Naar huis..

Vandaag onze laatste dag in Zuid Afrika. Vanmorgen spreek ik in een gemeente waar ik jaarlijks spreek. Deze gemeente maakt ongeveer dezelfde ontwikkelingen door als de Brandaris dus zoeken we altijd een gelegenheid om "aantekeningen te vergelijken". Na de dienst lunchen we dan ook met een deel van de gemeenteleiding.

Een jong stel dat als gasten deze gemeente bezoekt, is deze week getrouwd. Tijdens hun huwelijksnacht is de man door een inbreker doodgeschoten. Dit soort berichten lees en hoor je dagelijks. Zuid Afrika blijft een enorm geweldadig land en een leven is niet zoveel waard. Wat heeft deze moord de inbreker opgeleverd? Helemaal niets! Maar de gevolgen zijn traumatisch en dramatisch. Ik heb ervan wakker gelegen vannacht. Je krijgt er zo'n wee, misselijk gevoel bij en je schuift het niet zomaar terzijde.

Vanmiddag nog een paar uren naar Mike en Rose in Pretroria. Mike en ik zijn al heel lang goede vrienden en we doen ff de 10 kilometer vanmiddag terwijl onze vrouwen wel wat anders nuttigs gaan doen.

Goed, het programma hier was in de verste verte niet zo druk als Australie en we hebben genoten van de paar vrije dagen tussen de spreekbeurten door.

Al met al houdt Martha vol dat ze moe wordt van de snelheid waarop mijn leven zich afspeelt. Een volgende keer zal ik het dus nog rustiger aan moeten doen.

Gisterenavond zijn Martha en ik it eten geweest om de verjaardag van Martijn te vieren. Best wel een goede reden, zo vonden wij. We zullen de rekening proberen te declareren bij Martijn; het was tenslotte zijn feestje.
Misschien, als het mooi weer is en het gezin voltallig is, gaan we morgen wel met z'n zessen uit eten om Martijn z'n verjaardig te vieren. Hij is gisteren 24 geworden.

Vanavond vertrekt ons vliegtuig om 23.30 en we hopen rond 10.30 aan te komen op Schiphol. Thuiskomen is en blijft het mooiste deel van welke reis dan ook.

Grotten, de oorsprong van de mens en McLaren

Gisteren naar een Unesco Werelderfgoedplek geweest in Sterkfontein, "the cradle of humankind" genaamd. De biljoenen en miljoenen jaren vliegen je hier om de oren alsof het wisselgeld is. Toch, om een grot te verkennen die best wel oud is en waar talloze fossielen worden gevonden, o.a. Mrs. Ples, zo'n beetje de oudste schedel ter wereld, heeft wel iets.
Hieronder een foto van mevrouw Ples. Ziet er best wel oud uit.

Het gebied beslaat geloof ik zo'n 145 vierkante kilometer. Daar heb je wel een uurtje voor nodig om te verkennen!

Vervolgens zestig meter de diepte in. Het bovenaanzihct ziet er zo uit:

En van binnen zo:

Zojuist zijn we teruggekeerd van een lezing door Brian Mclaren: "The secret message of Jesus". Hij is hier op uitnodiging van de Nederduits gereformeerde kerk in Weltevreden park. McLaren staat in mijn lijst van "must read" schrijvers; postmodern, eerlijk en niet bang om platgetreden paden te benoemen en mee af te rekenen.

Was echt supergoed. Over het Koninkrijk van God, het radicale ervan. Ik kom er nog op terug.

Drukke dag

Vanmorgen om 6.30 naar Pretoria vertrokken. We waren er om 7.15 en hebben bij Wimpy ontbeten. Daarna naar de trainingsbase waar ik heb gesproken. Martha en ik hebben met alle Nederlanders een kort gesprekje gehad. Ze maken het allemaal goed en zijn enthousiast over de training.
Met Peter en Kathy gelunched en vervolgens terug naar de traingsbase om de interviews af te ronden.

Om 16.00 hadden we een afspraak met Rudolph Meyer en zijn vrouw. Rudolph was de bijbelstudiesecretaris van Pro Veritas, onderdeel van de organisatie van Beyers Naudee, later in de ban gedaaan als staatsvijand omdat ze tegen apartheid waren. Indrukwekkend om zijn verhalen te horen.

Nu zijn we net thuis gekomen en zien morgen wel wat we gaan doen.

Hieronder nog een foto van Martha en mij samen op haar verjaardag.

Nog wat foto's

Open en De Tuin

Ja, het museum was open en opnieuw staan Martha en ik versteld wat mensen elkaar aan kunnen doen in de naam van God, Geld, Macht...
De beelden zijn gruwelijk. Men heeft niet geprobeerd om het minder erg te maken. Apartheid is gruwelijk, onbijbels en mensonterend. Het bloedvergieten, de haat, het verdriet, de uitzichtloosheid...
Daarna anderhalf uur naar het Noorden gereden met onze gastheer en gastvrouw. Hun dochter en schoonzoon runnen een `lodge`, een plek waar je voor 200 euro per dag verwend wordt en een spectaculair uitzicht hebt over het `bosveld`. Camera vergeten. Ik wordt wat achteloos.

Vandaag een softere dag. We gaan naar de botanische tuinen in Johannesburg. Vanavond zal ik wat foto´s posten en misschien krijg ik Martha wel zover dat zij een blogje schrijft.

Dat doet ze dus niet. het is nu 16.30 en we zijn net terug. "Hoe kunnen woorden de schoonheid beschrijven van wat we hebben gezien?", is haar reactie.

Het was zo'n dag waarop alles mee lijk te te werken; het weer, het uitzicht, de gezondheid...
Hieronder een paar foto's. Maar ook deze foto's zijn slechts een slap aftreksel van de werkelijkheid.

Apart..

We zouden dus naar het apartheidsmuseum. Van tevoren nog gebeld om de openingstijden te achterhalen. Vergaten ze er voor het gemak bij te zeggen dat het museum altijd op maandag gesloten is. We hebben wel veel van Johannesburg gezien.
Vandaag een nieuwe poging. Maar eerst even bellen, vandaag, 1 mei is namelijk ook in Zuid Afrika een nationale feestdag. Wie weet is het museum gesloten..

Vanmiddag gaan we naar ons volgende adres waar we de komende vier dagen verblijven.

Kwam ik er gisteren toevallig achter dat een van mijn beste vrienden, de leider van ons werk in Libanon, ook in Zuid Afrika is. Hij zou die middag vertrekken en tot mijn grote vreugde konden we het zo organiseren dat we elkaar ontmoetten op de luchthaven in Johannesburg.

Terug in de bewoonde wereld

Wel, het heeft even een paar dagen geduurd maar hier zijn we dan weer. “We”, want Martha en ik zijn samen. Ze ziet het niet zitten om te bloggen dus is het toch weer mijn verhaal.
Winterton is een van de dorpjes in de uitlopers van de Drakensberg. Ik heb zelden een mooiere omgeving gezien. Tolkien heeft zich door de Drakensberg laten inspireren toen hij zijn wereld creëerde.
Ik heb de boeken gelezen en de films gezien en het is waar, je kunt hier bij wijze van spreken de hoofdrolspelers in het verhaal zien rondlopen. De uitzichten zijn fenomenaal.
Onderaan de blog wat foto’s.

We hebben een paar dagen rust. Morgen, zondag, spreek ik om 09.00 in een kerkdienst in de bergen .
Het is een bijzondere gelegenheid waar honderden gelovigen uit de omgeving bijeenkomen, samen avondmaal vieren. Ik vind het een voorrecht om daar te mogen spreken.
Na afloop reizen we door naar Johannesburg.
We verblijven hier in de pastorie van de Nederduits Gereformeerde kerk. Gerhard en Elna Louw zijn bijzonder gastvrij en ze hebben drie schatten van kinderen. De internetverbinding is zo belabberd dat het me niet lukt om m’n blog te posten. Dat moet nu wachten tot we in een ietwat technologischere omgeving zijn.

De zes kerken in Winterton doen veel samen en er is een bijzondere eenheid onder de gelovigen.

Vandaag is Martha jarig en we gaan dat zometeen in de bergen vieren met een brunch.
Martha 45 jaar, zaterdag 28 april.

Maandag, Johannesburg, Bryanston
De preek in de bergen ging prima. Dit soort bijeenkomsten waar gelovigen uit diverse kerken bij elkaar komen levert eigenlijk altijd extra werk op. Een man kwam na afloop naar me toe en vroeg ik open stond voor een uitnodiging om volgend jaar tijdens hun zendingsweekend te komen spreken. Een vrouw die jeugdwerk in een kerk in Durban doet vroeg me of onze mensen haar zouden kunnen helpen bij het jongerenwerk. Een dominee en theoloog die 25 jaar lang met Beyers Naudee heeft gewerkt (een voorvechter voor de afschaffing van apartheid) nodigt ons uit op de koffie in Pretoria om door te praten over discipelschap.
Vanmorgen zat ik na te denken over hoeveel namen ik de afgelopen tien dagen aan m’n netwerk heb toegevoegd. Ik realiseer me dat het voor een “rustige” trip toch een aanzienlijk aantal is. Ik kom uit op ongeveer dertig namen. Als ik daar de namen aan toevoeg van kennissen en vrienden die we opzoeken en/of waar we bij verblijven, kun je dat aantal wel verdubbelen.
Ik begin een beetje te begrijpen waarom Martha altijd min of meer uitgeput raakt, ook al doen we “niets”; mensen, mensen, mensen.

Vrijwel al deze mensen zijn wonderen van Gods genade, voorbeelden van de transformerende kracht van het Evangelie en ik weet me bijzonder bevoorrecht om ze allemaal te mogen kennen.

Zometeen gaan we Johannesburg in om het apartheidsmuseum te bezoeken.









Martha op haar verjaardag 28 april. Een verjaardag met een onvergetelijk uitzicht!!

FF snel

Gisteren op een Zulu bijbelschool gesproken. Man, kunnen die mensen zingen. Alles wat wij doen in onze witte kerken is daarbij vergeleken slechts een poging tot...

Daarna een volle dag met het opzoeken van een dierbare vriendin die door een zeer moielijke tijd is gegaan de afgelopen jaren. Goed om te zien dat het stukkejn beter met haar gaat.
Daarnaar door de mist en het duister weer terug naar Pietermaritzburg.

Vandaag wordt het een ren en vlieg dag. 08.00 auto ophalen. 09.30 Koffie met Gert en Martha van Kooten, daarna naar Winterton waar om 16.00 een vergadering is met allen die een rol spelen in de dienst van aanstaande zondag.Dat schijnt nogal een (jaarlijkse) happening te zijn. Google "Music in the mountains, drakenbergs boys choir" en je komt heel wat tegen.
Daarna hopen we drie dagen te relaxen, wandelen enz..

Moet gaan. Ik zal vragen of Martha de komende twee/drie blogs wil schrijven.
Dank voor bidden!

Martha en Aanbidding...

De jongeman die de samenzang begeleidde (eigenlijk mag ik dat niet meer zeggen en moet het zijn: de jongeman die de aanbiddingsdienst leidde) kon er maar geen genoeg van krijgen en ik begon de indruk te krijgen dat hij liever niet had dat er een spreker de Bijbel zou openen. Het liefst zou hij het hele uur hebben volgezongen maar na veertig minuten zette hij met moeite z’n gitaar weg zodat er nog een krappe twintig minuten voor mij overbleef.
Welkom in mijn wereld waar men gelooft dat als je je boodschap niet in vijftien minuten kan brengen, de boodschap niet de moeite waard is. Ik zou daar tegenin willen brengen dat we niet eerst elk lied 75 keer hoeven te herhalen en dat, als we 75 keer “Ik hou van U” hebben gezongen, God het wel zo’n beetje gehoord heeft! Misschien zou God zeggen “Ik heb nu wel gehoord dat je van me houdt, als je het nu eens gaat doen….”

Kan het zijn dat we uit balans raken met onze nieuwe ontdekkingen en praktijken aangaande “aanbidding”? Ik begin te dromen van een kerk waar voor de verandering niet gezongen wordt, we aan tafeltjes zitten, koffie, thee, limonade en/of een pilsje worst geserveerd en er een goed stuk onderwijs wordt gegeven waar je maandag wat mee kan.

Na afloop terug gereden naar huize Rabe en vandaar naar Durban gereden om Martha op te halen. Het vliegtuig was op tijd en we zijn weer herenigd! Na bijna 24 uur in de weer te zijn geweest ziet ze er toch fris uit. Ze ziet er gewoon altijd goed uit.
Gezellig samen geluncht en bijgepraat en nu zitten we met Pieter en Larencia op de stoep (veranda) en gaan zometeen eten. De krekels laten horen dat ze er zijn, op de achtergrond het verkeer van Pietermaritzurg en nu het vooruitzicht op een heerlijke maaltijd. Naast me zit Martha en toen we zojuist naar huis belden was alles in orde.
Er zijn van die dagen dat het leven gewoon helemaal goed is…….

In Pietermaritzburg

Zo’n tachtig bijbelschoolstudenten luisterden naar een verhaal over Gods koninkrijk en hoe Hij ons inschakelt bij de bouw van dat koninkrijk. Het is in grote mate een onzichtbaar gebeuren omdat het bestaat uit mensen die Gods regering erkennen, zeg maar het koningschap van Jezus erkennen. En die regering is echt en veranderd levens.
Op mijn oproep om alles te geven voor die regering van Christus ging ongeveer de helt van de aanwezigen in. Na afloop kwam Dirk Debruyn naar me toe en ik realiseerde me al gauw dat het belangrijk is om een poosje met Dirk op te trekken. Het zou me niet verbazen om Dirk binnenkort ergens in de OM wereld tegen te komen.
Daarna ene ontmoeting met het OM team in Durban en vervolgens door naar Pietermaritzburg. Zomaar drie nachten in hetzelfde bed!

Nog even met Martha gebeld die op het punt stond om naar Schiphol te vertrekken. Als alles goed gaat zie ik haar morgen om 12.30 in Durban. Als het mooi weer is gaan we naar het strand. Is het weer wat minder dan gaan we wandelen.

Morgenochtend om 09.00 vul ik een uur op een bijbelschool in Pietermaritzburg.
Hier in huize Rabe is het een komen en gaan van mensen. In de namiddag kwamen er drie mensen langs die geïnteresseerd zijn in OM. Met hen gepraat en gebeden.

Al met al een rustige dag.

Vanmorgen in 1 Timoteus 2 over “de vrouw” gelezen. Het blijft een ingewikkelde passage. Niet zozeer wat Paulus zegt over de vrouw maar vooral zijn motivatie erachter. De vrouw zou moeten zwijgen omdat 1) Adam eerst is geschapen en 2) de vrouw toegaf aan de verleiding. Dat laatste is met name interessant omdat overal elders in het NT Adam als schuldige wordt aangewezen. Hier ben ik voorlopig niet op uitgedacht en gestudeerd.
Vanavond wil ik vroeg naar bed. Lekker een boek lezen.