Rein, onrein en geitenwollen sokken

"Van alle reine dieren zeven mannetjes en hun wijfjes, van de onreine dieren moet je er twee meenemen, een mannetje en zijn wijfje" (Gen. 7:2).

Het langzaam lezen van Genesis, waarbij ik probeer om net te doen alsof ik helemaal niets weet en het voor het eerst lees (ja, ik weet het, dat kan eigenlijk niet) roept onherroepelijk heel veel vragen op.

Hoe wist Noach bijvoorbeeld wat reine en onreine dieren waren? Wie had die keuze gemaakt en op basis waarvan? Pas veel later neemt God met Mozes het instructieboekje door en is er een norm waaraan getoetst kan worden of een dier rein of onrein is.

Had Noach voorkennis? Of zou het zo kunnen zijn dat de mens middels observaties een scheiding had aangebracht tussen dieren die de mens tot nut waren (vlees, wol, melk, leer) en dieren die een bedreiging vormden voor de gezondheid en instandhouding van de mens.

Het feit dat we het als een gegeven tegenkomen, Noach wist wat het verschil was, impliceert dat men er wel degelijk over na had gedacht. Als God later het e.e.a. vastlegt kan het best zijn dat Hij bevestigd wat er al was.

Maar goed, de onreine dieren mochten ook mee in de ark. Je zou kunnen zeggen dat dit Gods kans was om meteen met die onreine dieren af te rekenen maar dat doet Hij dus niet. Waarom niet? Zou het niet zo zijn dat, ook al had God er spijt van dat Hij de mens gemaakt had, het niet over Zijn hart kon verkrijgen om over te gaan op een algehele destructie en dit een vooruitblik is op de effecten van de verlossing en de verzoening in Christus? "Wat God rein heeft verklaard, zul jij niet als verwerpelijk beschouwen" (Hand. 11:9).

Hoe meer ik er over nadenk hoe stiller ik er van word: de reikwijdte van de verlossing in Christus is immens. Een groot mysterie maar met een impact die zijn weerga niet kent: in Christus ben ik helemaal rein verklaard, volkomen aanvaardbaar voor God. Wauw.

O ja, nog een ding over die dieren. persoonlijk ben ik blij met alle wolverschaffende dieren. Ik ben een beetje een wolfreak: angora, merino, cashmere, alpaca (nee, geen shetland wol, dat is te grof en te breekbaar). Hieronder twee detailopnames van mijn nieuwe sokken. 100% wol (je ruikt de schaap/geit, door het scherm heen) en persoonlijk gebreid door mijn lieve schoonmoeder. Pikant detail: al mijn zuiver wollen sokken was ik persoonlijk met de hand.

Een poging tot Genesis

Weer thuis heb ik ook weer de rust om verder te lezen in Genesis en de dag te beginnen met een mok Typhoo tee (met melk). Thee drink ik uit mijn nieuwe mok; een leuke herinnering aan twee geweldige weken die vooral geweldig waren omdat Martha erbij was. Martha houdt niet zo van dat gereis (daarom vliegt ze morgen naar Barcelona, denk ik) en normaal gesproken zou ik degene zijn die zich druk maakt over bijna twaalf uur vliegen, maar de frustratie was vooral van Martha's gezicht en lijf te lezen. Nu moet ik zeggen dat het ook voor mij het minst aangename onderdeel is van de reis. Wat we in films en advertenties te zien krijgen over beenruimte, lachende passagiers die er heerlijk ontspannen en gelukkig uitzien is alleen waar voor hen die het zich kunnen veroorloven. De cabine waar de goedkope passagiers zitten heeft iets van een vrachtwagen vol met varkens die vanuit de intensieve houderij onderweg zijn naar een vleesverwerker die deze verwerking tot een wetenschap heeft verheven: het is een oordeel!

Maar goed, je kiest er zelf voor, zou je tegen kunnen werpen. Helemaal gelijk en daarom staat mopperen niet netjes.

Het lezen van Max Weber's "The protestant ethic and the spirit of capitalism" is de aanleiding voor deze gedachtespinsel.

Een luchtvaartmaatschappij verleent geen diensten, maar verkoopt een product met de intentie om zoveel mogelijk winst uit dat product te halen. Dienstverlening is meer een noodzakelijk kwaad en naarmate men bereidt is om meer bij te dragen aan de winst van het bedrijf dat een product aanbiedt, gaat de klasse van dienstverlening ook omhoog. Die kosten worden betaald door mensen die op hun beurt weer een product verkopen. Als hun product nu voldoende winst oplevert, komt de illusie van maakbaarheid naar de voorgrond; geluk kan worden gekocht. Maar dat geluk wordt alleen beleeft als er vergelijkingsmateriaal is, in dit geval het vee dat zich vijf meter verderop door de nacht frustreert. Maar ook dat vee heeft een keuze gemaakt. Iets meer betalen om in een keer van Amsterdam naar Bangkok te vliegen bijvoorbeeld, heeft ook een prijs. Via Moskou, Londen, Parijs, Dubai, Wenen kan het ook. Och, de pijn van een doorverbinding of overstap, laten we het daar maar niet over hebben.

Dus, ben ik nu zielig? Nee, ik ben een kapitalist. In plaats van genoegen te nemen met het meest noodzakelijke in dit leven (voedsel en onderdak) kies ik voor werk waarbij gereisd moet worden. Dat hoefde ik niet te doen, dat is mijn keuze. Er is en was een alternatief.

Als u, geachte lezer, ooit weer iemand hoort mopperen over te weinig beenruimte, geprefabriceerde vliegtuigmaaltijden, dehydratie, gedoe op vliegvelden, wachten, in de rij staan enz., kijk deze man of vrouw dan indringend aan en zeg: "Kappen met dat gezeur; je bent niet zielig, je bent een kapitalist."

Goed, ik had wat over Genesis 7:2 willen bloggen maar dat komt morgen wel (Hoe wist Noach welke dieren rein of onrein waren?)

Een volgende blog zou dan kunnen gaan over wat een kapitalist nu eigenlijk is.

Zolang de aarde bestaat (en meer Bangkok foto's)

Zolang de aarde bestaat

zal er gezaaid worden en geoogst,

zal er kou en hitte zijn,

zomer en winter,

dag en nacht.

(God, de Bijbel, Genesis 8:22)

Een geweldige belofte die God zichzelf deed nadat, op een enkeling na, alle leven van de aarde was weggevaagd door de grote vloed.

Gek eigenlijk dat zo'n tekst een diepe indruk op me maakt nadat we vanmorgen terugkeerden uit Thailand. Twee weken van vergaderen en nadenken waarbij me opnieuw opviel hoe serieus we binnen OM ons werk nemen.
Misschien is het omdat de belofte spreekt over een eindeloze cyclus van een begin, een einde en vervolgens begint het weer opnieuw (dit werd trouwens door de Prediker als "eindeloos vermoeiend" betiteld).
Misschien omdat het me erbij bepaalt dat we werken zolang het dag is en er dus nog hoop is. De vermoeidheid van Prediker slaat toe als je teveel stil staat bij het feit dat waar aan de ene kant het koninkrijk van God gestalte krijgt, het ergens anders afbrokkelt. De dag impliceert in een gevallen wereld helaas ook nacht!
Wat me bijzonder bemoedigde de afgelopen weken is dat ook tijdens deze vergaderingen het thema sociale gerechtigheid een duidelijke plaats kreeg; iets waar we iedere dag mee worden geconfronteerd (vooral met het ontbreken ervan). Als kinderen van het koninkrijk mogen we de transformerende kracht van het Evangelie zichtbaar en kenbaar maken. In Christus is verandering mogelijk! Maar die verandering kan nooit om het kruis heen: verzoening en verlossing zijn de noodzakelijke ingrediënten voor vernieuwing.

Bangkok, dag 9

Opeens wordt er nauwelijks geblogged. Onze dagen zitten supervol en het ontbreken van een internetverbinding helpt ook niet. Gisterenavond was de aftrap voor de Internationale Leiders Vergadering. Ruim 400 leiders zijn hier bijeen en velen van hen heb ik jaren niet gezien. Ook zijn er velen die ik nog nooit heb gezien. OM is groot geworden. Tien jaar geleden had niemand kunnen bedenken dat we in India 3000 kerken zouden stichten, scholen en klinieken zouden bouwen waar tienduizenden kanslozen nu alle kansen hebben.
Het Evangelie was, is en blijft wat het is: Goed Nieuws. Het transformeert mens en samenleving. Nog wat foto's:

Bangkok, dag 5

Daar zitten we weer, denkend en pratend over visie. In OM is geen tekort aan visie. Er is eerder een tekort aan werkers die in staat zijn om visie om te zetten in een realistisch stappenplan: hoe gaan we daar komen? Wat is daarvoor nodig en welke stappen moeten we wanneer zetten?
Ik zie visie vooral als een overdreven projectie van een mogelijke toekomst. De realiteit zal er namelijk in min of meerdere mate anders uitzien. Dat geeft helemaal niet. Het is beter om iets te zien en daar heen te gaan dan helemaal niets te zien en langzaam te stikken in de status quo.

Bangkok, dag 4

Niet iedereen kan zich er iets bij voorstellen maar hardlopen in de brandende zon (omstreeks 35 graden: heerlijk!) is voor mij een van de geneugten des levens. We hebben vlakbij het hotel een meertje met daaromheen fiets- en looppaden (zie de waterfoto van afgelopen zondag). Ik loop een paar rondjes van 2 kilometer en Martha rent 12 minuten. Knap van haar want de Meniere speelt haar behoorlijk parten en dit is een van de manieren waarop ze haar verzet tegen die aandoening demonstreert.
Internetverbinding is wat lastig; vijftien euro per dag voor een verbinding is wel erg veel! Daar moet ik nog een oplossing voor vinden.
Van de politieke demonstraties merkten we alleen vandaag wat. Een grote groep demonstranten met rode shirts en rode vlaggen had de drukke weg bij het hotel uitverkoren tot verzamel- en scandeerplek. De optelsom van honderden lawaai makende demonstranten drong zelfs door tot onze kamer op de 30ste verdieping. In de loop van de dag werd het weer rustig.
Erg leuk om hier samen te zijn en een geestelijke retraite mee te maken.

Heart to Heart

Vandaag is de retraite "Heart to Heart" begonnen. Gelukkig een niet al te druk programma zodat we vanmiddag de zon nog in konden en zelfs hardlopen. Ik beet vanmorgen de spits af met een sessie getiteld "Waarom zijn we hier?" Aan de hand van Psalm 139 waarin David schrijft over een intieme relatie met God en de erkenning dat God zijn gaan, staan, zitten en liggen, voor, achter en rondom kent. Dat is een bijzondere geruststelling hoewel het ook bedreigend kan zijn. Hij schrijft bijvoorbeeld ook dat alle dagen van zijn leven al gedocumenteerd zijn. Dat maakt David onsterfelijk tot de dag die God van tevoren bepaald heeft. Je kunt op deze Psalm een theologie baseren over de alomtegenwoordigheid en alwetendheid van God maar het was waarschijnlijk geenszins Davids bedoeling om de lezers en zangers van zijn Psalmen op te zadelen met dogma's. Het is eerder een document waarin David opschrijft hoe hij de nabijheid en de zorg van God ervaart. Een persoonlijk document. Misschien dat hij na het schrijven er nog op uit is gegaan om een paar vijanden de pan in te hakken. We weten het niet maar het blijft bijzonder dan een man als David een man naar Gods hart was! Dat geeft de burger moed.

Hieronder nog een plaatje van `een stukje Bangkok bij nacht` vanuit onze kamer op de 30ste verdieping.

Nou, we zijn er hoor

Tja, en dan zit je opeens in Bangkok. Vanmorgen maar meteen vroeg op pad gegaan voordat we ons in het conferentiegewoel begeven

Junk Wetenschap

De meeste mensen zijn zich niet bewust van het gevaar dat er in een van de meeste gebruikte en voorkomende oplosmiddelen schuilt.

Hoe slecht is Dihydrogen Monoxide ?

• Het kan leiden tot bovenmatig zweten en overgeven.
• Het is een belangrijk component van zure regen.
• In gasvorm kan het derdegraads brandwonden veroorzaken.
• Inhaleren kan tot de dood leiden.
• Het levert een belangrijke bijdrage aan corrosie.
• Het verlengt de remweg van auto's.
• Het is aangetroffen in tumoren van terminale patiënten.

Een student vroeg aan 50 mensen of ze, met kennis van deze eigenschappen, vonden dat Dihydrogen Monoxide verboden zou moeten worden.

Drieënveertig van de ondervraagden waren voor een verbod, zes wisten het niet zeker en een van de ondervraagden wist dat deze chemische stof niets meer en minder is dan ons broodnodige water (H2O)!

Wat hiermee wordt aangetoond is dat de manier waarop je zaken verwoordt mensen een volkomen verkeerd beeld kan geven, of een onduidelijke referentiekader creëert. We laten ons gemakkelijk gek maken door wetenschappelijke babbels. Lees hier een uitvoeriger artikel en hier een (Engels) clipje over "environmental hysteria." Een goede herinnering om altijd ons eigen huiswerk te doen voordat we ons ergens een mening over vormen.

Eer belangrijker dan goed of fout

De Irakees die in Zierikzee zijn kinderen vermoordde en vervolgens de hand aan zichzelf sloeg is een gevolg van de blindheid van onze rechterlijke macht voor de ernst van de eerwraak. Waar onze rechterlijke macht het principe van goed en fout hanteert overstijgt eerwraak dit, in onze ogen, ethisch juister en betere principe. Integratie is tweerichtingsverkeer en zolang onze rechters vanuit hun eigen culturele referentiekader de wereld en mensen beoordelen, blijven dit soort tragische gebeurtenissen bestaan. Ik wil niet zeggen dat wanneer andere culturele waarden in ogenschouw worden genomen eerwraak niet meer zal gebeuren. Maar als een rechter zich bewust is van het overheersende belang van eer in andere, niet Westers culturele modellen, zal deze alles in het werk stellen om de veiligheid van de potentiële slachtoffers te waarborgen. Misschien moet ik training in interculturele intelligentie aan onze vaderlandse rechterlijke macht aan gaan bieden...
De vraag is namelijk niet of we wel met anderen culturen willen samenleven, dat station is al lang gepasseerd, maar vooral hoe je dat zo effectief mogelijk doet.

Ik schaam me regelmatig voor mijn Nederlanderschap. Een samenleving die zoveel tolereert en iedereen de ruimte wil geven maar blind blijft voor de ruimte die de ander opeist, is kortzichtig, hautain, daarbij haar superioriteit koesterend.

Het is interessant dat in het Genesis verhaal het belang van schaamte die bedekt moet worden in eerste instantie duidelijker naar boven komt drijven dan het idee van schuld. Een van de eerste acties die de Here God onderneemt is de schaamte van Adam en Eva bedekken. Dat zegt wel wat over het belang daarvan. Ja, ze waren heel erg fout en die fout resulteerde in schaamte, het totale verlies van eer.

Eerherstel vinden we in Christus en daarom hebben wij een boodschap voor onze buren uit andere culturen waarin eer en schaamte prevaleert. De wraak is aan God, en niet aan ons. Christus bedekt onze schaamte en God zal oordelen over goed en kwaad: "Zalig hij, die waakt en zijn klederen bewaart, opdat hij niet naakt wandele en zijn schaamte niet gezien worde" (Openbaring 16:15)

"Wreekt uzelf niet, geliefden, maar laat plaats voor de toorn, want er staat geschreven: Mij komt de wraak toe, Ik zal het vergelden, spreekt de Here" (Romeinen 12:19).