd. Ze zitten niet in de gevangenis omdat het zulke engeltjes zijn. Ja, ze hebben slachtoffers gemaakt maar waren zelf al heel lang een slachtoffer. Verlatenheid, eenzamheid, misbruik; de rode draad wordt al snel zichtbaar in alle verhalen. Het is dan ook niet vreemd dat ze zich bijna wanhopig aan God vastklampen. Mijn gebed is dat mijn woorden en gebeden niet leeg blijken te zijn maar dat God werkelijkheid voor hen is, dat Hij zich de Trooster betoond die Hij beloofd te zijn. O God, laat hen niet leeg achter!!

Na afloop direct door naar de mannengevangenis waar een in de gevangenis gebouwde kerk in gebruik werd genomen. Vier jaar geleden waren er zes volgenlingen van Jezus, nu zijn het er enkele honderden. het was een voorrecht om dit mee te maken. Helaas mochten we geen foto's maken (ik denk dat de overheid bang is dat mensenrechtenorganisaties ze onder ogen krijgen en actie ondernemen). Ook hier troffen we ongelooflijk veel nood aan en erbarmelijke omstandigheden. Maar wat waren de mannen trots op hun kerk, het mooiste gebouw op het terrein. De komende maand worden honderd mannen gedoopt!

Daarna snel een pizza eten en door naar een huisgroep. Daar bedankte een vrouwelike voorganger me door een lied in "nieuwe talen" te zingen. Terwijl ze zong gaf ze iemand de opdracht om te vertalen. Doordat ze zong kon Roberto de vertaling niet "ontvangen" en ben ik nog steeds op zoek naar de oplossing van "het raadsel".
Wat is echt? Wat is onecht? Wanneer mag ik lachen? Wanneer mag ik eerbiedig zijn?
Wat maken we er als gelovigen soms toch een poppenkast van.
Paulus heeft het in 1 Tim. 4 over "oude vrouwenpraat", een zeer oud verschijnsel waarbij men zich opwindt en drukmaakt over allerlei randverschijnselen met als resultaat dat we het uiteindelijk nergens mer over hebben.

Hieronder de vrouwengevangenis



En hier de ingang van de mannengevangenis



Robert en Jan aan het begin van een dag

En aan het eind van een dag...

Cartagena!

Vang ik hier plotseling een onbeveiligd netwerk op en kan dus mailen en bloggen. Contact met de buitenwereld en achterban op deze wijze geeft toch een vertrouwder gevoel.

Update van de laatste twee dagen. Morgen en blog over het bezoek aan twee gevangenissen vandaag! Dat was nog eens wat. God is aan het werk. Cartegana stinkt en zit vol met auto's, brommers en overstroomde wegen.

Als ik aan Colombia denk, denk ik aan cocaine en armoede. De cocaine heb ik niet gezien of geroken. De armoede wel. De contrasten zijn ook hier enorm. Van grote weelde tot diepe armoede. Daarnaast is alles schrikbarend duur. Brood, melk, eieren; gewoon de basiszaken zijn hier zeker twee keer zo duur als in Nederland. Ergens lacht iemand zich helemaal rot, zonnebadend en sangriaslurpend op z'n privestrand waar bediendes en een maseuse hem helpen om zich bewust te zijn van de weelde waarin hij baad en de afleiding hem helpt om de ruggen van de armen niet te hoeven zien; wie weet zou een geweten kunnen gaan knagen...
Cartagena, het zou een mooie stad kunnen zijn als men er wat beter voor zou zorgen. Het is een stad zoals zovele anderen op deze wereld; vies, stank en veel te veel verkeer. Ook hier is de auto een statussymbool. Alleen al het hebben van een auto (maakt in eerste instantie niet uit hoe oud deze is) verschaft je een bepaalde status. Die van onafhankelijkheid, en dat mag wat kosten.
Arm of rijk, jong of oud, economische groei of depressie, mensen zijn overal ter wereld hetzelfde. Voor de meesten draait alles uiteindelijk om geld.

We werden opgehaald door Maria en Martha (echt waar). Martha is onze contactpersoon en Maria heeft de auto, dus is Martha, en zijn wij, afhankelijkheid van Maria (met de auto). Ik geloof dat het een Suzuki is. Het kleinste model. Ineengevouwen en in elkaar gedrukt zitten Lennart, Roberto en ik op de achterbank en laten ons met opgetrokken knieen van de ene naar de andere bijeenkomst in Cartagene rijden terwijl Martha, zich half omdraaiend vanaf de relatief royale passagierszetel (kijk eens wat een ruimte zij heeft!!) onafgebroken op ons inpraat.

Woensdag een bijeenkomst met zo'n twintig voorgangers van verschillende kerken. Voor velen was dit een eerste kennismaking met het werk van OM.
's-Avonds een bijeenkomst in een van de grotere kerken in Cartagena, de 'foursquare gospel church'. Zo'n vijfhonderd gelovigen verzamelden zich in de grote zaal en zongen uit volle borst Gods lof. De voorganster (haar man is enkele jaren geleden overleden en zij heeft de uitdaging opgepakt om de kerk verder te leiden) heette ons welkom en ik heb die avond alles gegeven, zowel fysiek als emotioneel. Zovelen gaan door moeilijkheden, van huwelijksproblemen tot verslavingen. Velen kwamen naar voren voor gebed. Veel te veel (zo'n 200) om persoonlijk met ze te bidden dus bad ik voor de verschillende groepen (soorten van problemen). Het was duidelijk dat de Geest van God werkte in de levens van de mensen. De voorganster bedankte ons en gaf een open uitnodiging om terug te komen wat bemoedigend is omdat deze denominatie over het algemeen erg op zichzelf is en niet gemakkelijk buitenstanders toelaat.
Het onstaan van de foursquare gospel church is een bijzonder verhaal. Onlangs las ik een biografie over het leven van Amy McPherson, die zo'n 100 jaar geleden de basis legde voor wat nu een wereldwijde beweging van God is. Ze was een van de eerste vrouwelijke evangelisten die met een grote tent door Amerika trok en een unieke manier van presenteren had. Ze bracht het evangelie met behulp van drama en beelden waardoor de verhalen dicht bij de mensen kwamen.
Google "Amy McPherson" en je vindt een heleboel informatie (her en der wat tegenstrijdig maar dat hoort erbij; "succes" resulteert altijd in jaloezie.

Onderweg naar Cartagena

Ik zit met Roberto en Lennart in de lounche op het vliegveld van Panama City waar we vier uur moeten wachten op onze verbindende vlucht naar Cartagena.
Slecht geslapen vannacht. Altijd als ik vroeg moet reizen lig ik er a.h.w. op te wachten en droom ik van dingen die fout gaan. Vannacht brak in mijn droom een van de schouderbanden van m'n trouwe Scapino rugzakje. Ik bedacht me dat ik die rugzak al 12 jaar heb. Het is het perfecte handbagadingetje met 564 vakken en zo. Die rugzak is echt overal geweest en oersterk. In m'n droom brak na jarenlang intensief gebruik een van de schouderbanden en daarmee werd de tas onbruikbaar. In een droom zijn de gevolgen meestal wat ingrijpender dan in het echt. Ik weet niet alle details meer maar we misten onze vlucht omdat ik emotioneel geen afscheid kon nemen van deze idelae reispartner of zoiets dergelijks. Tot zover de droom.

We hadden net onze bagage ingecheckt, inclusief 40 kilo boeken of Lennart z'n naam werd omgeroepen. Hij moest zich melden. Men vertrouwde zijn bagage niet. We mochten niet mee en Lennart verdween met een politieagent naar de catacomben waar de begageafhandeling plaatsvindt. Lennart begint meteen een gesprek (zo goed en zo kwaad als dat gaat men een politieagent die geen woord Engels en/of Nederlands spreekt). Al veel te snel kwam Lennart weer tevoorschijn. "Hoe heb je dat zo snel gedaan", vroegen we hem. "Wel", zei Lennart, "ik vroeg of hij politie was of douane en het bleek een politieagent waarop ik hem vertelde dat we dus collega's zijn. Toen ik hem mijn politiebadge liet zien was controle niet langer nodig en mocht ik weer gaan".
Wat je met een eenvoudige badge al kunt doen in deze wereld.

Arm

Vanavond in een kerk gesproken in een van de armste buurten van Guayaquil. Deze mensen hebben echt niets, helemaal niets. Veel van hen zijn eenvoudige mensen die het ebste van het leven proberen te maken. Moeilijkheden zijn een dagelijkse realiteit.
En toch maakt het evangelie en verschil. Het lost echt niet alle problemen op maar de troost en de kracht die men eruit put, is echt!

Dinsdagochtend om vier uur uit bed om de vlucht van 07.00 uur naar Panama te halen. Daarna door naar Carthagena waar we om 14.00 hopen aan te komen. We hebben een kontaktpersoon en een telefoonnummer, verder niets. We zullen zien. Als je de komende dagen geen nieuw blog te lezen krijgt komt dat omdat we geen internettoegang of internetcafe kunnen vinden. Dan duurt het tot volgende week maandag voordat het eerstvolgende blog verschijnt.