Transitie en pijn

Elke verandering in het leven gaat gepaard met emoties. Positieve, negatieve en schijnbaar neutrale emoties. De een verwelkomt verandering om de verandering zelf terwijl de ander zich liever vasthoudt aan de schijnbare zekerheid en voorspelbaarheid. Nu vindt de meerderheid van de mensheid waarschijnlijk dat de manier waarop zij met verandering omgaat de juiste is. En dat is een grote misvatting. Er is namelijk niet een juiste manier om met veranderingen om te gaan. Wat voor mechanisme iemand ook heeft om met veranderingen om te gaan; ze hebben alle hun sterke en minder sterke kanten.
Ik houd van verandering om de verandering zelf. Er hoeft niet eens een dringende reden te zijn om te veranderen. De uitdaging van het nieuwe, het onbekende; de positieve energie en anticipatie die het met zich meebrengt, ik vind het allemaal prachtig.
Ik zit dus niet zo vast aan het heden en sommigen zouden zeggen dat dit een goede, positieve eigenschap is. Uiteraard vind ik dat zelf ook. Maar er is meer aan de hand. Ik ken mezelf ondertussen goed genoeg om te weten dat ik het moeilijk vindt om me te binden. Ik houd graag alle opties open. Ik heb een hekel aan afscheid nemen. Dat is namelijk zo definitief. Het liefst glip ik weg uit situaties en relaties. Als mensen me al zouden missen; jammer dan.
Zo zit ik in elkaar en daar hangt een groot verhaal omheen dat ik in de loop van mijn leven ben gaan begrijpen. Het heeft te maken met gebrokenheid, pijn en teleurstelling.
En dan komt plotseling zo'n eerder genoemde positieve eigenschap in een heel ander licht te staan.
Wat doe ik er aan?

Twee dingen:
1) Erken en vier het verleden. Zonder verleden heeft de toekomst maar weinig betekenis. Op zes September leg ik mijn taak als oudste in de Brandaris neer. De preek voor die ochtend is in mijn gedachten al af: Erken en vier het verleden. Ook al blijven wij in Rotterdam wonen en betrokken bij de Brandaris, een belangrijke fase in ons leven ronden we af. Dat kun je niet geruisloos voorbij laten gaan met de mededeling dat er wezenlijk toch niets veranderd. Terugkijken en de hand van God en Zijn handelen in en door de gemeente benoemen; het hoofdstuk uitlezen.
2) Afscheid nemen en ruimte geven voor de emotie. In het Engels zegt men dan "bringing closure." Het belang daarvan kan niet worden onderschat. Zonder "closure" is een nieuw begin alleen maar moelijker en sleep je het verleden geestelijk en emotioneel met je mee. Komplete volksstammen lopen hierdoor getraumatiseerd rond; levensfasen en gebeurtenissen, zowel positief als negatief, zijn nooit afgerond en kunnen daarom niet worden losgelaten.

1,3 en 5 jaar plan

Ik moet een opdracht maken en ik denk dat de professor niet blij is met mijn inzichten. Ik heb geprobeerd te schrijven wat hij graag wil lezen maar ik kan het niet.

De vraag is hoe ik een plan maak voor mijn leven en werk voor 1, 3 en 5 jaar. Wat is mijn probleem?
Het idee van een strak jarenplan is een exclusief westers idee en vindt zijn oorsprong in het kapitalistische denken. Ieder jaar meer winst, ieder jaar een schakeltje meer een een stapje hoger op de carrièreladder. Een globale koers of het volgen van een droom is onvoldoende.
Ik denk aan een man in een sloppenwijk en probeer me voor te stellen dat ik hem in een gesprek vraag naar zijn drie jarenplan: "meneer, waar wilt u over drie jaar zijn?" "Bij voorkeur niet hier in deze sloppenwijk," zal de man antwoorden. "Hoe denkt u hier uit te komen," is mijn volgende vraag. "Ik droom daar wel eens over," zegt de man," maar dan roept mijn vrouw dat ik voor eten moet gaan zorgen. Ik heb geen werk en mijn voornaamste zorg is dat ik mijn gezin moet onderhouden. dat is vreselijk moelijk. Er is gewoon geen werk en ik kan eigenlijk niet verder dromen dan de volgende maaltijd."
Of neem de landarbeider in China. Zijn vader, grootvader en overgrootvader leefden van het land en eigenlijk vindt hij het allemaal best zo.
Is daar iets mis mee? Wie dicteert ons dat we moeten plannen; geen genoegen moeten nemen met onze status quo?
Ik ben heel erg voor (persoonlijke) ontwikkeling. Maar dat is geen wetmatigheid. Als ik zeg dat ik tevreden ben met wat ik doe en dat ik er geen enkel probleem mee heb als ik over vijf jaar nog precies hetzelfde doe als wat ik vandaag doe, kijken de planners me vreemd aan.

Kijk, hoe plannen vorm krijgen heeft veel te maken met ons temperament. Met mijn temperament (een uitzonderlijk hoge "I" op de DISC schaal) neem ik plannen mee de zandbak in en ga spelen en werk met wat ik tegenkom. Een uitzonderlijk hoge "C" begrijpt dat niet, vindt mij onverantwoordelijk en neemt zijn plannen mee naar de tekentafel, hangt er Excel sheets aan en een tijdspad.
Het grappige is dat we na drie jaar ongeveer op dezelfde plek uitkomen.
Plan ik dan niet? Jazeker. maar mijn plannen zijn elastisch. Ik beweeg graag mee met nieuwe spelers en speelgoed.

Gebrek aan uitzicht

De wereld van veel mensen is bijzonder klein. Om net even iets anders naar zaken en/of het leven te kijken is vaak al teveel gevraagd. Hoe komt dat? Vaak is die kleine wereld al groot genoeg, soms zelfs groter dan men aankan.
Voorbeeld; een organisatie waarin vele miljoenen euro's in omgaan kan het zicht op een unieke en bijzondere partnership laten stranden omdat men zich druk maakt om 2000 euro. Dat komt dan omdat de sleutelfiguren die dit soort beslissing nemen niet verder wil en kan kijken dan hun neus lang is.

Ons unieke opleidingscentrum in India waar onderwijzend personeel wordt opgeleid, leiders worden getraind en voorgangers gekweekt (op hoger en wetenschappelijk niveau) heeft dit kunne bereiken door de hulp van een gerenommeerd Canadees theologisch seminarie. Na tien jaar komt aan deze samenwerking een eind om 2500 euro op jaarbasis. India ziet niet hoe ze dat geld bij elkaar kan brengen en het seminarie besluit om niet winstgevend activiteit en te termineren. Beide neuzen blijven in geld steken en kunnen niet verder meer kijken. Dat is echt gebrek aan uitzicht. En dat terwijl de grotere organisaties die om beide instituten heenstaan op jaarbasis miljoenen binnenhalen. Dat gebeurt er als je teveel in je eigen verhaal blijft steken.
En dat steekt.
Op microniveau gebeurt hetzelfde. Het is oermenselijk. Vasthouden wat je hebt. Het probleem is dat je dan uiteindelijk niet anders meer kan dan het grotere verhaal alleen maar vanuit je eigen kleine huisje interpreteren. En neem van me aan dat onze deuren en raampjes te klein zijn en altijd maar een stuk van het panorama laten zien.
Goed, ik heb het bommetje gedropt bij de "powers that be" en gevraagd wat er aan problematiek overblijft als die 2.500 euro niet langer een probleem zijn. Ben benieuwd en wordt vervolgd.

Gods plan en inspanning

Als we ons voor anderen inspannen beantwoorden we aan een universele, kosmische wet. Paulus schrijft aan de Korinthiers dat hij zich voor hen inspant omdat hij wil leven volgens Gods plan (2 Kor. 10:13-14). Die twee gaan altijd samen. We zijn geschapen, niet om er alleen maar voor onszelf te zijn maar om te investeren in anderen. Dat is best wel ingewikkeld in een samenleving waarin het narcistische individualisme tot recht is verheven. We sluiten ons op in onze gemiddeld 16 tot 125 vierkante meter woonoppervlak. Vandaaruit plannen en beleven we ons bestaan. Dagblad Trouw meldt vandaag dat het sociale leven van Nederlanders steeds meer naar het internet verschuift. "Gemeenschap per draadje" zou ik het willen noemen. Niets kan een levende ontmoeting vervangen en het is belangrijk dat we dat blijven doen. Aan de andere kant stelt het internet ons in staat om ons steeds grotere netwerk van vrienden te onderhouden. Een kattebelletje hier, een schimpscheut daar. Tien jaar geleden zouden we ons afvragen of "die en die" nog wel in leven is. Vandaag kunnen dezelfde "die en die" ons van real time updates voorzien: "ben even naar de wc, moet grote boodschap doen", "vanmiddag met m'n dochter naar de dierentuin", "ben nu onderweg naar Groningen en zit in de trein". Onzin? De meeste Nederlanders zullen dit wellicht onzin vinden. Ik vind het wel iets aardigs hebben. Ik hou bijvoorbeeld via twitter (gekoppeld aan facebook, blogspot en Hyves) mensen op de hoogte van soomige van de boeken die ik lees en dat heeft er al regelmatig toe geleidt dat 'volgers' dat boek ook zijn gaan lezen. Indirect kan ik dus beinvloeden. En dat is leuk.
Maar dat heeft niet veel meer te maken met het je geestelijk en fysiek inspannen voor anderen. De virtuele wereld heeft mooie kanten maar de echte wereld is toch het mooist. In het echte kontakt met anderen word ik bemoedigd, gesteund en gecorrigeerd. Daar zijn echte, levende mensen voor nodig.

Skype

Gisteren zat ik een Skype Conference Call voor met acht deelnemers uit Engeland, Singapore, Maleisie en Dubai. Zoals de meeste trouwe bloglezers weten kom ik uit Nederland en dat telt ook mee als een land.
Het was een nachtmerrie. De geluidskwaliteit was slecht, deelnemers vielen weg en haakten weer aan, enkele van mijn collega's zag ik demonstratief hun headset op hun buro gooien. Toch wat meters gemaakt en een echte vergadering afgesproken in Februari 2010. Dat ligt nog heel ver weg en ik wilde graag dat we elkaar dit jaar nog konden ontmoeten maar iedereen is druk, druk, druk.
Veel agendapunten komen niet tot een oplossing of aktie en dat is al twee jaar zo. Veel praten, weinig konkrete plannen en een aantal gefrustreerde teamleden.
Met de teamleden afzonderlijk gepraat. Iedereen heeft een eigen kijk op en verzie van de (gewenste) werkelijkheid. Het wordt te weinig naar elkaar toe uitgesproken. Werk aan de winkel dus.
Nog een paar uur hier en dan weer richting Manchester.

Onderweg

Het is 25 minuten lopen van mijn huis naar Rotterdam airport, inclusief check-in en beveiliging. Ik houd van kleine vliegvelden. Geen gedoe en vrijwel altijd vetrekken de vluchten op tijd. Vandaag en morgen zit ik in Carlisle waar het internationale kantoor van OM is gevestigd. Mijn nieuwe rol als Member Care baasje houdt onder andere in dat ik deze trip regelmatig moet gaan ondernemen. Uur vliegen naar Manchester en dan twee uur in de trein. Krant, boeken, laptop en dossier mee. No sweat.

Ik ben de norm

Paulus schrijft over mensen die zichzelf met anderen vergelijken en zichzelf daarbij als maatstaf nemen. Hij zegt dat deze mensen ongelofelijk stom zijn. Hoe werkt dit?
Men neme een mens, bij voorkeur mij, en verheffe deze tot norm. Alle andere mensen worden vanaf dat moment langs deze nieuwe norm gelegd en gemeten. Uiteraard schieten de meesten tekort. Hoe komt dat? Ik rek mijn norm gewoon op zodat de ander het net niet haalt.
Want:

Als jij steelt, is het fout,
maar als ik steel, is het anders; ik deed het echt niet voor mezelf.

Als jij liegt, ben je geen knip voor je neus waard,
maar als ik lieg, kan ik verklaren waarom het nodig was; ik deed het om jou te sparen.

Als jij je mond houdt wanneer je had moeten spreken, ben je een lafaard,
maar als ik zwijg, is het omdat ik gevoelig wil zijn, de ander de ruimte wil laten.

Als jij geeft is het altijd te weinig,
maar als ik geef is het weldoordacht en overwogen.

Als jij Jantje Smit leuk en aardig vind,
dan kom je nog niet tot aan mij knie.

Dat, zo'n houding, zegt Paulus, is ongelofelijk stom. Kwam Christus niet juist daarvoor, om de mensen erop te wijzen dat de enige, die de plaats in het centrum van het bestaan toekomt, God de vader is?
Dat betekent dat ik opzij moet stappen en Hem bewust die plaats geef in mijn leven. En weet je, het gevolg is dat je meteen een stuk minder hoog van de toren blaast. Niet langer "kijk mij nou" maar vooral "kijk Hem nou."
Met Hem als norm valt alles in het leven weer in het juiste perspectief en ben ik vrij om de waarheid te spreken, van harte te geven, betrouwbaar te zijn en van harte van mensen houden die Jantje Smit cedees in huis hebben.

Vier stoelpoten

De tijger en de temmer gaan zo leuk met elkaar om omdat de temmer een stoel of kruk met vier poten voor de neus van de tijger houdt. De tijger ziet in die poten vier potentiele vijanden en doet zijn best om op alle vier z'n aandacht te richten. Dat is ook voor een tijger een beetje teveel van het goede met als gevolg dat het een verlammende werking heeft op het beest. Tegenwoordig zie je vaker dompteurs met een zweepje maar goed.
Teveel prioriteiten in ons leven hebben hetzelfde effect. Ik moet vandaag eingelijk studeren maar ben alleen maar bezig met een andere taak die op dit moment urgenter is. Officeel begin ik op 1 september met mijn nieuwe Member Care role maar langzaam aan wordt ik er al door opgezogen. Vandaag een Skype Conference Call voorbereidt en een "award-ticket" geboekt om donderdag naar Manchester te kunnen vliegen om (hoognodig) tijd door te brengen met een aantal teamleden in ons hoofdkantoor in Carlisle.
Waar ik nu naar op zoek ben is een stoel of een kruk met een poten.
Zakengoeroe's zullen me vertellen dat ik het niet goed doe maar ik kan ze vertellen dat de ideale wereld waarin goedbetaalde managers zich kunnen omringen met goedbetaalde secretaresses en personal assistents niet mijn wereld is.
En, in boeken over deze materie is het model altijd mooier dan de harde werkelijkheid

Seks Sells

De afgelopen week heb ik een analyse gedaan. Welke trefwoorden in Blogonderwerpen trekken de meeste lezers aan? Je raadt het al; onderwerpen waar het woord seks in voorkomt staan met stip bovenaan de lijst. Hoe zou dat toch komen? En hoe komt het dat '30.000 kinderen dood per dag door infwctieziektes en slecht drinkwater' nauwelijks tot 'hits' leiden. Ik denk dat honger en ziekte te ver van ons afstaat en dat seks de nieuwsgierigheis prikkelt omdat het iedereen persoonlijk raakt. Seks, dat rare onderwerp waar een mysterieuze waas omheen hangt houdt jou en mij bezig. We zijn de hele dag bezig met aantrekken en afstoten, in onze gedachten prooien aan het selekteren. Met die erotische spanning weten we maar moeilijk om te gaan. De een geeft aan zijn passies de vrije loop terwijl de ander deze in toom probeert te houden. Kuisheid is voor velen slechts een ideaal. Maar ze zijn er gelukkig wel; mannen en vrouwen die trouw en zelfdiscipline als waarde hoog aanslaan en ernaar leven. Makkelijk is dat niet in een samenleving die zo'n beetje alle taboes heeft overwonnen en aan de rauwe, tomeloze en primitieve seksuele drang alle ruimte geeft. 'Als jij je er maar gied bijvoelt en de ander geen kwaad doet, dan is alles geoorloofd.'
Ik ben voor kuisheid en gezonde grenzen. In het bijbels denken staat het welzijn van de ander centraal. Dat is vooraleerst een mentale en pricipiele keuze. Eigen gevoelens en passies zijn daarbij niet leidens, maar volgend. En dat is heus wel te doen. Maar in onze sterk geindividualiseerde samenleving waar 'ik' god is, een boodschap waar vooral om gelachen wordt. In stilte ook door vele volgelingen van De Weg.
I

Christianity Rediscovered

Met positieve verbazing heb ik tot in de late nachtelijke uurtjes "Rediscovering Christianity" gelezen. Het beschrijft een invalshoek betreffende de zendingsopdracht die ik niet zo goed kende. Heel veel gedachten zijn zeer herkenbaar omdat ik daar in mijn zoektocht naar waarheid ook op ben gestoten. Voor zover ik weet is het boek niet in het Nederlands vertaald en dat is jammer omdat het zou bijdragen aan een gezonde discussie over de taak en de plaats van de kerk. Het boek helpt begrijpen waar de kerk ontspoord is en waarom nog steeds heel veel kerken op dat zijspoor blijven doordenderen. Onze 'manier' van kerk zijn en wereldevangelisatie is zo verweven met onze cultuur dat we eigenlijk niet anders meer kunnen denken dan in de patronen waarmee zijn opgegroeid. Hoe komt het bijvoorbeeld dat zoveel kerken bezig zijn om hun 'programma' zo aan te passen dat het aantrekkelijk wordt voor buitenstaanders om de diensten bij te gaan wonen. Vinden we een "zoekervriendelijke" kerk in het Nieuwe Testament. Ik had onlangs een gesprek met enkele kerkleiders die een voorganger zochten die de kerk zou helpen om programma's te ontwikkelen die buitenstaanders aan zouden trekken.
De roep om aantrekkelijke diensten te organiseren komt voornamelijk de eigen behoeften van de kerkgangers tegemoet. Het wordt voor hen leuk om de diensten bij te blijven wonen. Maar, ten koste van wat?
En, hoe ziet zo'n aantrekkelijke dienst er dan uit? Vlotte sprekers die hun publiek wel 15 minuten weten te boeien, snelle presentaties, gestroomlijnde liturgieën en desnoods koffie tijdens de dienst. Let wel, ik zou het zelf ook veel leuker vinden.
Maar, is dat het dan?

Waarom slagen we er nauwelijks in om mensen in hun cultuurgroepen en "stammen" te bereiken? Omdat we verwachten dat ze naar ons toekomen, of, omdat we ons blijven richten op het bereiken van het individu.
Wat verklaart het relatieve succes van "Thugz Church" in Rotterdam? Het succes ligt hierin dat Daniel de Wolf en zijn team besloten om bij de "stam" te gaan leven en hun levens met de leden van die 'stam' te delen. Dat is authentieke evangelisatie. Maar welke kerk vaardigt mensen of om juist dat te doen? We hebben liever dat de "stammen" naar ons toekomen zodat we als kerk gaan groeien en steeds meer middelen inzetten om het leuk voor onszelf te maken en te houden.
Welke kerk in Nederland heeft de moed om een advertentie te plaatsen waarin een voorganger gezocht wordt die een salaris krijgt van 40.000 euro en deze voorganger vervolgens naar een plek stuurt waar mensen het Evangelie nog nooit hebben gehoord? Dat doet geen enkele kerk. terwijl het haar voornaamste opdracht is! Als iemand in de kerk al de wens heeft om dat te doen wat Jezus de kerk heeft opgedragen staat hij/zij er veelal alleen voor. De kerk wil daar best wel 250 euro per maand aan geven maar dan heb je het wel gehad.
Kortom, de woorden van Jezus waarbij Hij 2000 jaar geleden al vaststelde dat de oogst niet het probleem was en is, blijken actueel. En net zo actueel is het gebrek aan werkers! En waarom? Omdat de kerk wereldwijd lijdt aan een chronisch navelstaren waarbij meer dan 90% van haar bronnen worden geïnvesteerd in haar zelfbehoud.

Hier de link naar een Engels evaluatie van het boek.