Gebeden....

De vergadering na de gebedsochtend ging niet door dus was ik om 15.00 uur al thuis. M'n buurjongens deden de deur van hun huis voor me open en vertelden me dat ze bij ons kwamen wonen. Altijd gezellig, zei ik. Het is een tweeling van vijf jaar oud en het zijn echte schatjes met hele lieve stemmetjes.
De buurman was ook thuis en we hebben samen koffie gedronken. Ellen zat ook binnen dus het was een gezellige boel.
De rest van de middag nog wat verder nagedacht over de vergadering van vanavond en met Celine gepraat die om een uur of 18.00 kwam aanwaaien. Onder het genot van een glaasje rode wijn en het gezelschap van Martha en een ovenschotel wat doorgeprat over het jongerenwerk. Wat loopt goed? Wat loopt minder? Hoe staan we er zelf in? Wat zijn onze eigen zegeningen en frustraties?

Jongerenwerk is van groot belang in een kerk. Velen leven in twee werelden; de wereld waarin ze opgroeien en waar hun ouders hun vaak in stimuleren en de wereld van hun eigen vrgane, twijfels, verlanmgens en zoeken.
Niemand kan de beslissing voor hen nemen. We kunnen naast ze staan en ze begeleiden; het voorleven en voor ze bidden.
Tegelijk moet je er over nadenken hoe je dit allemaal effectiever kunt doen. Spreken we hun taal? Vindt de boodschap aansluiting? Hoe geven we Gods liefde gestalte in onze relatie met de jongeren?

Naar het Noorden

Het is alweer een tijd terug dat ik in Emmeloord was. Eens in de maand hebben we bij OM een gebedsochtend en daar ga ik vandaag heen. Ik zal wel te laat komen want om de files voor te zien moet je eigenlijk voor 06.00 uur de deur uit. Nu vertrek ik om 06.30 en haal nog iemand op ook. Dan rijd ik om 15.00 terug. dat is einelijk al te laat om fileloos langs Amsterdam of Utrecht te komen. We zien wel.

Emmeloord

Maalstroom

Tja, we zijn nog geen 48 uur thuis en alles is weer zoals het was; een maalstroom van activiteiten en volle agenda's. Gelukkig niet zo vol dat er geen tijd zou zijn voor ontspanning. Daar zou ik echt niet mee kunnen leven.
Gisteren m'n rondje om het vliegveld gerend, naar de kapper geweest, de papierstapel op m'n buro deels weggewerkt, 150 emails "ge-archiveerd", m'n reis naar Ecuador proberen te plannen (de vraag is of ik op de terugweg wel of niet twee dagen naar Atlanta ga; via Amerika naar Ecuador is vervelend omdat je in Amerika door de immigratie heen moet...de extra reisuren en stopovers...). Paspoort opgehaald en gegevens doormailen naar Roberto die ze nodig heeft om een korte trip naar Colombia te regelen.
Met m'n collega's in Noorwegen onderhandeld over de precieze duur van m'n korte trip naar Kristiansand (14 tot 17 juni).

's-Avonds de vergadering met de andere oudsten. We waren zowaar om 22.15 al "klaar". Volgende week staat mijn evaluatie op de rol. Onze vier jaar zit erop en ik vind het belangrijk dat we even pas op de plaats maken; terugkijken en vooruitblikken; indien verder, hoe?

Het gemeentewerk en wereldwijde werk staat soms op gespannen voet met elkaar. De dynamiek van het kleinere tegenover de enorme beweging van het grotere. Toch kunnen ze niet zonder elkaar. Als je echter de agenda van een plaatselijke kerk vergelijkt met die van de wereldwijde, dan spreekt die van de wereldwijde mij het meest aan.
Aan de andere kant zijn er best wel overeenkomsten. Hoewel het niet zo zou moeten zijn gaat het zowel in de plaatselijke, als in de wereldwijde kerk over ego's; gekwetste, kwetsende, altijd gelijk willen hebbende, onzekere, bange en ingedeukte ego's. En dan heb ik het niet over alle gemeenteleden. Er zijn veel prachtige voorbeelden van mensen die hun ego in toom weten te houden, ego's die genezing gevonden hebben bij Christus.
Je hebt maar enkele grote, beschadigde ego's nodig. Zij zijn het die de agenda voor een belangrijk deel vullen en onnodig energie wegzuigen.

Vandaag, woensdag.
Om 07.30 wekelijkse ontmoeting met collega Ewout. Gebedsavond voorbereiden, artikel schrijven (filosofy of recruiting), op ziekenbezoek, vergadering jongerenwerk voor morgenavond voorbereiden (kan dat morgen niet doen omdat ik de hele dag in Emmeloord ben). Dit is best wel een uitdaging. Ik heb het gevoel dat het jongerenwerk zich nog steeds afspeelt op diverse eilandjes en dat deze eilandjes zich maar moeilijk tot elkaar verhouden.
Ook ben ik niet zo'n geweldige aanstuurder. Dat wil ik morgen bespreken. Ik denk dat de gemeente een full time jongerenwerker zou kunnen gebruiken. Dit soort zaken moeten we maar eens gaan verkennen.

Weer thuis

Thuiskomen is het mooiste gedeelte van elke trip. Zo ook nu. Martijn had de koffie met appeltaart klaarstaan. Martha begint direct haar verhaal te vertellen en houdt dat uren vol. Hoe doet ze dat toch? Als je mij vraagt hoe het was krijg je iets in de zin van "wel aardig" te horen. Als je Martha dezelfde vraag stelt krijg je "heb je een paar uur" te horen.

Mijn verhalen komen bij vlagen. Weken en maanden erna. Nooit direct na een trip.
Goed, een ding dan. Al anderhalf jaar ben ik op zoek naar een kruis. Niet zomaar een kruis, maar een zogenaamde crucifix. De protestanten hebben als symbool een leeg kruis. Geen Christusfiguur op het kruis want "Hij is opgestaan, Hij leeft". Al jarenlang heb ik daar een onbevredigend gevoel bij. Niet bij de opstanding, maar bij dat kale, lege kruis.
De kracht van de gekruisigde Heer Jezus is dat "door Zijn striemen ons genezing is geworden". De wonden in Zijn zijde zijn een herinnering aan de zonde der wereld die Hij droeg. Het heeft iets bijzonders om een Christusfiguur aan het kruis te zien. Het geeft het kruis Zijn kracht. Ik wilde dus een crucifix, en niet alleen maar een (leeg) kruis.

Ik vertelde dit aan de dominee in Winterton waar Martha en ik verbleven en hij nam me, nadat ik dit aan hem vertelde, mee naar zijn studeerkamer en wees op het kruis aan de muur: een crucifix.
Hij deelde mijn beleving en vertelde me over een man in het bergdorpje dat crucifixen maakt. een paar dagen later verraste hij me door me er een kado te doen.
Deze crucifix krijgt een prominente plaats in mijn werkkamer, op een plek waar ik hem regelmatig zie. "Want in Hem leven wij, bewegen wij ons en zijn wij" (Handelingen 7:28).

Goed, thuis dus. Meteen aan de slag met klusjes. De doucheslang is vernieuwd tijdens onze absentie. Alleen kan de douchekop nergens aan bevestigd worden. Dus naar de Gamma om een bijpassende doucheglijstang te kopen. Weer naar huis, en terug naar de Gamma, er mist een onderdeel: "Nee er ontbreekt geen onderdeel, je monteert het verkeerd". "O ja, ik zie het". Doucheglijstang en douchekop werken nu samen en bezorgen de gebruikers een aangename douche.

Back to business. Gewoon een paar emails....

Contact met Noorwegen, of ik in Juni ff twee dagen heen en weer wil om een groep toe te spreken. Teruuggemaild dat het in principe kan en laten weten wat het ticket kost. Ik hoor het wel.

Of ik aanstaande woensdag de gebedsavond wil leiden? Ik wil dat eigenlijk wel graag doen maar heb een conflict omdat ik een bezoek aan van onze rebelse huiskringen gepland heb. Rebels in die zin dat ze een eigen kalender volgen en dat er periodes zijn dat hun kringavond samenvalt met de gebedsavond. Dit zou eigenlijk een soort van onvergeeflijke zonde moeten zijn maar ik ben eigenlijk allang blij dat ze bij elkaar komen. Misschien dat ik een oudste kan vinden die in mijn plaats wil gaan. Ik zou op de gebedsavond toch graag willen delen wat God allemaal doet..

Celine vraagt of we samen met Andreas nog even de koppen bij elkaar kunnen steken voordat we aanstaande donderdag jongerenwerkvergadering hebben. Hoe ga ik dit oplossen. Moet eigenlijk wel gebeuren.

Roberto in Ecuador vraagt om mijn paspoortgegevens. Op 20 mei vertrek ik naar Ecuador en we plannen een trip naar Colombia waarvoor de gegevens nodig zijn.

Uitnodiging voor een studiedag voor gemeenteleiders op 6 juni. Kost me wel een dag maar ik denk dat het goed is om te gaan. Is inclusief lunch. Ik hoop dat er voor de 50 euro, die de dag kost, een kroket bij de lunch wordt geserveerd.

Uitnodiging voor een opneningsfeest van het jeugdwerk in Pendrecht op zaterdag 19 mei. Even over nadenken... Kost me wel een zaterdagmiddag maar ik hoor dan wel de hulpbisschop van Roermond spreken. Dat overkomt me ook niet iedere dag.

Zo kan die wel even.

We wachten tot Moniek thuis is (dat zal rond 20.00 zijn) en gaan dan Chinees halen. Gezellig met z'n zessen om de tafel.

Naar huis..

Vandaag onze laatste dag in Zuid Afrika. Vanmorgen spreek ik in een gemeente waar ik jaarlijks spreek. Deze gemeente maakt ongeveer dezelfde ontwikkelingen door als de Brandaris dus zoeken we altijd een gelegenheid om "aantekeningen te vergelijken". Na de dienst lunchen we dan ook met een deel van de gemeenteleiding.

Een jong stel dat als gasten deze gemeente bezoekt, is deze week getrouwd. Tijdens hun huwelijksnacht is de man door een inbreker doodgeschoten. Dit soort berichten lees en hoor je dagelijks. Zuid Afrika blijft een enorm geweldadig land en een leven is niet zoveel waard. Wat heeft deze moord de inbreker opgeleverd? Helemaal niets! Maar de gevolgen zijn traumatisch en dramatisch. Ik heb ervan wakker gelegen vannacht. Je krijgt er zo'n wee, misselijk gevoel bij en je schuift het niet zomaar terzijde.

Vanmiddag nog een paar uren naar Mike en Rose in Pretroria. Mike en ik zijn al heel lang goede vrienden en we doen ff de 10 kilometer vanmiddag terwijl onze vrouwen wel wat anders nuttigs gaan doen.

Goed, het programma hier was in de verste verte niet zo druk als Australie en we hebben genoten van de paar vrije dagen tussen de spreekbeurten door.

Al met al houdt Martha vol dat ze moe wordt van de snelheid waarop mijn leven zich afspeelt. Een volgende keer zal ik het dus nog rustiger aan moeten doen.

Gisterenavond zijn Martha en ik it eten geweest om de verjaardag van Martijn te vieren. Best wel een goede reden, zo vonden wij. We zullen de rekening proberen te declareren bij Martijn; het was tenslotte zijn feestje.
Misschien, als het mooi weer is en het gezin voltallig is, gaan we morgen wel met z'n zessen uit eten om Martijn z'n verjaardig te vieren. Hij is gisteren 24 geworden.

Vanavond vertrekt ons vliegtuig om 23.30 en we hopen rond 10.30 aan te komen op Schiphol. Thuiskomen is en blijft het mooiste deel van welke reis dan ook.

Grotten, de oorsprong van de mens en McLaren

Gisteren naar een Unesco Werelderfgoedplek geweest in Sterkfontein, "the cradle of humankind" genaamd. De biljoenen en miljoenen jaren vliegen je hier om de oren alsof het wisselgeld is. Toch, om een grot te verkennen die best wel oud is en waar talloze fossielen worden gevonden, o.a. Mrs. Ples, zo'n beetje de oudste schedel ter wereld, heeft wel iets.
Hieronder een foto van mevrouw Ples. Ziet er best wel oud uit.

Het gebied beslaat geloof ik zo'n 145 vierkante kilometer. Daar heb je wel een uurtje voor nodig om te verkennen!

Vervolgens zestig meter de diepte in. Het bovenaanzihct ziet er zo uit:

En van binnen zo:

Zojuist zijn we teruggekeerd van een lezing door Brian Mclaren: "The secret message of Jesus". Hij is hier op uitnodiging van de Nederduits gereformeerde kerk in Weltevreden park. McLaren staat in mijn lijst van "must read" schrijvers; postmodern, eerlijk en niet bang om platgetreden paden te benoemen en mee af te rekenen.

Was echt supergoed. Over het Koninkrijk van God, het radicale ervan. Ik kom er nog op terug.

Drukke dag

Vanmorgen om 6.30 naar Pretoria vertrokken. We waren er om 7.15 en hebben bij Wimpy ontbeten. Daarna naar de trainingsbase waar ik heb gesproken. Martha en ik hebben met alle Nederlanders een kort gesprekje gehad. Ze maken het allemaal goed en zijn enthousiast over de training.
Met Peter en Kathy gelunched en vervolgens terug naar de traingsbase om de interviews af te ronden.

Om 16.00 hadden we een afspraak met Rudolph Meyer en zijn vrouw. Rudolph was de bijbelstudiesecretaris van Pro Veritas, onderdeel van de organisatie van Beyers Naudee, later in de ban gedaaan als staatsvijand omdat ze tegen apartheid waren. Indrukwekkend om zijn verhalen te horen.

Nu zijn we net thuis gekomen en zien morgen wel wat we gaan doen.

Hieronder nog een foto van Martha en mij samen op haar verjaardag.

Nog wat foto's

Open en De Tuin

Ja, het museum was open en opnieuw staan Martha en ik versteld wat mensen elkaar aan kunnen doen in de naam van God, Geld, Macht...
De beelden zijn gruwelijk. Men heeft niet geprobeerd om het minder erg te maken. Apartheid is gruwelijk, onbijbels en mensonterend. Het bloedvergieten, de haat, het verdriet, de uitzichtloosheid...
Daarna anderhalf uur naar het Noorden gereden met onze gastheer en gastvrouw. Hun dochter en schoonzoon runnen een `lodge`, een plek waar je voor 200 euro per dag verwend wordt en een spectaculair uitzicht hebt over het `bosveld`. Camera vergeten. Ik wordt wat achteloos.

Vandaag een softere dag. We gaan naar de botanische tuinen in Johannesburg. Vanavond zal ik wat foto´s posten en misschien krijg ik Martha wel zover dat zij een blogje schrijft.

Dat doet ze dus niet. het is nu 16.30 en we zijn net terug. "Hoe kunnen woorden de schoonheid beschrijven van wat we hebben gezien?", is haar reactie.

Het was zo'n dag waarop alles mee lijk te te werken; het weer, het uitzicht, de gezondheid...
Hieronder een paar foto's. Maar ook deze foto's zijn slechts een slap aftreksel van de werkelijkheid.

Apart..

We zouden dus naar het apartheidsmuseum. Van tevoren nog gebeld om de openingstijden te achterhalen. Vergaten ze er voor het gemak bij te zeggen dat het museum altijd op maandag gesloten is. We hebben wel veel van Johannesburg gezien.
Vandaag een nieuwe poging. Maar eerst even bellen, vandaag, 1 mei is namelijk ook in Zuid Afrika een nationale feestdag. Wie weet is het museum gesloten..

Vanmiddag gaan we naar ons volgende adres waar we de komende vier dagen verblijven.

Kwam ik er gisteren toevallig achter dat een van mijn beste vrienden, de leider van ons werk in Libanon, ook in Zuid Afrika is. Hij zou die middag vertrekken en tot mijn grote vreugde konden we het zo organiseren dat we elkaar ontmoetten op de luchthaven in Johannesburg.