Wat een week....

Een week die in het teken staat van het opzoeken van vrienden en collega's. Het voelt als vakantie. Het feit dat Californie de heetste 2, 3 en 4 november in haar geschiedenis beleeft, draagt natuurlijk leuk bij aan dat vakantiegevoel. Gisteren, onderweg van Los Angeles naar San Diego via route 1 (Pacific Highway) gestopt, korte broek aangedaan en aan het strand in de zon gaan liggen. Martha en Ruben waren intussen onderweg naar Barcelona waar ze een week met Moniek en Roger doorbrengen.

Gisterenavond een paar uur met een goede vriend gepraat die ik al sinds de middelbare school ken. Hij woont al jaren in San Diego en ik doe mijn best om onze vriendschap bij te houden. Gezeten op de veranda van het Victoriaanse huis waar hij een kamer heeft, dronken we bier en spraken over het leven, over God en wat we er als mensen een zooitje van maken.

Vriendschappen zijn kostbaar omdat een gedeeld leven van groot belang is. Mijn verhaal en zijn verhaal. De gemeenschappelijk ervaringen en geschiedenis leidt tot begrip en herkenning. Respect. Het onderstreept voor mij de eeuwige waarheid en waarde dat de mens geschapen is om in relatie tot en met anderen te leven.

Vandaag praten we verder voordat ik laat in de middag naar Los Angeles rijd om daar in de nabijheid van het vliegveld te overnachten. Morgen vertrekt mijn vliegtuig aardig vroeg en het verkeer in Californie is een chaos. Dus is het slimmer om te reizen als de chaos zoveel mogelijk voorbij is en de miljoenen commuters zich opmaken om de volgende dag aan te schuiven bij hun dagelijkse portie file. Het lijkt Nederland wel. Iedereen z'n eigen heilige koe.

Dwars door LA

Toch wel indrukwekkend, de skyline van Los Angeles bij nacht. De navigatie op mijn telefoon werkte en leidde me zonder problemen naar E. Elizabeth in Pasadena waar Joel en Lauren samen met enkele biefstukken me opwachtten. Geweldig om Joel weer te zien. We hebben samen heel wat avonturen meegemaakt in Spanje, Marokko, Brazilië en Canada. Dat schept een band.

De vlucht van Atlanta naar LA stond in het teken van irritatie met de man naast me. Een kleine Japanner die zich breed had gemaakt en een deel van mijn beenruimte, de armleuning en een stuk van de lege ruimte die bij "mijn" plek hoorde reeds had geannexeerd. Dat was niet het enige. Keelgeluiden en luid regelmatig geschraap (het omhooghalen van snot uit de luchtpijp) maakten het verhaal kompleet en titels van nooit te verschijnen boeken speelden door mijn hoofd: "Hoe je medepassagiers overleven," "Wat te doen als je je buurman af wil maken," "Christelijke naastenliefde wanneer de omstandigheden het onmogelijk maken." Ik ga naar buiten. De zon schijnt!

De enige democraat

Ze is de enige democraat in de familie. En ze heeft ook een aantal tatoeages. Dat kan haast niet anders. Republikeinen hebben geen tatoeages nodig. Christen zijn en democraat: alleen als je echt lef hebt en een dikke huis hebt durf je het aan in Amerika. Veiliger is het om Republikein te zijn. Die zijn anti abortus. Maar tegelijk wel pro-oorlog. Ze stellen de abortus zeg maar zo'n achttien jaar uit en dan is het opeens okay. Uiteraard snap ik niets van Amerikaanse politiek en de koppeling met het religieuze leven. Elke opmerking die ik erover maak komt voort uit dommigheid en onbegrip.

Is het beter voor een christen om republikein te zijn dan democraat. Ik denk dat het de verkeerde vraag is. Net zoals de in Nederland de vraag of je als christen met goed fatsoen op een partij kunt stemmen die niet een christelijk signatuur draagt ook niet de beste vraag is die je kunt stellen. Het is veel interessanter om de vraag te verkennen hoe je als christen democraat of republikein, links of rechts kunt zijn. Dan krijg je denk ik een constructiever en veel interessanter gesprek. Daar doe ik graag aan mee.

Vandaag via Atlanta naar Los Angeles. Ben je toch weer een dag mee zoet.

Ver

Eindeloze stilte

De maan speelt een schimmenspel op de muur en elk van de 24 vierkantjes die het door glaslatten gecreëerde patroon op het slaapkamerraam laten een stukje van het grote verhaal zien. Het is drie uur 's-morgens en ik lig wakker. Te staren naar de beelden die de maan van ver achter de velden, en door wind bewogen bomen dichtbij en veraf gratis mijn kamer in projecteert. De afwezigheid van enig geluid en openbare verlichting in deze uithoek van Illinois, het open raam waardoor koude wind fluitend m'n kamer binnendringt, versterkt de illusie van afwezigheid van ander leven. Ik vraag me af of, wanneer ik nu iets zou roepen of zeggen, er eigenlijk wel geluid te horen zou zijn. En als er geluid zou zijn, of iemand dat dan zou (willen) horen.

Beneden klinkt de verwarmingsketel aan.

Gisteren de dag doorgebracht met vrienden. Het is hier een komen en gaan van allerlei volk en de gesprekken gaan vooral over hoe meetbaar het geloof in God zou zijn. Hier in de VS is men over het algemeen geneigd om zichzelf en anderen af te rekenen en te beoordelen op gewenst gedrag dat een uitdrukkinging is van goed christenschap.

De vrienden waar ik bij verblijf hebben de afgelopen jaren de genade van God leren kennen en leren stukje bij beetje om in de vrijheid die de genade geeft te leven.

Dat is mooi om te zien.

We hadden het over de brede weg. En dan heb je het ook meteen over de smalle. Deze door Jezus populair gemaakte illustratie wordt door Hem gebruikt om aan de farizeeën en schriftgeleerden duidelijk te maken dat de weg die zij gaan tot verderf leidt. En de weg die zij gaan is niet de weg van immoraliteit, normloosheid, criminaliteit en/of godslastering maar zij menen in de wet en de voorschriften het eeuwige leven te vinden. Jezus maakt duidelijk dat deze brede weg niet tot het Leven leidt. De weg tot het Leven is de smalle weg van genade waarin het volgen van Jezus centraal staat. De brede weg is de weg waarop we tot de ontdekking komen dat alle inspanningen en goede bedoelingen ten spijt, deze geen leven in zichzelf heeft.

De smalle weg daarentegen leidt niet alleen tot het Leven, maar is het leven.

Vandaag nog hier in Gridley en morgen door naar Los Angeles, via Atlanta. Nog meer vrienden opzoeken.

Weer weg

De komende drie weken in Amerika. Van Illinois, via Californie, Georgia, New York en weer terug naar Georgia. Ik heb er zin in. De mentoring clinic en de "advanced clinic" zijn een mooie gelegenheid om wat vrienden op te zoeken onder het motto "nu we er toch zijn." Zojuist las ik in Psalm 128 dat ontzag voor de Heer geluk, vrucht op het werk, een vrouw als een druiventros en veel kinderen oplevert. Vier kinderen vind ik al aardig en al met al geeft deze opsomming van zegeningen voldoenden aanleiding om gewoon maar ontzag voor de Heer te blijven hebben. Wie wil dit namelijk niet?

Ik moet gaan. Ik vertrouw erop dat het okay is om aan de lijst met zegeningen een veilige vlucht, of veilige vluchten, toe te voegen (of te wensen).

Meren

Na de noodzakelijke gesprekken en overleggen in Carlisle te hebben gevoerd reisden Martha en ik via het Lake District terug naar Liverpool. De beloofde regen bleef uit en we hebben een paar uur kunnen genieten van schitterende uitzichten. Was echt geweldig. Echter niet lang genoeg om m'n hoofd te 'legen'. Regelmatig moest ik mezelf dwingen om om me heen te kijken in plaats van me terug te trekken in denkprocessen en overleggingen.

Gisteren een rondje "Buttermere" gedaan. In het Lake District zijn echter talloze rondjes. Beslis zelf of het de moeite waard zou zijn om hiervoor een half uur om te rijden (volgens mij geen slecht resultaat met een compact camera die in Zwitserland is gevallen en daardoor nog maar half functioneert en waarvan de batterij slechts 20 foto's toestaat):

Terugkomen!

Gisterenavond gesproken op de terugkomavond van de Zwitserlandgangers van De Hoop. Opnieuw werd ik geraakt door de vaak pure getuigenissen van hen die God in hun leven zijn tegengekomen. Een van de grootste problemen die men ervaart is het tekort aan verbinding tussen emotie en verstand. De ervaring lijkt an snel weg te lekken en velen vragen zich af hoe dat nu komt? Tja, dan moet je een besluit nemen; vertrouw ik mijn gevoel meer dan mijn verstand, mijn emotie meer dan Gods geopenbaarde woord? Zolang gevoelens positief zijn lijkt er niets aan de hand. Het probleem begint als er geen gevoel meer is, of negatieve gevoelens en twijfel overheersen. Een belangrijke reis in het leven is die van hoofd naar hart. In onze moderne samenleving, met haar accent op gevoel, intuïtie en vermeende recht op welbevinden is de rede naar de achtergrond verbannen. Nu is de rede niet alles maar dient wel een prominente plaats in ons leven in te nemen. Als in de interactie tussen gevoel en wil een van deze twee componenten een belangrijker plaats wordt toegedicht, krijg je vanzelf scheefgroei. God geve genade dat er een gezonde balans is tussen gevoel en wil!

Vandaag met Martha naar Engeland. Zaterdag weer terug. We hopen op droog weer.

De Sint ontmaskerd

• Het mannen- en vrouwenlichaam is jaren niet meer heilig.
• Geweld wordt al lange tijd verheerlijkt.
• God hebben we in onze broekzak zitten, verbannen naar niemandsland of naar het moment voor de Big Bang verwezen.
• Kinderen van net onder de tien worden aangemoedigd om met de grote wereld mee te doen. Een elfjarige jongen stelt z'n even zo oude vriendje voor aan de website neuken.nl.

Niemand schijnt nog te verblikken of te verblozen bij het morele verval van de wereld om ons heen, of ziet dit misschien nog hoofdschuddend aan.

Maar kom niet aan de Sint. De illusie van een goedheilig man moeten we in stand houden.

Om al het andere hoeven we niet de bressen op?

Ik verbaas me al lang niet meer over dit soort inconsequenties.

Het maakt des te duidelijker dat Nederland verlossing nodig heeft. Het Goede Nieuws is daarbij nog altijd Goed en Nieuw en wijst de weg terug naar de eeuwige, onveranderlijke moraal die God alleen en in alles de eer geeft en het leven eerbiedigt.

De Sint heeft daar geen boodschap aan. Die symboliseert allang niet meer iets goeds en heiligs maar staat voor de onverzadigbare honger om te kopen en te verkopen ten koste van hen die niets hebben. En dat is verwerpelijker dan een Sint met een doodskop die ontdaan wordt van zijn goedheiligheid. Misschien is die kop wel een treffend symbool want ik kan me niet voorstellen dat er nog kinderen zijn die de Sint met iets anders associëren dan het krijgen van dingen die ze absoluut niet nodig hebben, daarmee een precedent scheppend voor later: onmiddellijke behoeftebevrediging. De normen en waarden waar de Sint voor stond, zijn al lang weggewuifd; we moeten onze kinderen niet bang maken met mogelijk gevolgen van slecht gedrag. Welke ouder vertelt het kind nog dat als het grote boek van de Sint opengaat er de kans bestaat dat het kind een enkeltje Spanje krijgt? De Sint heeft niets met normen en waarden maar alles met hebzucht. En om hebzucht hangt de lucht van de dood.

Hoe je je geloof kunt verliezen

Lees hier onze meest recente nieuwsbrief.

Het komt best wel voor dat volgelingen van Jezus het geloofsbijltje erbij neergooien. We zijn allemaal in staat tot verraad, ook zij die denken dat hen dat nooit zal overkomen. Petrus bezwoer Jezus dat, zelfs al zouden allen Hem verlaten, hij dat nooit zou doen. De bittere tranen die Petrus weende toen hij geconfronteerd werd met heit feit dat hij tot drie keer toe ontkende dat hij bij Jezus hoorde, zijn een herinnering aan onze menselijkheid. Natuurlijk begint niemand aan een reis met de bedoeling deze halverwege af te breken. En toch gebeurt het. Het geld raakt op, men kan ziek worden, er kan zich thuis wat voordoen wat om een afbreken van de reis vraagt enz..

Een van de belangrijkste redenen waarom mensen afhaken is het verliezen van het uitzicht. Als kwaad en lijden voortduren is dat niet alleen ontmoedigend maar roept ook de vraag op waar God is? De mens heeft best wel wat rek om hier mee om te gaan maar de rek gaat er op een gegeven moment uit. De beloften van God in zijn woord zijn als een magneet die aan de mens trekt, of een geweldig vergezicht waarheen men zich spoedt. "Hij laat het land van zijn getrouwen niet in de macht van het kwaad; wie hem dienen zouden hun geloof verliezen" (Psalm 125). Dit is zo'n belofte. Israël heeft tot aan de dag van vandaag ondervonden dat de vervulling van deze belofte generaties op zich kan doen wachten. Generaties leefden zonder de bescherming en bewaring van God daadwerkelijk te ervaren; je zou er de moed door verliezen. Toch wisten ze door de generaties, tijd en geschiedenis heen te kijken en aan de belofte vast te houden. Dat uitzicht is van het allergrootst belang; God zal het kwaad verbreken en genoegdoening geven. Ingekapseld worden door het kwaad zuigt het leven uit de mens en er is geloof en moed voor nodig om ons leven niet te laten bepalen door wat er allemaal mis kan gaan en gaat maar door een geweldig vergezicht van hoe het kan en zal zijn.