Een dag in Durban

Ongeveer 15 Indiase jongeren kijken me achterdochtig aan. Wie is die onbekende man uit Nederland en wat heeft hij te zeggen? Ik doe ongeveer 40 minuten m’n best om over de echte dingen van het leven te praten en betrek ze er zoveel mogelijk bij. Deze jongeren zijn zo traditioneel dat het enige dat ik te horen krijg een heleboel jargon is. Doorvragen, Jan, doorvragen. Sommigen kunnen er niet tegen en reageren geïrriteerd. Dat klinkt al een stuk echter!
Vanmorgen in de kerk van de Nazarener gesproken (100% Indiaas). De kerk heeft momenteel geen voorganger en de mensen zijn zo voorganger afhankelijk dat ze als het ware stil zijn komen te staan. Ze zijn als de dood om dood te gaan wat er is geen dominee die de begrafenis kan leiden…
Daarna bij een echtpaar wezen barbecuen (Braai). Na m’n derde stuk vlees ben ik in slaap gevallen. Dat moet haast wel. Ik was in een gesprek verwikkeld en deed m’n ogen heel eventjes dicht. Toen ik ze (voor m’n gevoel) na een tel of twee open deed was het gesprek afgelopen en iedereen weg. Ik had even nodig om me opnieuw te oriënteren.
Vanavond in een Presbyteriaanse kerk gesproken. Dat was echt een genot. Absoluut niet wat je van een traditionele kerk zou verwachten. Wat een boel leven!
Nu ga ik m’n derde nacht in. Een derde nacht, een derde bed en een derde gezin waar ik verblijf. Morgen naar nummer vier. Vermoeiend maar o zo bevredigend.

Morgenochtend spreek ik in een “Chapel” op een christelijke school, daarna een les verzorgen op een pinkster bijbelschool en daarna het OM team toespreken. Dan kan ik eindelijk uitzoeken hoe ik Martha dinsdag ophaal, of laat ophalen. Het ziet er naar uit dat ik ergens in Pietermaritzburg spreek als ze aankomt. Ik vertrouw erop dat de OM-ers me uit de brand helpen.

Het is inmiddels de morgenochtend uit de vorige paragraaf. Ik had gehoopt deze blog nog te kunnen posten maar m’n gastheer en -vrouw waren al naar bed en ik heb geen idee hoe ik hun internetverbinding opstart. In Zuid Afrika zijn er voornamelijk nog ouderwets trage dial-up verbindingen.
Maandagochtend dus. Wakker geworden met een minimale hoofdpijn maar erg genoeg om maar beter niet te gaan hardlopen..

Van Johannesburg naar Durban

De vlucht van Amsterdam naar Johannesburg was rustig en ik heb een van m’n boeken uit. Het moet dus wel goed zijn geweest. “Blind Date”, een literaire thriller. Hoe kan een thriller literair zijn? Het gaat over getraumatiseerde en zelfgerichte mensen die leren dat om liefde te ontvangen je ook liefde moet geven. Ook in een literaire thriller gaan mensen dood. Het literaire aspect is dan misschien dat er mooiere woorden voor woorden gebruikt; een soort van poëtisch sterven.
Wel grappig trouwens dat liefde bij mensen altijd tweerichtingsverkeer wordt geacht te zijn. Eenrichtingsliefde kom je alleen bij God tegen en bij mensen die hebben geleerd om diezelfde eenrichtingsliefde (van God dus) toe te passen (het moeder Theresa principe, zeg maar). Hoewel dat niet helemaal waar is. Het is een terugliefhebben van God die ons eerste heeft liefgehad (wat je aan de minste doet, doe je aan Mij, zegt Jezus).

Affijn, ik werd opgehaald door Murray Louw, een volstrekt onbekende voor me. Murray zette me af bij Herman en Laura Cremer, een doktersechtpaar. Bij hen heb ik de nacht doorgebracht. Vanmiddag vlieg ik dan door naar Durban waar ik vanavond voor een jeugdgroep spreek. Ik overnacht bij een Indiaas OM gezin (Ganesh Family). Dat wordt smikkelen en smullen (het nieuws dat ik van Curry houd, is een pubiek geheim binnen mijn netwerk in Zuid Afrika). Het Indiase gezin ken ik al wat langer en het is goed om vanavond en morgen te horen wat God doet in hun levens en in de gemeente.

Vanmorgen heb ik me opnieuw verbaasd over feit dat God, in Christus, eens en voor altijd met de zonde heeft afgerekend en dat ik een levende hoop heb; de zekerheid een kind van God te zijn. Om die levende God te dienen is een bijzonder voorrecht! Jezus leeft en God bouwt Zijn kerk!

Ik heb trouwens een vraag. Als je Engels leest kun je de vraag lezen op mijn Engelse blog “The blood” op jandenouden.blogspot.com

21.00 Peter pikte me om 17.00 op en we hebben snel wat gegeten alvorens naar de jeugdgroep te gaan. Ging aardig. Er zijn al heel wat ongezonde tradities in de manier waarop ze hun dingen doen geslopen waardoor het leven er bijna helemaal uitgezogen is.
Ik heb ze daarin niet alleen uitgedaagd maar ook geholpen om het anders te doen.

Na afloop weer curry.
En nu naar bed. (23.07 uur)

Onderweg naar Zuid Afrika

De dertig vrouwen in Benschop verzamelden zich in de oude kerk. Aan het bijgebouw werd gewerkt en dat veroorzaakte teveel lawaai. We zaten in een van de vier "windrichtingen" van de traditionele kruisvorm. Ik had het gevoel dat we in oostvleugel zaten. De koffie kwam denk ik uit een automaat dat heet water en koffieextract samenvoegd tot iets wat naar koffie smaakt (ja, ik nam een tweede bakkie). Ik dacht nog "wat een kleine, zuinige kopjes". Ik geloof dat we alleen in Nederland zulke ultra kleine kopjes schenken. Italie heeft ze nog kleiner maar dat komt omdat het daar over iets anders gaat; ambachtelijk gecreeerde espresso. Dat was dit niet.

Verhaal gehouden over de Islam. Ja, ook in Benschop wonen er enkele en het zijn allemaal aardige mensen, volgens de vrouwen.
Na afloop sprak de presidente me aan en zei me dat ze het als vereiging wel nodig hadden om eens flink geprikkeld te worden en uitgedaagd om ons geloof nu toch maar eens handen en voeten te geven: "We praten er eigenlijk niet zo over", zei ze.
Nu heb ik met het laatste niet eens zoveel moeite. Er is, en wordt al zoveel gezegd. Laten we het maar gewoon doen. Daden van onbaatzuchtige liefde en zorg voor de naaste. Daar begint het mee en helpt om het recht te vedienen om gehoord te worden.

Over een uur brengt Martha me naar Schiphol. Het komt net zo uit dat Moniek en Martijn om dezelfde tijd die kant op moeten dus gaan we gezellig met z'n vieren.
Ik heb het strak gepland want het laatste waar ik zin in heb is om op Schiphol rond te hangen. Het vliegtuig vertrekt om 10.30 en ik heb erop gemikt dat ik er een uur van tevoren ben. Moet lukken.

Talk to you later.

Koffer pakken

Vandaag allerlei losse dingetjes afwerken. Morgenochtend vertrek ik naar Zuid Afrika en er zijn altijd nog een boel kleine dingetjes die dan nog aandacht nodig hebben. Dat kan natuurlijk ook in Zuid Afrika maar onderweg zijn de mogelijkheden, zoals een snelle internetverbinding, wat beperkter.
Ook voor vanavond moet in nog het e.e.a. op een rijtje zetten. In Benschop verwacht de plaastelijke afdeling van de Christenvrouw dat ik vanavond een verhaal over de Islam kom houden.

Martha vliegt maandag naar Zuid Afrika en zoals het er nu uitziet hebben we een flink aantal dagen voor onszelf. Als ik geen dagen voor onzelf zou hebben gepland zou ze niet mee zijn gegaan en dat kan ik wel begrijpen.

Het vervelende is dat ik vandaag een flinke hoofdpijn heb en het liefst op de bank zou gaan liggen.

Nog even naar 'de Slegte' geweest om twee boeken te kopen voor onderweg. De beste manier om lange vluchten door te komen is het lezen van boeken waar je niet al te zeer bij hoeft na te denken. Een theologische werkje lezen lukt mij niet in het vliegtuig. Daarvoor zijn er teveel afleidingen. Een luchtig niemendalletje werkt dan goed. Althans, ik ga er van uit dat het niemendalletjes zijn. Op de cover staat dat het literaire thrillers zijn: "Sterker dan de dood", door Manda Scott en "Blind Date", door Frances Fyfield. Onbewust heb ik weer boeken uitgezocht die geschreven zijn door vrouwen. Vrouwen schrijven anders dan mannen. Ik laat jullie t.z.t. wel weten of het ze de moeite van het lezen waard zijn. Ik heb al heel wat boeken achtergelaten in vliegtuigen en op vliegvelden omdat er niet doorheen te komen was.

Paspoort vernieuwen

Ik had me er van te voren op ingesteld dat ik wel teruggestuurd zou worden. Ik bleef dus kalm toen de lokettiste, die er overigens ook niets aan kan doen dat een getraumatiseerde ambtenaar op hoger nivo, die het niet kan uitstaan dat zijn promotie niet doorging, nu wraak neemt op de Nederlandse burger door absurde eisen te stellen aan de pasfoto, me vertelde dat m'n voorhoofd twee milimeter te hoog zat. Ik wilde nog voorstellen om de twee milimeter dan maar weg te knippen, ik zou nog genoeg voorhoofd overhouden, maar hield de suggestie maar voor me, ze zal al genoeg flauwe opmerkingen te verhapstukken krijgen.
Thuis de foto wat kleiner gemaakt en het paste precies in de achterlijke maatgeving van de hoge ambtenaar. Trouwens, je zou maar een afwijkend hoofd hebben dat relatief langer is dan breed, ook dan zou het uit de matrix wegvloeien en afgekeurd worden.
Affijn, de volgende lokettiste, een aardige ingeburgerde niet Nederlandse, wees de foto nu op twee andere punten af. Er zat wat verloop in de achtergrondkleur (ik kan er ook maar weinig aan doen dat natuurlijk licht nu eenmaal die neiging heeft) en ten tweede zou mijn voorhoofd nu teveel glimmen. Oordeel zelf maar.

Ook nu bleef ik aardig en gaf haar helemaal gelijk.

Buitengekomen overkwam mij even de gedachte om de rest van mijn leven dan maar zonder paspoort verder te leven maar die gedachte wees ik snel van de hand. De plaatselijke drogist, Paalman, is het enige etablissement in Overschie waar pasfoto's gemaakt worden en waar, zo vermeld men trots op een website, een winkeljuffrouw in dienst is die als hobby "visageert"; met een borstel en matmakend poeder worden potentiele glimplekken genadeloos aangepakt. Op de monitor kun je meekijken hoe de camera zo wordt afsteld dat je hoofd precies binnen de door de getraumatiseerde hoge ambtenaar vastgestelde marges past.
Dat als resultaat m'n kin nu een geheel vormt met de rest van m'n bovenlichaam blijkt later geen probleem te zijn voor de lokettiste. Hoeveel anders is deze foto nu dan m'n zelfgemaakte? In ieder geval acht euro!

Bijna ging de laatste stap fout. Ik kwam om precies twaalf uur bij de secretarie van de deelgemeente aan waar de dienstdoende lokettiste (de ingeburgerde) net op het punt stond om de deur op slot te doen zodat de vermoeide ambtenaren ongestoord van een vast wel verdiende lunch konden genieten.
Met een vanuit de krochten van haar ziel opwellende vlaag van medelijden keek ze me aan en zei dat ze eigenlijk gingen sluiten maar dat ze me niet nog een keer weg wilde sturen. De pasfoto (die met die kin, of, eigenlijk zonder) werd zonder verdere bestudering aanvaard (Paalman rocks!) en konden we naar het finale onderdeel: de betaling.

Ze haalt m'n pasje door het pasdoorhaalmachientje en de mededeling "pincode" verschijnt. Verslagen kijk ik voor me uit en na enkele seconden naar de lokettiste: "Ik weet m'n pincode niet meer", zeg ik. Met dat bijltje heeft ze klaarblijkelijk vaker gehakt; "Meneer, denk er vooral niet bij na, doe het gewoon". Dat valt altijd te proberen. Zonder verder na te denken doe ik gewoon wat en tot mijn grote verbazing verschijnt enkele tellen later het bericht "u heeft betaald".

Wat een spannende dag. Zo maak ik ook eens wat mee.

Nog een ding. Is hier nu een geestelijke les uit te trekken? Het zou fijn zijn als dat waar was, dan had ik er meteen een preekillustratie bij. Nu moet ik echt zoeken naar een geestelijke les. Al met al ben ik er twee en een half uur mee zoet geweest. Daar zit misschien een geestelijke les? Laat het me weten als je er een vindt, dan stuur ik je een pasfoto.

De nieuwsbrief

Onze tweemaandelijkse nieuwsbrief is de deur uit. Het is altijd weer een enorme bevalling zeker nu ik hem ook nog vertaal in het Engels. Vervolgens ga ik door m'n database en klik uit de ongeveer 1000 adressen de namen aan van hen naar wie ik de brief wil mailen. Dat moet in kleine groepjes gebeuren. Doe ik het in een grote groep, dan wordt het door de meeste servers als spam gekenmerkt en komt de brief helemaal niet aan. Daarna de Engele mailadressen. Schrijven, verzenden, adressenbestand bijwerken, ik ben er al gauw zo'n acht uur zoet mee.

Klik hier voor de Nederlandse editie
Klik hier voor de Engelse editie

Verder een gewone dinsdag. Om 07.30 Ewout van Oosten op de koffie. Dat doen we nu zo'n twee jaar en het is een goede wekelijkse gewoonte geworden. Ewout leidt het werk van The Mall in Delft. We praten over dingen die we in ons werk en leven tegenkomen en bidden voor elkaar.

Klik hier voor Youth for Christ in Delft

De tuin

We hebben een onderhoudsarme tuin. Nog een erfenis van de vorige bewoner. Martha en ik zijn niet zulke klussers. Vandaag moest er toch wat onkruid gerooid worden en dan blijkt dat onderhoudsarm maar betrekkelijk is. Echt onderhoudsarm zou zijn wanneer je je tuin asfalteert. Dan toch maar de handen uit de mouwen. Overigens waren er met dit mooie weer geen mouwen.
Vandaag onze nieuwsbrief geschreven. De publicatie van de brief laat nog even op zich wachten omdat ik een nieuwe foto van ons zessen wil maken. Helaas is Ruben nog aan het werk en moet ik zo de deur uit voor.... een vergadering. Ja, ik heb er een. Hoe is het mogelijk.. een vergadering! De oudsten vonden waarschijnlijk dat we nog niet genoeg vergaderen en nu is m'n enige vrije avond van de week geclaimd.
Morgen weer een vergadering.... oudstenvergadering. Twee avonden achter elkaar. Me dunkt dat we na morgenavond dan alle wereldproblemen wel opgelost zullen hebben.
Ach het is altijd wel gezellig en er is veel waarvoor we dankbaar zijn in de Brandaris. De meeste van onze "problemen" zijn luxe problemen. Hoe leiden we de groei in goede banen? Wat willen we nu eigenlijk met de zondagochtend?

Die gezinsfoto? Dat wordt hopelijk morgen. In ieder geval moet het lukken voordat ik aanstaande vrijdag naar Zuid Afrika vertrek.

Vandaag nog wat prijzen voor autohuur in Zuid Afrika vergeleken. De verschillen zijn enorm. Morgen de knoop maar doorhakken en gewoon een keuze maken.
Martha gaat dit kee mee en we zie er naar uit om samen het land onveilig te maken.

Is het al zomer ofzo...?

Ik kan me herinneren dat we vroeger warme dagen hadden in juli en augustus. Mij hoor je niet klagen op dagen zoals vandaag. Om 07.30 vertrokken naar Lemmer waar ik sprak in de baptistengemeente. Heel leuk om veel oude bekenden te zien. Om 13.30 weer thuis om meteen in de korte broek in de tuin van de warme zon te genieten.

Ik houd een dagboek bij. Elke dag schrijf ik daarin. Vooral dingen die me in de Bijbel aanspreken of die ik bestudeer. Ik was vergeten om het dagboek mee naar Australie mee te nemen en ik merk dat ik dan meteen uit m'n dagelijkse routine van bijbellezen en studie kukel. Vandaag de draad weer opgepakt in 1 Tim. 2 waar Paulus ons oproept om te bidden voor alle mensen, koningen en hooggeplaatsten, opdat we een stil en rustig leven mogen leiden in alle godsvrucht en waardigheid. Daar denk je dan toch wel eventjes over na. Kun je nu zeggen dat als ik een stil en rustig leven wil leiden in alle godsvrucht en waardigheid ik aan het bidden moet. En als die stilte, rust, godsvrucht en waardigheid dan uitblijft, heb ik dan verkeerd gebeden?
Ik heb ondertussen wel uitgevogeld hoe het zit en ik houd dat maar eventje voor mezelf. Wil je ook weten hoe het zit? Lees dan de paar verzen erna maar en trek je conclusies.

Verder gezellig met de jongens gepraat en gegeten. Martijn had inkopen gedaan en maakte "raps". Daarna "Poseidon" gekeken. Een domme avonturenfilm.
Nu wilde ik wat aan mijn website sleutelen (www.lifedirection.org) met als resultaat dat de voorpagina in z'n geheel is verdwenen. Daar kijk ik morgen dan wel naar.

Het zit erop

Zojuist gelunched met Ian Orton, die onze afdeling Member Care runt. Het is altijd een voorrecht om tijd met hem door te brengen. Het is een drukke week geweest met opnieuw elke dag, van 's-morgens vroeg tot 's-avonds laat praten, mensen en praten en nog meer mensen.
De deelnemers vertrekken druppelsgewijs naar de plekken waar ze de Heer dienen; Zweden, Duitsland, Hongarije, Zwitserland, Schotlkand, Ierland, Nederland.
We kunnen ontzettend veel van elkaar leren. Er is zoveel creativiteit, energie en toewijding. We zijn niet altijd even goed in het delen van deze zaken. De conferentie heeft voorzien in een platform waarbij dat mogelijk werd gemaakt. Al met al een goede week. Over een uur vertrek ik naar Manchester en hoop om 22.00 vanavond in Rotterdam te landen.

Ik zie nu al uit naar morgenochtend. Vroeg opstaan, rondje om de luchthaven hardlopen, vers brood eten, krantje lezen en dan richting Emmeloord. Martha en ik overnachten bij vd Valk. Ik heb nog een tegoedbon voor een overnachting en omdat ik zondag in Lemmer spreek is dit leuk te combineren. Zaterdagmiddag willen we langs het IJsselmeer gaan skeeleren. Daar komt het in R'dam niet zo vaak van.

Een volle dag

Ik heb zelden een kleiner kamertje gezien en ze hebben er een stapelbed in gezet. De maten zijn 2,70 X 1,50. Ik vond een lege zespersoonskamer twee deuren verderop en heb m'n kamergenoot overghaald om deze te kraken. Zo gezegd, zo gedaan.


Vandaag volop aan de slag met de training voor recruteerders. Doen we het goed? Vandaag heb ik met de deelnemers nagedacht over een theologie en filosofie voor recrutering. Ik heb m'n best gedaan om het zo interactief mogelijk te doen en heb vijf "worksheets" ontwikkeld om alle deelnemers te betrekken bij de sessies.
Veel deelnemers zijn voor het eerst in deze prachtige omgeving en het zou een gemis zijn als ze niet iets van deze omgeving zouden kunnen zien. Na de lunch heb ik mijn sessie "opgeschort" en heb de groep mee op sleeptouw genomen naar het aquaduct dat nog door de Romeinen is gebouwd. De wandeling liep een beetje uit en we begonnen de sessie anderhalf uur te laat.

Dagen zitten verder behoorlijk vol. Start om 09.00 en einde om 21.00 uur.
Gaat verder lekker.
Hieronder een oud schilderij van Chirk aquaduct en kasteel.