Programma afwerken

De voorganger had zichtbaar moeite met mijn praatje over “in het licht wandelen”. De geachte aanwezigen dronken het in en er was wederzijdse herkenning. Ik denk wat de voorganger betreft ik hier nooit meer terug hoef te komen. Er is een percentage gelovigen dat elke verandering een verslechtering vindt. Waar de kerk een veilige plek zou moeten zijn is dat vaak niet het geval. Roddel, koppigheid, zelfgerichtheid en vooral angst zijn de grootste obstakels in de groei van de kerk. Niet aantrekkelijk, wereldvreemd.

De 120 jongeren in de kelder van de katholieke kerk was een uitdaging. Er is een beweging van God gaande onder deze jongeren (Gord says “hello”). Gaaf om daar even aan te ruiken.

De lunch eerder op de dag met zo’n 25 leiders en voorgangers was gaaf. Veel leiders zijn gedesillusioneerd met de kerk.

Vandaag een rustige dag met vanavond een biggie in de aula van een school. De verwachting is dat de ruimte te klein zal zijn. Dat lees je morgen dan wel.
Wat vermoeiend is, is de hele dag door nieuwe mensen ontmoeten. Een aantal is geen probleem maar gisteren was een beetje teveel van het goede.

Ik doe m'n best om niet te vervallen in het afwerken van een programma. Het gaat om mensen.

Sydney, Cape Breton, Nova Scotia, Canada

Na de bijeenkomst met een handjevol voorgangers en leiders in St. Catharines vetrokken we  (Gord, Jay en ik) naar het vliegveld in Hamilton waar we ruim op tijd incheckten voor de vlucht naar Halifax. In Halifax aangekomen anderhalf uur op Jay's gitaar gewacht en uiteindelijk vertrokken we omstreeks 18.00 uur naar Sydney(vier uur rijden). We zitten nu bij Lloyd en Elaine Johnstone op de boerderij en het uitzicht hier is spectaculair. Foto's volgen.

Vandaag een lunchbijeenkomst met een groep leiders en voorgangers en vanavond spreek ik in de Lady of Fatima (hoewel dat op dit moment (9 uur woensdagochtend) nog niet bevestigd is en onduidelijk is wat mijn aandeel is. Ik wacht rustig af.

Slapeloos

Na een geweldige start van de maandag een zeer interessante bijeenkomst gefaciliteerd met leiders en voorgangers van de kerken in Port Colborne over discipelschap. De opdracht die Jezus aan zijn discipelen gaf was: gaat heen en maakt discipelen. Hoe komt het dat we in de loop van de geschiedenis deze klip en klare opdracht hebben omgevormd in “organiseer bijeenkomsten en zie dat zoveel mogelijk een keuze maken voor Jezus”. Vervolgens tellen we dan het aantal beslissingen. Ik vind dit niet terug in de Bijbel en m’n collega leiders ook niet. Dus, wat moet de kerk doen om dat te veranderen? Mijn punt was dit: “wacht niet op de kerk, besluit vandaag om het zelf te gaan doen”.

Ik droom van een groter huis. Ik zou het helemaal te gek vinden om enkele (jonge) mannen bij ons in te laten wonen zodat ik intensiever met hen op kan trekken. Wie weet..
In dat huis zou ook ene hele grote kamer zijn (minstens 60 vierkante meter); een bibliotheek waar mensen die willen lezen en studeren gebruik van kunnen maken. Grote tafel in het midden.

Vandaag vliegen we naar Halifax (helemaal aan de oostkust van Canada, aan de oceaan) en dan rijden we in vijf uur naar Cape Breton. Vanmorgen om 08.00 oor een bijeenkomst met voorgangers en leiders in St. Catharines en dan om 10.00 uur door naar het vliegveld in Hamilton.

Vannacht nauwelijks geslapen. De eerste twee uur ging prima. Lag om 10.30 in bed en werd om 12.30 wakker. Dat was het dan. Daarna geen oog meer dicht gedaan. Mijn energielevel keldert omlaag want het is de afgelopen nachten niet veel anders geweest.

Regen

Tussen drie en zes uur vanmorgen de wereldproblemen opgelost en tussendoor getracht een boek te lezen waarvoor ik gevraagd ben een aanbeveling te schrijven. Het is niet echt mijn genre en ik doe mijn best om iets te vinden dat mij triggered; wat doet dit boek met me dat ik zonder dat boek niet zou voelen, weten, ervaren, kiezen, zien... Ik ben halverwege dus er is nog hoop. Ik ga er even van uit dat de uitgever een negatieve aanbeveling niet op het omslag zal plaatsen.
Om zes uur de hardloopschoenen ondergebonden en in het donker richting Fort Erie gerend. Na een paar minuten ben ik al buiten Port Colborne en helemaal alleen ren ik over de oude spoorlijn door de akkers, maisvelden en plukjes bos. In de verte, of het links of rechts van me is kan ik moielijk vasstellen, blaffen en huilen honden. Het enige wat ik hoor zijn mijn voetstappen en mijn ademhaling; 1, 2, uit, 3, 4, in. Iedere vijf minuten een kilometer. Voor m'n gevoel ren ik zo de laatste restjes migraine en sporen paracetamol, codeine en ibuprofeen uit m'n lijf. Na 45 minuten weer terug in Port Colborne, over de hefbrug linksaf, langs de promenade, rekken, strekken, rechtsaf, linksaf Kingstreet in, de eerste regen van vandaag pvangen en weer thuis.
Wat een leven. Ik kan me moeilijk een betere manier voorstellen om de dag te beginnen.
Vanmorgen een ontmoeting met voorgangers en leiders waarbij het thema Discipelschap centraal staat. Ik zie mezelf absoluut niet als een expert omdat ik nog heel veel moet leren; ik ben na 28 jaar Jezus volgen hoogstens een paar regels, of misschien een paragraaf verder dan anderen maar het boek is nog lang niet uit. Eerlijk gezegd voel ik me een beginneling omdat ik zo vreselijk langzaam leer; mijn koppigheid, zelfgerichtheid, eigenwijsheid zijn de grootse obstakels in het volgen van Jezus. Sterven aan het 'zelf' is denk ik de grootste uitdaging voor ieder mens omdat we van nature uit zijn op zelfbehoud. En toch is de weg naar vrijheid waartoe Christus ons roept de enige weg om tot dienstbaarheid te komen. Vrij van mezelf kan ik zonder bijbedoelingen of verborgen agenda anderen dienen.

Ondertussen thuis
Ik probeer dagelijks contact met de thuisbasis te houden. Gisteren niet gelukt, wel enkele keren gebeld maar er was niemand thuis. Martha heeft de zaken meestal aardig onder controle is al jaar en dag de stabiele factor in ons gezin. Continuiteit, gezelligheid, altijd klaar staan voor iedereen; de extra mijl gaan is voor haar geen opgave, het komt voor m'n gevoel vanzelf bij haar. Ik moet me er altijd toe zetten. Ik ben er ook wel jaloers op.
Ik ga bellen!

Herstel

De migraine gisteren heeft een behoorlijke aanslag op m'n reserves gedaan. Vannacht bijna tien uur geslapen. Dat gebeurt bijna nooit. De reacties op Life Direction waren bemoedigend. Het is zo'n voorrecht om de Bijbel tot leven te zien komen in het leven van mensen. De bijbel is echt geen saai boek, het bruist van het leven maar het lijkt erop dat we elkaars hulp nodig hebben om het leven erin te ontdekken, of elkaar er op te wijzen. Het is Gods methode. Hij geeft ons Zijn woord en Hij geeft ons elkaar. Samen gaan we dan de lengte, breedte, diepte en hoogte peilen. Ik zie mezelf als iemand die mensen aan de hand meeneemt op die verkenningstocht. Ik wil mensen graag het land laten zien waar we naar op weg zijn en de voldoening is groot wanneer mensen aan het eind van het seminar daarvan getuigen.

Vanmorgen spreek ik in een plaatselijke kerk waar ik wel vaker spreek. Het bemoedigende aan deze kerk is dat ze passie en visie hebben voor het bereiken van het die aan de rand van de samenleving wonen en leven. Nog bemoedigender is dat et niet bij passie en visie blijft; ze doen het ook en hun inspanningen leiden tot resultaat.

De rest van de dag is vrij en ik zie er naar uit om verder uit te rusten en m'n hoofd wat tijd geef om te herstellen. God is goed.

O ja, toen ik gisteren mijn sessies deed, viel het niemand op dat ik migraine had. Ook ervaarde ik tijdens de sessies bijzonder veel genade; ik wist wat ik deed, werd niet door de stof ingehaald en kon zowaar een helder verhaal neerzetten. Genade of Adrenaline? Waarschijnlijk een mix van beiden. Bidders, bedankt!

Actie

In actie komen terwijl je dat liever niet zou willen. Ik werd om drie uur wakker en heb daarna niet meer kunnen slapen. Knallende hoofdpijn. Ik hoop dat de pijnstillers aanslaan. Vandaag 5 sessies van het BE seminar geven en met een knallende hofdpijn wordt mijn adrenalinereserve aangesporken en waarschijnlijk ergens in de loop van de dag uitgepunt. Een interessant verschijnsel is dat; als je echt moet presteren vind je vaak nog ergens een reserve om aan te spreken. Hardlopers die kapot zijn vinden nog ergens in hun tenen dat laatste beetje energie voor een eindsprint.

Ik hoop maar dat m'n bloglezers God vragen om genezing en kracht. Mijn tenen zijn leeg.
Zo'n vijftien mensen nemen deel aan het BE seminar. Ik denk dat dit de meest gemeleerde groep is die ik ooit heb gehad. Van een voorganger tot een lusteloze, passieve, depressieve jongeman. Hoe worden beide en iedereen daartussen uitgedaagd?
Ik besluit op de inertactieve toer te gaan. Praat maar mee. Roep maar. Kom maar op. Maar niemand praat, roept, of komt. Terug naar de monoloog. Houd ze erbij. Sommigen zijn met hoge verwachtingen gekomen. Al jaren gaan ze vertwijfeld door het leven. Wie ben ik? Wie is God? Wat wil God? Wat wil ik? Waarom lijkt God verstoppertje te spelen? Waarom is Hij blijkbaar zo moeilijk te vinden.
Ach, als dat hun vragen zijn, zijn ze naar het juiste seminar gekomen!

Ik zie uit naar de evaluaties vanavond en verwacht dat velen zullen getuigen van meer licht, meer ruimte in hun denken; God groter. God die ons omhoogtrekt en ons een kijk op het leven geeft die ons de adem beneemt.
Veel van onze trauma's en eigenaardigheden zijn het gevolg van hoe we naar het leven, naar God, de wereld, onze medemens en onszelf kijken. Het Life Direction seminar doet niets meer of anders dan mensen helpen naar zichzelf, de ander, naar God en naar de wereld te kijken door Gods bril. Alles veranderd dan. Er komt weer kleur en muziek in je leven. Niet langer hopeloos, maar uiterst hoopvol. Dat allemaal doordat Christus kwam, 2000 jaar geleden, om onze lege levens weer met en aan Gods hart te verbinden.

Verzoening, vergeving en toekomst. Wauw..

Terug in Port Colborne

Port Colborne is een plaatsje vlakbij Niagara Falls en de Amerikaanse grens. Hier heeft OM Canada haar hoofdkwartier en ik heb hier alles bij elkaar meer dan een jaar van mijn leven doorgebracht!
Gisteren na 24 uur vertraging en met een flinke migraine hier aangekomen. Mede door de invloed van Moniek, die momenteel stage loopt bij de KLM en een vliegtig dat overboekt was, had ik de zegen van en plekje in de bsuiness-class zodat ik vrijwel de gehele reis gestrekt kon liggen. In Canada aangekomen was het voldoende gezakt om bij aankomst in Port Colborne meteen het OM team toe te spreken. Om 22.30 kon ik eindelijk mijn om rust en stilte schreeuwende hoofd op een kussen te rusten leggen. Da zijn van die momenten dat ik ondanks de pijn en algehele malaise ontzettend dankbaar ben voor het feit dat ik een bed heb!
Het is goed om hier terug te zijn en ik zie uit naar de komende twee weken.

Vlucht geannuleerd en schema

Zijn er nog meer bloglezers die een zwart vlak te zien krijgen? Meldt dat dan even.


Omstreeks 22.30 word ik gebeld door een Indier (De KLM gebruikt callcenters in India) die mij vertelt dat mijn vlucht geannuleerd is en dat ik omgeboekt ben en via Detroit naar Toronto zal vliegen. Ik kom dan omstreeks middernacht in Toronto aan en realiseer me dat ik dan echt niet happy zal zijn. Voordat ik dan in bed lig zal het twee uur in de ochtend zijn (zij die mij kennen weten dat het dan bijna tijd is om op te staan!). Naar Canada gebeld; wat staat er op het programma voor donderdag? Alleen 's-avonds een bijeenkomst. Weet ik genoeg. KLM gebeld met de vraag of ze m'n vlucht willen omboeken naar de eerstevolgende rechtstreekse vlucht vaar Toronto. Vanmorgen een email ter bevestiging ontvangen. Ik heb dus opeens een extra dag thuis.

Daar ben ik wel erg happy mee want ook pas vanmorgen kreeg ik m'n tourschema. Als je wilt weten hoe zo'n schema er uitziet (men vraagt mij wel eens hoe dat nu werkt als ik naar het buitenland ga; huur je dan een auto en ga je zomaar wat doen, of is er een plan?) klik dan hier

In dat schema zit een aantal zaken waar ik toch even rustig over na moet denken. Daar kom ik niet zo aan toe als ik in Canada in de maalstroom van activiteiten en ontmoetingen terechtkom. En nu heb ik opeens een hele dag om dat te doen.
Overigens gebeurd het eigenlijk nooit dat ik het schema zo laat krijg. Meestal toch wel een paar weken van te voren. Als je het schema ziet krijg je de indruk dat mijn collega en goede vriend Gord iemand is die zich verdiept in details.

Ik ben al zo vaak in deze regio (Ontario) geweest (alle weken bij elkaar opgeteld meer dan een jaar) dat ik er veel vrienden heb zitten en het bijna als een soort van thuiskomen voelt.

Ik ga eten, koffiedrinken, krant lezen en aan de slag

Rommelige dag

Eindelijk kon ik weer bij mijn OM emailacount en werden er 1087 emails gedownload. De meeste verdwenen m.b.v. een filter meteen de gloria in. Giga veel spam. De 250 legitieme mails konden veelal ook meteen door naar de prullenbak. De lawine aan emails maakt je vanzelf onverschillig. Delete, delete, delete

Administratie op orde gemaakt, kapper geweest, met een vriend koffiegedronken. Vanavond oudstenvergadering. De agenda is lijvig, ik hoop dat we bij de les kunnen blijven en onszelf niet verliezen in eindeloos gepraat en zijwegen.
Ik moet m'n koffer nog pakken. Omdat ik niet al te vroeg weg hoef (ik vlieg pas om 13.30) kan het ook morgenochtend nog. Waar ik me een klein beetje zenuwachtig over maak is het feit dat ik nog geen idee heb hoe de twee weken gevukld zijn met wat voor soort spreekbeurten..
Naast de twee vrijdagavonden en zaterdagen (life Direction Seminars) is de rest een groot misterie. ik hoop maar dat er niet al te specifieke saken bijzitten die veel voorbereiding vrage. Die tijd heb ik namelijk nioet meer.

Vandaag een boek ontvangen dat binnenkort in het Nederlands verschijnt (The Crime of Living Cautiously) met het verzoek om een aanbeveling te schrijven. Altijd leuk om te doen. Alleen vraag ik me af wat uitgevers over het algemeen doen met een negatieve aanbeveling (in de volksmond ook wel "afrader" genoemd). Nu ik daar zo over nadenk realiseer ik me dat afraders nooit op de achterflap verschijnen.

Ernstig falen

Zo voelde dat vanmorgen. Ik had me zo voorgenomen om keurig binnen de opgelegde 30 minuten te blijven. Volgens mij moest het kunnen. Een ernstige videoclip van vijf minuten over de zoektocht naar vier jonge mannen die voor twee jaar naar het Midden Oosten willen gaan om onder de Bedoeinen te gaan werken, de OM update van 4 a 5 minuten en een praatje van 20 minuten. Dat moest toch kunnen; dat is toch niet teveel gevraagd!? Ik had de helft van de preek al geschrapt en met mezelf afgesproken dat, mocht ik de 30 minutengrens passeren, ik gewoon zou stoppen, ook al was dat midden in de zin. Uiteindelijk heeft Martha weer gelijk gekregen: ik ben een watje en stop niet midden in de zin maar maak gwoon met gezwinde spoed mijn preekje af. Na afloop krijg ik dan te horen dat het allemaal wel erg snel ging en of ik een volgende keer iets minder snel wil spreken. Ik zal mijn best doen.
Uiteindelijk zat het toch krap tegen de 40 minuten aan. Misschien mag ik nu nooit meer terugkomen. Dat zou jammer zijn, want er ziten best wel wat vrienden in deze gemeente.
Waarschijnlijk hoor ik er nooit meer iets van. Het sanctiebeleid in de meeste evangelische gemeentes is luid afwezig. Meestal kiest met voor de zachte en geruisloze optie; we zitten de gemaakte afspraken nog uit en nodigen de te lang sprekende man vervolgens niet meer uit.
Nog even met iemand nagepraat die vergeefs op zoek was geweest naar de drie punten en zich afvroeg of er ook iets van een structuur in mijn preek zat. Daar heb ik enkele antwoordscenario's voor:

1) Er is wel degelijk een structuur en en zijn wel zeker drie punten alleen verberg ik deze in net verhaal zodat het net lijkt alsog er geen structuur en drie punten in zijn. het wordt een soort van brinta brei die steeds dikker wordt maar nog altijd bestaat uit de melk, de suiker en de eigenlijke brinta. De structuur is vezelachtig, maar zeker niet afwezig.

2) Ik geef de ander gelijk: "het klopt dat er geen structuur te vinden is en er zijn ook geen drie punten. Ik ben namelijk een circulaire spreker: begin en eind komen aan het eind (meestal) bij elkaar". Overbluft en verbaast begeeft de vragensteller zich vervolgens naar de koffie-uitserveerplek waar het goed toeven is en waar de beantwoorder al langere tijd naar lonkte. Een kort antwoord verkort ook de afstand tussen preekgestoelte en koffieplek.



Hierboven een goede illustratie mijn virtuele werkelijkheid. Of je nu drie punten hebt of een rondje maakt, uiteindelijk vertel je hetzelfde verhaal. Bij de drie punten moet je drie punten onthouden, bij de cirkel gaat het om de gedachte.
Dit zou den Ouden filosofie kunnen zijn maar volgens mij werkt het zo.
Het is net als hardlopen, je loopt een rondje van twaalf kilometer om aan het eind slechts bij het beginpunt uit te komen. Netto ben je geen streep verder gekomen maar toch heb je tijdens dat uur hardlopen geleefd, gedacht, overwogen; en ben je ietsiepitesie wijzer geworden.