Een korte boodschap

Vandaag geen goed bericht want...

Bloesem

Vandaag las ik in 1 Timoteus over "het geheimenis der godsvrucht" ofwel "de waarheid die God ons bekend heeft gemaakt". In het Grieks wordt hier het woord "mysterie" gebruikt. Dit mysterie zal altijd voor een groot deel een mysterie blijven, hoezeer we ons best ook doen om het te doorgronden.
Paulus zet vervolgens de feiten omtrent het mysterie op een rijtje maar dat betekent niet perse dat ik het, na het lezen van de feiten, opeens wel begrijp.
"Hij kwam als mens naar de aarde werd door de Geest rechtvaardig verklaard en door engelen gezien.
Hij werd onder de volken bekendgemaakt, her en der in de wereld aanvaard, en weer in heerlijkheid van de hemel opgenomen".

Snap je?
Nee, he!
Ik ook niet.

Paulus beschrijft het mysterie zoals het er aan de buitenkant uitziet. Daarna blijf je met ontzettend veel vragen zitten. Waarom dit mysterie? Waarom Christus? Hoe steekt het plan van God in elkaar? Wanneer is het begonnen, bedacht?
De bijbel geeft op deze vragen (deel)antwoorden maar je komt nooit tot een totaal bevredigend inzicht.

Ik kan de bloesem aan een boom beschrijven en onderzoeken hoe die bloesem zich verhoudt tot de tak, de boom, de omgeving, de seizoenen, mijn waarneming enz..
Dat stuk van het mysterie kunnen we ophelderen. Misschien kunnen we achterhalen hoe oud de boom is, wanneer deze is geplant, maar alles daar omheen blijft een mysterie. Het mysterie van het leven, de oorsprong van dat leven en ga zo maar door.
En dat een deel onopgehelderd blijft geeft op zich niet. Wat voor mij van belang is, is hoe de bloesem en ik zich tot elkaar verhouden. De bloesem is er, daar kan ik niet omheen. De een ziet en bestudeert het, de andere gaat er achteloos aan voorbij. Wil dat zeggen dat het voor de ander geen waarheid bevat? Het is en blijft dezelfde bloesem, ongeacht wat ik ervan vind.
Zo is het ook met Gods mysterie. De feiten blijven onveranderd, ongeacht mijn reactie. De waarheid is er voor iedereen om te ontdekken en te bestuderen. Jammer dat de meeste mensen gewoon doorfietsen.

Vanmorgen een vergadering in Driebergen. Uit en thuis ben je daar dan toch zes uur mee zoet. Met een groep nadenken over discipelschap en hoe we dat op de kaart denken te kunnen zetten in Nederland. Voor allen gold: laten we het gewoon maar zelf gaan doen, dan volgen anderen wel.
Henk Medema kwam met een doos "van harte leerling van jezus" aanzetten, de vertaling van het materiaal dat ik ben gaan gebruiken toen ik in 2005 begon met Discipelschapstraining. Geweldig dat het nu voor het grote publiek beschikbaar is.

Zometeen weer oudstenvergadering waarbij onder andere onze evaluatie aan bod komt.
Ik ben benieuwd of mijn eigen observaties overeenkomen met die van de andere oudsten. We zullen zien.

Het verloren Evangelie

Nadat ik vanmorgen eerst een rondje om het vliegveld heb gerend ben ik o.a. een boek gaan lezen dat als een spannende roman leest, hoewel het geen roman is.
In "The Lost Gospel of Judas" treffen we Jezus als een buitenaards wezen aan en Judat Iscariot als de held in het verhaal die het voorrecht heeft om samen met Jezus op zijn planeet te mogen wonen.

Het bijzondere aan dit "evangelie" is dat het een vreselijk oud manuscript is, ongeveer net zo oud als de vier evangelien. Het belang van dit evangelie is dat we meer leren over hoe men in die tijd dacht en de verhalen die over Jezus de ronde deden.

Als je je daarin verdiept kom je trouwens nog veel meer interessante zaken tegen, o.a. dat de brieven van Paulus eerder geschreven zijn dan de evangelien. Dat verklaart wellicht het ontbreken van enige referenties aan de evangelien in de brieven van Paulus.

Vanavond een bijeenkomst met voorgangers uit Rotterdam. Dat is een maandelijkse vergadering waarin we zaken op elkaar afstemmen en samen bidden. De agenda is niet altijd even duidelijk en ik ga erheen omdat ik het belangrijk vind om aan de relatie met andere gemeenteleiders te werken.

Verder allemaal niet zo boeiend.

Geloofwaardigheid ondermijnen

Gisterenochtend gesproken in Jozua (Alblasserdam). Het is altijd een genoegen om daar te spreken (1 x per jaar). Ik kom er nogal wat Lekkerlanders tegen en de verhalen over vroeger komen dan gemakkelijk bovendrijven. Na afloop van de dienst meldde een man zich bij me die me vertelde dat, toen hij samen met mijn jongste broer in de eerste klas van de LTS zat, er zich iets had voorgevallen tussen die twee, waarop ik het blijkbaar voor m'n broer had opgenomen en het nieuws de wereld inging dat "als Jan den Ouden A.M. te N. te pakken kreeg", ik hem "helemaal verrot zou slaan". Aangezien ik die belofte blijkbaar nooit had waargemaakt, meldde A.M. te N. zich gisteren bij me om het beloofde pak slaag in ontvangst te nemen.
Omdat ik met niets van het voorval herinner besloot ik A.M. te N. gratie te verlenen en kocht hij een moek bij me, voor z'n vrouw en vroeg me om de groeten aan m'n broer te doen.

"Ik vertel u een Bijbelse waarheid die u in praktijk zou moeten brengen. Niet dat ik het zelf in praktijk breng, maar het is wel iets wat ik graag zou willen".
Iemand anders vertellen hoe het moet zonder het zelf te praktiseren is een effectieve manier om een heleboel woorden te gebruiken zonder ook maar iets te zeggen. Het is een totale verspilling van woorden en tijd.
Ik hoor het zo vaak en in zoveel verschillende vormen. Predikers, (zang)leiders die je een worst voorhouden en dan op het moment van de ontknoping de worst weggooien. Ze ondermijnen hun eigen geloofwaardigheid en maken zichzelf belachelijk. Zwijgen zou beter zijn. Krachtige woorden en beelden worden door dit principe ontkracht en gewist; de luisteraar ontluistert.

Voorbeeldje dan maar. Een prediker roept gehuwden op om elkaar om een huwelijk naar Gods beeld te praktiseren, een geweldige demonstratie van Gods liefde voor en toewijding aan de mens. Vervolgens vertelt hij (helaas zijn de predikers meestal een "hij") wat een puinzooi z'n eigen huwelijk is. Niet met zoveel woorden maar mensen zijn uitermate goed in staat om tussen de regels door te luisteren.

Waar zit de wereld en de kerk op te wachten? Niet op mensen met mooie verhalen maar op vrouwen en mannen die het waarmaken in hun leven. Die het geheim van een "aan zichzelf gestorven" leven hebben ontdekt en het waar weten te maken in de samenleving, op het werk, in de gezinnen, in de huwelijken; een leven van dienstbaarheid en overgave aan de ander, zoals Christus zelf.
Zijn dit experts? Nee, niemand heeft dit 100% onder de knie maar een duidelijke manifestatie van de werkelijkheid van deze zaken in iemands leven is echt niet teveel gevraagd.


Gisterenavond Eternal Differenz. Ook nu zijn er weer bijzondere dingen gebeurd waarbij we getuigen mochten zijn van de kracht en de werkelijkheid van God in de levens van mensen.

Al met al een lange dag. Ik heb Martha een half uurtje gezien.

Gewoon een luie dag en iets over gelijkheid

Vanmorgen vroeg een rondje om het vliegveld gerend. Het regende zo hard dat Martha na een half uur met de auto naar me toe kwam om te vragen of ik nog verder wilde rennen. Ach, ik was toch al nat, dus heb ik het rondje afgemaakt.

Daarna ontbijt met de drie buurjongens. Man, wat zijn die jongens druk.

Verder gedeisd gehouden, gelezen in de "Priscilla Papers", waarop ik een abonnement heb genomen. Een mooi blad dat zich inzet voor het bevorderen van gelijkheid tussen mensen, met een sterke nadruk op de positie van de vrouw (in de kerk).

Ik kom er steeds meer achter dat ons taalgebruik en ons inzicht in de bijbels begrippen en principes heel erg door onze protestantse (vertaal)cultuur zijn en worden bepaald.

Waar Gods agenda, in, en na Christus een "pre-zondeval agenda is" die tot uitdrukking zou moeten komen in de toepassing van de principes van Zijn koninkrijk, werken we in onze kerken nog steeds met een agenda van macht en ongelijkheid. De gelijkheid waar veel christenen in geloven is er een van het principe ("in principe zijn we gelijk zijn maar in het echt eigenlijk niet") en niet die van het Koninkrijk. We blijven (functioneel) onderscheid maken.

Hoe moet dat dan straks in de hemel? Als we nu nog geloven in een functioneel onderscheid tussen man en vrouw en een gezagsrelatie tussen een getrouwde man en zijn vrouw; hebben de mannen dan nog wel macht in de hemel? Luisteren hun vrouwen dan nog wel, of zullen ze dan echt vrij zijn en moeten wij, mannen, koken en schoonmaken en op de kinderen passen?

Trouwens, nu ik het toch over de hemel heb; zullen er koeien zijn? Ik hoop het wel. Koeien zijn geweldige dieren. Youghurt, melk, vla, biest en aan het eind van een produktief leven biefstuk.

Rare dag en CafeKerk

Vanmorgen zo maar tot 07.50 op bed gelegen. Dat gebeurt zelden. Nu moet ik wel zeggen dat ik een boek was gaan lezen en het moeilijk vond om te stoppen. The Divide van Nicolas Evans (zijn eerste boek is verfilmd als de paardenfluisteraar). Dit is een interessant boek over de dynamiek tussen twee huwelijkspartners die zichzelf en elkaar kwijtraken en dan door allerlei moeilijkheden elkaar weer vinden (begreep ik uit de laatste bladzijden waar ik altijd even kijk).
Om 10.00 een afspraak met een vriend die in Leiden een soort van cafekerk wil beginnen. We hebben "aantekeningen vergeleken" waarbij vooral de vraag centraal staat hoe we authentiek kerk/gemeente kunnen zijn in 2007. We zijn het er over eens dat de vorm waarin we onze traditionele reformatorische en evangelische samenkomsten nu inrichten toch wel heel ver van de zoekende en niet zoekende mens af staat.

Een paar jaar geleden schreef Brian McLaren een boek "More ready than you realise" en dat heeft me toen al aan het denken gezet. Er zouden veel meer mensen bereid zin om "zich te bekeren en het koninkrijk van God binnen te gaan" als we een vorm konden vinden die aansluit bij de belevingswereld van die mens.

Een ander boek, "Why men hate going to church" heeft een andere strekking (de kerk is veel te vrouwelijk) maar komt op hetzefde neer.

Veel mensen zijn op zoek naar iets onbestemds; het heeft te maken met vrede, liefde, bevestiging en acceptatie. Ze kunnen dat wat ze zoeken maar moeilijk onder woorden brengen. Als je echter doorvraagt kom je er achter dat wat ze aangeven te zoeken datgene is wat het koninkrijk van God biedt!
Door ons taalgebruik en onze verouderde vormen heeft men echter niet in de gaten dat dat wat ze zoeken in die kerk te vinden is.

In de Brandaris zijn we aan het nadenken over de vraag hoe we onze groei verder kanaliseren. Zoeken we een grotere ruimte? Gaan we een tweede dienst houden? Zo ja, wanneer? Hoe gaat die eruit zien?
De laatste maanden ben ik vooral gaan denken over wat er mogelijk is met de middelen die we nu hebben en het idee van een cafekerkachtige dienst enthousiasmeert me meer en meer. Misschien laat op de zondagmiddag. Mensen zitten om tafeltjes, er wordt koffie, thee en fris geserveerd. We zingen niet (denk ik) maar is er veel interactie en een "preek" waar de gelovige door wordt opgebouwd en toegerust en de zoekende een beeld geeft van hoe het leven in het koninkrijjk van God zich afspeelt; welke normen en waarden er heersen, hoe we dingen anders doen en (be)denken.

Moet ik toch maar eens met de leiders bespreken.

In Zuidwolde staat de kerk naast het cafe, evenals in veel andere plaatsen in Nederland.
Waar zou Jezus Zijn discipelen vandaan halen?

Vanmiddag op ziekenbezoek geweest bij mijn vriend Jaap. Z'n lichaam begint hem in de steek te laten en het is goed om er dan voor elkaar te zijn en voor en met elkaar te bidden.

Verder zo'n 15 boeken besteld bij bookcloseouts.com. Misschien zijn ze er nog voordat ik de 20ste naar Ecuador vertrek. Zo niet, dan heb ik nog wat "te lezen" boeken op een stapel liggen.

Ticket naar Ecuador geboekt. Autohuur voor juli in de VS geregeld. Bij Bas van der Heijden spullen gekocht om pannekoeken te maken. Morgenochtend komen mijn drie buurjongetjes pannekoeken bij ons eten.

Preek voor zondag voorbereid (Jozua in Ablasserdam).

Nu? Vroeg naar bed met een boek.

Gebeden....

De vergadering na de gebedsochtend ging niet door dus was ik om 15.00 uur al thuis. M'n buurjongens deden de deur van hun huis voor me open en vertelden me dat ze bij ons kwamen wonen. Altijd gezellig, zei ik. Het is een tweeling van vijf jaar oud en het zijn echte schatjes met hele lieve stemmetjes.
De buurman was ook thuis en we hebben samen koffie gedronken. Ellen zat ook binnen dus het was een gezellige boel.
De rest van de middag nog wat verder nagedacht over de vergadering van vanavond en met Celine gepraat die om een uur of 18.00 kwam aanwaaien. Onder het genot van een glaasje rode wijn en het gezelschap van Martha en een ovenschotel wat doorgeprat over het jongerenwerk. Wat loopt goed? Wat loopt minder? Hoe staan we er zelf in? Wat zijn onze eigen zegeningen en frustraties?

Jongerenwerk is van groot belang in een kerk. Velen leven in twee werelden; de wereld waarin ze opgroeien en waar hun ouders hun vaak in stimuleren en de wereld van hun eigen vrgane, twijfels, verlanmgens en zoeken.
Niemand kan de beslissing voor hen nemen. We kunnen naast ze staan en ze begeleiden; het voorleven en voor ze bidden.
Tegelijk moet je er over nadenken hoe je dit allemaal effectiever kunt doen. Spreken we hun taal? Vindt de boodschap aansluiting? Hoe geven we Gods liefde gestalte in onze relatie met de jongeren?

Naar het Noorden

Het is alweer een tijd terug dat ik in Emmeloord was. Eens in de maand hebben we bij OM een gebedsochtend en daar ga ik vandaag heen. Ik zal wel te laat komen want om de files voor te zien moet je eigenlijk voor 06.00 uur de deur uit. Nu vertrek ik om 06.30 en haal nog iemand op ook. Dan rijd ik om 15.00 terug. dat is einelijk al te laat om fileloos langs Amsterdam of Utrecht te komen. We zien wel.

Emmeloord

Maalstroom

Tja, we zijn nog geen 48 uur thuis en alles is weer zoals het was; een maalstroom van activiteiten en volle agenda's. Gelukkig niet zo vol dat er geen tijd zou zijn voor ontspanning. Daar zou ik echt niet mee kunnen leven.
Gisteren m'n rondje om het vliegveld gerend, naar de kapper geweest, de papierstapel op m'n buro deels weggewerkt, 150 emails "ge-archiveerd", m'n reis naar Ecuador proberen te plannen (de vraag is of ik op de terugweg wel of niet twee dagen naar Atlanta ga; via Amerika naar Ecuador is vervelend omdat je in Amerika door de immigratie heen moet...de extra reisuren en stopovers...). Paspoort opgehaald en gegevens doormailen naar Roberto die ze nodig heeft om een korte trip naar Colombia te regelen.
Met m'n collega's in Noorwegen onderhandeld over de precieze duur van m'n korte trip naar Kristiansand (14 tot 17 juni).

's-Avonds de vergadering met de andere oudsten. We waren zowaar om 22.15 al "klaar". Volgende week staat mijn evaluatie op de rol. Onze vier jaar zit erop en ik vind het belangrijk dat we even pas op de plaats maken; terugkijken en vooruitblikken; indien verder, hoe?

Het gemeentewerk en wereldwijde werk staat soms op gespannen voet met elkaar. De dynamiek van het kleinere tegenover de enorme beweging van het grotere. Toch kunnen ze niet zonder elkaar. Als je echter de agenda van een plaatselijke kerk vergelijkt met die van de wereldwijde, dan spreekt die van de wereldwijde mij het meest aan.
Aan de andere kant zijn er best wel overeenkomsten. Hoewel het niet zo zou moeten zijn gaat het zowel in de plaatselijke, als in de wereldwijde kerk over ego's; gekwetste, kwetsende, altijd gelijk willen hebbende, onzekere, bange en ingedeukte ego's. En dan heb ik het niet over alle gemeenteleden. Er zijn veel prachtige voorbeelden van mensen die hun ego in toom weten te houden, ego's die genezing gevonden hebben bij Christus.
Je hebt maar enkele grote, beschadigde ego's nodig. Zij zijn het die de agenda voor een belangrijk deel vullen en onnodig energie wegzuigen.

Vandaag, woensdag.
Om 07.30 wekelijkse ontmoeting met collega Ewout. Gebedsavond voorbereiden, artikel schrijven (filosofy of recruiting), op ziekenbezoek, vergadering jongerenwerk voor morgenavond voorbereiden (kan dat morgen niet doen omdat ik de hele dag in Emmeloord ben). Dit is best wel een uitdaging. Ik heb het gevoel dat het jongerenwerk zich nog steeds afspeelt op diverse eilandjes en dat deze eilandjes zich maar moeilijk tot elkaar verhouden.
Ook ben ik niet zo'n geweldige aanstuurder. Dat wil ik morgen bespreken. Ik denk dat de gemeente een full time jongerenwerker zou kunnen gebruiken. Dit soort zaken moeten we maar eens gaan verkennen.

Weer thuis

Thuiskomen is het mooiste gedeelte van elke trip. Zo ook nu. Martijn had de koffie met appeltaart klaarstaan. Martha begint direct haar verhaal te vertellen en houdt dat uren vol. Hoe doet ze dat toch? Als je mij vraagt hoe het was krijg je iets in de zin van "wel aardig" te horen. Als je Martha dezelfde vraag stelt krijg je "heb je een paar uur" te horen.

Mijn verhalen komen bij vlagen. Weken en maanden erna. Nooit direct na een trip.
Goed, een ding dan. Al anderhalf jaar ben ik op zoek naar een kruis. Niet zomaar een kruis, maar een zogenaamde crucifix. De protestanten hebben als symbool een leeg kruis. Geen Christusfiguur op het kruis want "Hij is opgestaan, Hij leeft". Al jarenlang heb ik daar een onbevredigend gevoel bij. Niet bij de opstanding, maar bij dat kale, lege kruis.
De kracht van de gekruisigde Heer Jezus is dat "door Zijn striemen ons genezing is geworden". De wonden in Zijn zijde zijn een herinnering aan de zonde der wereld die Hij droeg. Het heeft iets bijzonders om een Christusfiguur aan het kruis te zien. Het geeft het kruis Zijn kracht. Ik wilde dus een crucifix, en niet alleen maar een (leeg) kruis.

Ik vertelde dit aan de dominee in Winterton waar Martha en ik verbleven en hij nam me, nadat ik dit aan hem vertelde, mee naar zijn studeerkamer en wees op het kruis aan de muur: een crucifix.
Hij deelde mijn beleving en vertelde me over een man in het bergdorpje dat crucifixen maakt. een paar dagen later verraste hij me door me er een kado te doen.
Deze crucifix krijgt een prominente plaats in mijn werkkamer, op een plek waar ik hem regelmatig zie. "Want in Hem leven wij, bewegen wij ons en zijn wij" (Handelingen 7:28).

Goed, thuis dus. Meteen aan de slag met klusjes. De doucheslang is vernieuwd tijdens onze absentie. Alleen kan de douchekop nergens aan bevestigd worden. Dus naar de Gamma om een bijpassende doucheglijstang te kopen. Weer naar huis, en terug naar de Gamma, er mist een onderdeel: "Nee er ontbreekt geen onderdeel, je monteert het verkeerd". "O ja, ik zie het". Doucheglijstang en douchekop werken nu samen en bezorgen de gebruikers een aangename douche.

Back to business. Gewoon een paar emails....

Contact met Noorwegen, of ik in Juni ff twee dagen heen en weer wil om een groep toe te spreken. Teruuggemaild dat het in principe kan en laten weten wat het ticket kost. Ik hoor het wel.

Of ik aanstaande woensdag de gebedsavond wil leiden? Ik wil dat eigenlijk wel graag doen maar heb een conflict omdat ik een bezoek aan van onze rebelse huiskringen gepland heb. Rebels in die zin dat ze een eigen kalender volgen en dat er periodes zijn dat hun kringavond samenvalt met de gebedsavond. Dit zou eigenlijk een soort van onvergeeflijke zonde moeten zijn maar ik ben eigenlijk allang blij dat ze bij elkaar komen. Misschien dat ik een oudste kan vinden die in mijn plaats wil gaan. Ik zou op de gebedsavond toch graag willen delen wat God allemaal doet..

Celine vraagt of we samen met Andreas nog even de koppen bij elkaar kunnen steken voordat we aanstaande donderdag jongerenwerkvergadering hebben. Hoe ga ik dit oplossen. Moet eigenlijk wel gebeuren.

Roberto in Ecuador vraagt om mijn paspoortgegevens. Op 20 mei vertrek ik naar Ecuador en we plannen een trip naar Colombia waarvoor de gegevens nodig zijn.

Uitnodiging voor een studiedag voor gemeenteleiders op 6 juni. Kost me wel een dag maar ik denk dat het goed is om te gaan. Is inclusief lunch. Ik hoop dat er voor de 50 euro, die de dag kost, een kroket bij de lunch wordt geserveerd.

Uitnodiging voor een opneningsfeest van het jeugdwerk in Pendrecht op zaterdag 19 mei. Even over nadenken... Kost me wel een zaterdagmiddag maar ik hoor dan wel de hulpbisschop van Roermond spreken. Dat overkomt me ook niet iedere dag.

Zo kan die wel even.

We wachten tot Moniek thuis is (dat zal rond 20.00 zijn) en gaan dan Chinees halen. Gezellig met z'n zessen om de tafel.