Over religie, kerk, christendom, algemene verbazing en vermeldenswaardige gebeurtenissen tijdens mijn omzwervingen door binnen- en buitenland. Vragend en onderzoekend in pastelkleuren met meestal een vleugje peper. Dit is een persoonlijk blog en wat ik schrijf is dan ook niet representatief voor de organisatie waarvoor ik werk of voor de kerk waar ik lid van ben.

zaterdag 30 september 2017

Vaststellen en Vasthouden

Een paar kilometer uit de kust is Peter in een impulsieve bui uit de boot gestapt. In de verte had hij zijn vriend aan zien komen lopen, over het water. Een stoot van zelfvertrouwen en geloof wordt ergens van diep binnenin hem afgevuurd. Nee, hij hoeft er verder niet over na te denken. Zeker niet als zijn vriend hem toeroept dat het oké is; kom maar. Dus, lopen maar!

Even later ligt hij te watertrappelen. Puffend, hijgend en doortrappelend hoort hij nog wel de stemmetjes in zijn hoofd: “je kunt ook niets goed doen”, “denk nu eens een keer na voordat je zoiets stoms doet”, “ik had kunnen weten dat de zwaartekracht zou winnen”, “wat een modderfiguur sla ik weer”, “hellup” en “waar zijn mijn eieren”.

Als je twijfel en ongeloof googelt levert dit tal van hits op die verwijzen naar artikelen die de lezer zouden moeten helpen om met twijfel af te rekenen en te komen tot een plezierig 100% zeker en onwankelbaar geloof. Eén auteur komt met de briljante analogie van een mandje met eieren dat bedoeld is om 100 eieren te accommoderen. Houd het mandje dat wel? Is het wel stevig genoeg? Met als verwerkingsvraag: “welk ei, of welke eieren houd je achter?”

Het is verleidelijk en gemakkelijk om in te zoomen op twijfel. Het ligt ook voor de hand omdat het in het verhaal (Matteus 14:25-33) het thema is waar de lezer zich waarschijnlijk het meest mee identificeert. Met twijfel heeft iedereen ervaring. Het lopen over water levert wat minder kandidaten op.

In dit verhaal vinden we echter een detail dat wellicht belangrijker is. Jezus wacht niet totdat Peter zijn honderd eieren in het mandje heeft geregeld. Hij strekt zijn hand uit naar Petrus en grijpt hem vast. Vervolgens vraagt hij hem waarom hij is gaan twijfelen maar laat hem niet los en wacht ook niet op een antwoord. Die twijfel is een gegeven. Niemand heeft ooit 100 eieren in z’n geloofsmandje. De vaststelling dat God de mens vasthoudt temidden van alle twijfel, vragen en ongeloof is dunkt me een van de ankerpunten van het christelijke geloof. Rond dit ankerpunt drijven die eieren.

Twijfel is de vaststelling. Terwijl Hij vasthoudt.



0 comments:

Een reactie posten

Ben ik een kleingelovige?

Regelmatig krijg ik vragen over geloof, kerk en wat niet meer. Daar ga ik dan mee aan de slag en geef mezelf de opdracht om na te denken ove...