Deja-Vu

07.00
Gisterenavond omstreeks 16.30 trok ik het niet meer en ben op de bank in slaap gevallen. M’n hersenen gaven het “slaapsignaal” af. In NL is het 00.30 en je hoort nu te gaan slapen. Na een uur werd ik gewekt met de vraag of ik nog naar het centrum van Guayaquil wilde gaan. Met bloeddoorlopen ogen de auto in en naar het centrum gereden waar we wat hebben gegeten en rondgelopen. Uiteindelijk om 22.00 naar bed; ‘sleep, blessed sleep’. Maar ja, dan word ik de volgende ochtend natuurlijk vroeg wakker. Over het algemeen vindt mijn lichaam het na zes uur slaap wel weer genoeg en lig ik daar maar wat te liggen. En daar houd ik niet van dus ga i er maar uit en vind ergens in huis een stil hoekje.
Het huis is stil, de wereld draait nog niet op volle toeren en in de stilte is de ontmoeting met God toch altijd het hevigst.
Door Zijn woord te lezen, daarover te mediteren, ontstaat er iets. Ik noem het “een verhaal”; een optelsom van de werkelijkheid van Zijn woord, mijn hart en een reflectie op de wereld en de kerk. Zo meteen hoop ik dit verhaal te delen met voorgangers en leiders van kerken tijdens een ontbijtbijeenkomst. Het is een verhaal dat enerzijds vers van de pers is en anderzijds een gevolg van 29 jaar wandel met God, het leven en trachten te doorgronden van Zijn woord en de kracht van Zijn Geest.

19.40
Het ontbijt was een succes. Zo’n 50 leiders en voorgangers kwamen opdraven en ik denk dat de boodschap als een profetische woord werd ontvangen. Een van de voorgangers zei Roberto dat als we donderdag bij haar in de gemeente een groep voorgangers en leiders toespreken het dezelfde boodschap zou moeten zijn. We zullen wel zien.



De bijeenkomst op de school was ontnuchterend. 800 kinderen in een school die gebouwd is voor 400 leerlingen. De meeste van de leerlingen zijn straatarm. Van de zestienjarige meisjes is een groot deel zwanger. Men snakt naar liefde en genegenheid en denkt dit door hun lichaam te geven te verkrijgen. En de jongens die de dames zwanger maken? Die zijn in geen velden of wegen te bekennen.

Het was een soort van deja-vu met december 2005 toen 400 van de 500 studenten te kennen gaf Jezus te willen gaan volgen. Ook nu waren er enkele honderden jongeren die te kennen gaven een nieuw leven te willen beginnen. Tragedie: wie gaat van hen discipelen maken? De kerken hebben niet eens in de gaten wat voor een geopende deur God hen geeft in hun eigen stad. Ze zijn teveel met zichzelf, geld en macht bezig om zich er daadwerkelijk om te bekommeren (was tevens de strekking van mijn boodschap bij het ontbijt). We gaan dit opvolgen door de school aan te bieden om wekelijkse Bijbelklassen aan te houden. Er moet iets mee gedaan worden.






Nu ben ik helemaal kapot, maar voldaan. Ik probeer het nog een uur te rekken zodat ik om 21.00 naar bed kan (sleep, blessed sleep).

Ecuador!

Negen uur en tien minuten naar Bonaire, twee en een half uur naar Guayaquil en je bent er al. De reis is zeer voorspoedig verlopen. Voordat het vliegtuig vertrok sliep ik al en heb totaal zeker zes uur kunnen slapen. Lennart had er ook niet al teveel moeite mee. Zodoende kwamen we niet gebroken aan en kunnen nu de dag gebruiken om te acclimatiseren. Rondje hardlopen, emails bijwerken en voorbereiden op wat komen gaat.
De agenda voor morgen ziet er als volgt uit:

Dinsdag 22 Mei
08.00 Ontbijtbijeekomst met voorgangers en kerkleiders ter gelegenheid van 50 jaar OM en 16 jaar OM Ecuador
16.00 Tarqui High School: Conference for teenagers in a Public School (1st group)
17.00 Tarqui High School: (2nd group)

Naar Ecuador

Vandaag (23.35) vertrek ik naar Ecuador. Samen met Lennart de Vries. Lennart is Pliesie en is een van de coaches in de Discipelschaps Trainings Groep die om de week bij ons thuis bijeenkomt.

De agenda ziet er als volgt uit.

Maandag 21 Mei
06.00 aankomst in Guayaquil

Dinsdag 22 Mei
08.00 Ontbijtbijeekomst met voorgangers en kerkleiders ter gelegenheid van 50 jaar OM en 16 jaar OM Ecuador
16.00 Tarqui High School: Conference for teenagers in a Public School (1st group)
17.00 Tarqui High School: (2nd group)

Woensdag 23 mei
10.00 Santay Island visit – still to confirm

Donderdag 24 mei
16.40 Pastors Meeting in DURAN (Teleamigos): This is organized by Teleamigos a Christian Organization. They do evangelism by phone and want to encourage & challenge pastors to do evangelism.

25-27 Mei
BE Seminar – This will take place in a hotel in a rural area – 3 hours away from Guayaquil

Maandag 28 mei
18.00 Pastors Meeting in the South (Teleamigos)

May 29-June 3
Trip to Cartagena (Helemaal in het Noorden van Colombia, aan de Caribische zee).
Martha Ardila, the contact person, has lined up different kind of meetings:
• Youth Group
• Sunday Morning (Church)
• Pastors Meetings
• Visit to ministry in prison

Woensdag 30 Mei
9:00-12:00, This is a regular Pastors Meetings for an Area in Colombia. She is going to confirm the topic.
7:00pm Lemaitre Church. Onderwerp: Church & Christians (Individuals) responsibility with the Local Church.

Donderdag 31 mei
10:00-12:00 Prison Ministry. Topic: Your Testimony + Identity in Christ.
19:00-21:00 Group Meeting Bocagrande. Topics: Identity in Christ or Responding to the Call.

Het plaatsje Bocagrande (Grote mond)

Vrijdag 1 juni
14:00-15:00pm Prison Ministry (Different Group). Topic: Your Testimony + Identity in Christ

Zaterdag 2 juni
9:30 Prison Fellowship Fast. Topic: Responding to The Call
16:00 Church Meeting – Youth Group. Topic: Missions & Sex (this combination is a funny one, but I am just translating what the line up person sent me).
19:00-21:00pm Church Meeting – Youth Group – Cuadrangular El Milagro Church. Topic: Missions + Your Testimony

Zondag 3 juni
7:00 Church Meeting – Still to Confirm
9:30 Church Meeting – Regular Sunday Service – Cuadrangular El Milagro Church

We vliegen zondagavond laat terug naar Ecuador en vertrekken de volgende ochtend vroeg (om 07.00) naar huis. Aankomst dinsdag 5 juni om 05.00

Augustinus en Evans

Ik produceer veel en vaak ideeen. De hoeveelheid documenten met ideeen, voostellen beslaat enkele mappen maar ik weet zelf nauwelijks van het bestaan van de meeste af.
Voorbeeld: In oktober 2004 heeft een klein groepje zich in de Brandaris bezig gehouden met de vraag hoe en wanneer we aanvullende onderwijs een plaats geven in de Brandaris. We hebben toen zelfs een enquete gehouden. De bevindingen zijn besproken en vastgelegd. Van de week kwam ik het document toevallig tegen. Ik kan me er niets van herinneren.
En dat frustreert enorm.
Ik lees de meest briljante boeken en ben daar soms weken lang vol van. Na een half jaar vraag ik me af wat dat boek eigenlijk in mijn boekenkast doet en of ik het uberhaupt wel heb gelezen.

Misschien moet ik korte samenvattingen gaan schrijven?

Momenteel ben ik met twee boeken bezig. De eerste heet "Presence-Centered Youth Ministry". Een belangrijk boek dat afrekent met de stereotiepe manier waarop we jongeren benaderen en in hun geloof opvoeden; we downloaden de waarheid en gaan ze vervolgens achter hun broek zitten om ze het in de praktijk te zien brengen. Daarbij leggen we de lat voor de jongeren vaak hoger dan voor onszelf. Wie heeft er nog tijd en energie om het ze voor te leven?

Een ander boek is "Augustinus Belijdenissen". Vooral voor de plaatjes gekocht (bij de Slegte). Grappig hoe vragen waar we vandaag mee leven eigenlijk helemaal geen moderne vragen zijn maar zo oud als de mensheid zelf. Hoe ga ik om met seks, macht, geld; met m'n menszijn.



Het boek "The Divide", van Nicolas Evans, heb ik terzijde gelegd. Bagger.

Vandaag nog even de stad in, wat T-shirts kopen, m'n preek voor morgen afronden en nog wat last-minute zaken aanschaffen voor de reis naar Ecuador (morgen). Daar schrijf ik morgen wat meer over.

Afvallen?

Ik las zojuist in 1 Tim. 4:1 over luitjes die van hun geloof afvallen. Nu ben ik (geestelijk) opgegroeid in kringen waar men hartstochtelijk gelooft in en vasthoudt aan de vermeende waarheid dat, als je eenmaal bent gaan geloven (het koninkrijk van God bent binnengegaan, je vertrouwen op Jezus hebt gesteld enz.), je in het gezin van God bent opgenomen (geadopteerd) en dat, nu je een kind van God bent, je dat kindschap nooit meer kan worden afgenomen.

Teksten uit o.a. het Johannesevangelie (hfdst. 10) moeten die waarheid staven: "Mijn schapen luisteren naar mijn stem, ik ken ze en zij volgen mij. Ik geef ze eeuwig leven: ze zullen nooit verloren gaan en niemand zal ze uit mijn hand roven. Wat mijn Vader mij gegeven heeft gaat alles te boven, niemand kan het uit de hand van mijn Vader roven.."

"Zie je wel? Er staat duidelijk dat Jezus zelf zegt dat ze nooit verloren zullen gaan".
Zonder hier al te uitgebreid op in te gaan; het verloren zijn in deze context slaat op het hier en het nu. Jezus belooft hier dat er geen enkele macht sterk genoeg is om hen, die de belofte en zekerheid van Zijn bescherming genieten door naar Hem te luisteren en alleen Hem te volgen, niet zullen vergaan.
Ik kan er echter voor kiezen om bij Hem weg te gaan, Zijn macht en heerschappij over mijn leven te ontkennen. Zou Hij me dan met geweld tegenhouden? Zou Hij elk dwalend schaap knevelen en z'n bewegingsvrijheid beperken omdat er het gevaar bestaat voor terugval. Nee, dat zou in tegenspraak zijn met dat wat voor God zo belangrijk is: onze vrije wil. Ik mag komen, maar ik kan ook weer gaan. Wat geen enkele andere macht kan zolang ik in Zijn nabijheid blijf, kan mijn eigen wil wel: van het geloof afvallen.

En daar heeft Paulus het over. Gelovigen die van hun geloof afvallen. Niet afwalen, niet een ommetje maken, nee, van hun geloof afvallen!
Dat gebeurt natuurlijk niet zomaar; daar is altijd een aanleiding voor en die lees je dan ook in de volgende verzen.

Ja, zullen sommigen zeggen, als dat gebeurt zijn ze nooit echt tot geloof gekomen. Maar deze zijn bij mijn aan het verkeerde adres. Dat is een wel erg gemakkelijke oplossing voor een gigantisch groot vraagstuk. Die redenering is dan ook bedacht door felle aanhangers van de leer dat het onmogelijk is om, als je eenmaal waarlijk tot geloof bent gekomen, van dat geloof af te vallen. God zou, in Zijn grote genade de grootse afvallige, zelfs tegen zijn eigen wens in, behouden.

Ik denk dat er tienduizenden, wellicht honderdduizenden, misschien wel miljoenen christenen zijn die dit geloven en daardoor in een valstrik van passiviteit en doemdenkerij (ik kan toch niets) terecht zijn gekomen. Ze nemen maar slecht de verantwoordelijkheid voor hun categorische en structurele falen op zich (de geest zou wel gewillig zijn, maar het vlees o zo zwak...) en verwachten dat bij de eindstreep een juichende God staat te wachten om ons zielige leventje binnen te halen.

Het evangelie is voor mensen die niet kunnen en dat erkennen. Maar het Goede Nieuws is dat we niet bij dat 'niet kunnen' blijven hangen. Er is de opstanding, er is de Heilige Geest, er is het Nieuwe Hart. Daarmee is het Evangelie van het koninkrijk ook een "tsjakka" boodschap. Hoop en herstel voor gezinnen, huwelijken, dorpen, steden, samenleving(en)!

Door welke Geest laat ik me leiden? Lees hiervoor 1 Tim. 4:11 en verder.

Sorry voor dit preekje, maar ik moest het even kwijt.
De laatste twee blogs waren wel erg "goekoop". Ik dacht er met plaatjes en foto's wel van af te kunnen komen.
De migraine op woensdag smolt gedurende de dag weer weg zodat ik 's-avonds op huisbezoek kon gaan.
Gisteren een vrije dag (hemelvaartsdag). Ik heb ook ongelooflijk weinig gedaan. In plaats van de geplande 12 kilometer, heb ik er slechts 6 hardgelopen. Maar daar staat tegenover dat Martha en ik samen nog een wandelingen hebbnen gemaakt van een kilometer of tien, elf.
De kinderen waren thuis. Altijd gezellig hoewel ik de indruk had dat enkele met hen verkeerde been uit bed waren gestapt en dat sleepte zich een beetje door de dag heen.

Verder mijn administratie bijgewerkt. In mijn ladeblok lag een stapel van 20 centimeter. Het meeste is spul dat ik, toen ik het kreeg, wilde bewaren, maar nu niet meer weet wat ik er mee zou willen doen. Of ik heb geen specifieke map om het in op te bergen. Wel heb ik een stapel waar ik dingen op leg waarvan ik denk dat ik het nog wel eens nodig heb. Door die stapel ga ik twee keer per jaar en dun deze dan uit.

Martha op hemelvaartsdag

 

Een korte boodschap

Vandaag geen goed bericht want...

Bloesem

Vandaag las ik in 1 Timoteus over "het geheimenis der godsvrucht" ofwel "de waarheid die God ons bekend heeft gemaakt". In het Grieks wordt hier het woord "mysterie" gebruikt. Dit mysterie zal altijd voor een groot deel een mysterie blijven, hoezeer we ons best ook doen om het te doorgronden.
Paulus zet vervolgens de feiten omtrent het mysterie op een rijtje maar dat betekent niet perse dat ik het, na het lezen van de feiten, opeens wel begrijp.
"Hij kwam als mens naar de aarde werd door de Geest rechtvaardig verklaard en door engelen gezien.
Hij werd onder de volken bekendgemaakt, her en der in de wereld aanvaard, en weer in heerlijkheid van de hemel opgenomen".

Snap je?
Nee, he!
Ik ook niet.

Paulus beschrijft het mysterie zoals het er aan de buitenkant uitziet. Daarna blijf je met ontzettend veel vragen zitten. Waarom dit mysterie? Waarom Christus? Hoe steekt het plan van God in elkaar? Wanneer is het begonnen, bedacht?
De bijbel geeft op deze vragen (deel)antwoorden maar je komt nooit tot een totaal bevredigend inzicht.

Ik kan de bloesem aan een boom beschrijven en onderzoeken hoe die bloesem zich verhoudt tot de tak, de boom, de omgeving, de seizoenen, mijn waarneming enz..
Dat stuk van het mysterie kunnen we ophelderen. Misschien kunnen we achterhalen hoe oud de boom is, wanneer deze is geplant, maar alles daar omheen blijft een mysterie. Het mysterie van het leven, de oorsprong van dat leven en ga zo maar door.
En dat een deel onopgehelderd blijft geeft op zich niet. Wat voor mij van belang is, is hoe de bloesem en ik zich tot elkaar verhouden. De bloesem is er, daar kan ik niet omheen. De een ziet en bestudeert het, de andere gaat er achteloos aan voorbij. Wil dat zeggen dat het voor de ander geen waarheid bevat? Het is en blijft dezelfde bloesem, ongeacht wat ik ervan vind.
Zo is het ook met Gods mysterie. De feiten blijven onveranderd, ongeacht mijn reactie. De waarheid is er voor iedereen om te ontdekken en te bestuderen. Jammer dat de meeste mensen gewoon doorfietsen.

Vanmorgen een vergadering in Driebergen. Uit en thuis ben je daar dan toch zes uur mee zoet. Met een groep nadenken over discipelschap en hoe we dat op de kaart denken te kunnen zetten in Nederland. Voor allen gold: laten we het gewoon maar zelf gaan doen, dan volgen anderen wel.
Henk Medema kwam met een doos "van harte leerling van jezus" aanzetten, de vertaling van het materiaal dat ik ben gaan gebruiken toen ik in 2005 begon met Discipelschapstraining. Geweldig dat het nu voor het grote publiek beschikbaar is.

Zometeen weer oudstenvergadering waarbij onder andere onze evaluatie aan bod komt.
Ik ben benieuwd of mijn eigen observaties overeenkomen met die van de andere oudsten. We zullen zien.

Het verloren Evangelie

Nadat ik vanmorgen eerst een rondje om het vliegveld heb gerend ben ik o.a. een boek gaan lezen dat als een spannende roman leest, hoewel het geen roman is.
In "The Lost Gospel of Judas" treffen we Jezus als een buitenaards wezen aan en Judat Iscariot als de held in het verhaal die het voorrecht heeft om samen met Jezus op zijn planeet te mogen wonen.

Het bijzondere aan dit "evangelie" is dat het een vreselijk oud manuscript is, ongeveer net zo oud als de vier evangelien. Het belang van dit evangelie is dat we meer leren over hoe men in die tijd dacht en de verhalen die over Jezus de ronde deden.

Als je je daarin verdiept kom je trouwens nog veel meer interessante zaken tegen, o.a. dat de brieven van Paulus eerder geschreven zijn dan de evangelien. Dat verklaart wellicht het ontbreken van enige referenties aan de evangelien in de brieven van Paulus.

Vanavond een bijeenkomst met voorgangers uit Rotterdam. Dat is een maandelijkse vergadering waarin we zaken op elkaar afstemmen en samen bidden. De agenda is niet altijd even duidelijk en ik ga erheen omdat ik het belangrijk vind om aan de relatie met andere gemeenteleiders te werken.

Verder allemaal niet zo boeiend.

Geloofwaardigheid ondermijnen

Gisterenochtend gesproken in Jozua (Alblasserdam). Het is altijd een genoegen om daar te spreken (1 x per jaar). Ik kom er nogal wat Lekkerlanders tegen en de verhalen over vroeger komen dan gemakkelijk bovendrijven. Na afloop van de dienst meldde een man zich bij me die me vertelde dat, toen hij samen met mijn jongste broer in de eerste klas van de LTS zat, er zich iets had voorgevallen tussen die twee, waarop ik het blijkbaar voor m'n broer had opgenomen en het nieuws de wereld inging dat "als Jan den Ouden A.M. te N. te pakken kreeg", ik hem "helemaal verrot zou slaan". Aangezien ik die belofte blijkbaar nooit had waargemaakt, meldde A.M. te N. zich gisteren bij me om het beloofde pak slaag in ontvangst te nemen.
Omdat ik met niets van het voorval herinner besloot ik A.M. te N. gratie te verlenen en kocht hij een moek bij me, voor z'n vrouw en vroeg me om de groeten aan m'n broer te doen.

"Ik vertel u een Bijbelse waarheid die u in praktijk zou moeten brengen. Niet dat ik het zelf in praktijk breng, maar het is wel iets wat ik graag zou willen".
Iemand anders vertellen hoe het moet zonder het zelf te praktiseren is een effectieve manier om een heleboel woorden te gebruiken zonder ook maar iets te zeggen. Het is een totale verspilling van woorden en tijd.
Ik hoor het zo vaak en in zoveel verschillende vormen. Predikers, (zang)leiders die je een worst voorhouden en dan op het moment van de ontknoping de worst weggooien. Ze ondermijnen hun eigen geloofwaardigheid en maken zichzelf belachelijk. Zwijgen zou beter zijn. Krachtige woorden en beelden worden door dit principe ontkracht en gewist; de luisteraar ontluistert.

Voorbeeldje dan maar. Een prediker roept gehuwden op om elkaar om een huwelijk naar Gods beeld te praktiseren, een geweldige demonstratie van Gods liefde voor en toewijding aan de mens. Vervolgens vertelt hij (helaas zijn de predikers meestal een "hij") wat een puinzooi z'n eigen huwelijk is. Niet met zoveel woorden maar mensen zijn uitermate goed in staat om tussen de regels door te luisteren.

Waar zit de wereld en de kerk op te wachten? Niet op mensen met mooie verhalen maar op vrouwen en mannen die het waarmaken in hun leven. Die het geheim van een "aan zichzelf gestorven" leven hebben ontdekt en het waar weten te maken in de samenleving, op het werk, in de gezinnen, in de huwelijken; een leven van dienstbaarheid en overgave aan de ander, zoals Christus zelf.
Zijn dit experts? Nee, niemand heeft dit 100% onder de knie maar een duidelijke manifestatie van de werkelijkheid van deze zaken in iemands leven is echt niet teveel gevraagd.


Gisterenavond Eternal Differenz. Ook nu zijn er weer bijzondere dingen gebeurd waarbij we getuigen mochten zijn van de kracht en de werkelijkheid van God in de levens van mensen.

Al met al een lange dag. Ik heb Martha een half uurtje gezien.