Onderweg naar Cartagena

Ik zit met Roberto en Lennart in de lounche op het vliegveld van Panama City waar we vier uur moeten wachten op onze verbindende vlucht naar Cartagena.
Slecht geslapen vannacht. Altijd als ik vroeg moet reizen lig ik er a.h.w. op te wachten en droom ik van dingen die fout gaan. Vannacht brak in mijn droom een van de schouderbanden van m'n trouwe Scapino rugzakje. Ik bedacht me dat ik die rugzak al 12 jaar heb. Het is het perfecte handbagadingetje met 564 vakken en zo. Die rugzak is echt overal geweest en oersterk. In m'n droom brak na jarenlang intensief gebruik een van de schouderbanden en daarmee werd de tas onbruikbaar. In een droom zijn de gevolgen meestal wat ingrijpender dan in het echt. Ik weet niet alle details meer maar we misten onze vlucht omdat ik emotioneel geen afscheid kon nemen van deze idelae reispartner of zoiets dergelijks. Tot zover de droom.

We hadden net onze bagage ingecheckt, inclusief 40 kilo boeken of Lennart z'n naam werd omgeroepen. Hij moest zich melden. Men vertrouwde zijn bagage niet. We mochten niet mee en Lennart verdween met een politieagent naar de catacomben waar de begageafhandeling plaatsvindt. Lennart begint meteen een gesprek (zo goed en zo kwaad als dat gaat men een politieagent die geen woord Engels en/of Nederlands spreekt). Al veel te snel kwam Lennart weer tevoorschijn. "Hoe heb je dat zo snel gedaan", vroegen we hem. "Wel", zei Lennart, "ik vroeg of hij politie was of douane en het bleek een politieagent waarop ik hem vertelde dat we dus collega's zijn. Toen ik hem mijn politiebadge liet zien was controle niet langer nodig en mocht ik weer gaan".
Wat je met een eenvoudige badge al kunt doen in deze wereld.

Arm

Vanavond in een kerk gesproken in een van de armste buurten van Guayaquil. Deze mensen hebben echt niets, helemaal niets. Veel van hen zijn eenvoudige mensen die het ebste van het leven proberen te maken. Moeilijkheden zijn een dagelijkse realiteit.
En toch maakt het evangelie en verschil. Het lost echt niet alle problemen op maar de troost en de kracht die men eruit put, is echt!

Dinsdagochtend om vier uur uit bed om de vlucht van 07.00 uur naar Panama te halen. Daarna door naar Carthagena waar we om 14.00 hopen aan te komen. We hebben een kontaktpersoon en een telefoonnummer, verder niets. We zullen zien. Als je de komende dagen geen nieuw blog te lezen krijgt komt dat omdat we geen internettoegang of internetcafe kunnen vinden. Dan duurt het tot volgende week maandag voordat het eerstvolgende blog verschijnt.

Het "SE" Seminar

"BE" is "SE" in het Spaans, vandaar. Ruimt tachtig deelnemers verzamelden zich voor een intensief weekend. Zeven pittige sessies, groepswerk, individuele verwerking en "ijsbrekers", karige maaltijden, warme douches en andere zaken vulden de 48 uur. Het is voor Latino's, met name de iets oudere generatie, een behoorlijke uitdaging om voor zichzelf na te denken. De benadering in het BE seminar; zoek voor jezelf naar antwoorden, is voor velen een moeilijk te maken omslag. Men is zo gewend dat alles wordt voorgekauwd en dat het woord van de "pastor" bijna gelijk staat aan een openbaring van God. Het is dan ook moeilijk om met elkaar een dialoog aan te gaan waar je op basis van gelijkwaardigheid met elkaar het gesprek ingaat. Kritiek? Die heeft men eigenlijk niet: "jij bent toch de pastor"?

Maar goed, het was een heftig weekend en ik ben nu, zondagavond 21.00 uur, helemaal op en wil maar een ding en dat is naar bed. Nog een paar minuten en dit blog is af en mag ik. Sleep, blessed sleep.

Bij de meeste deelnemers zijn de ogen opengegaan en heeft men af kunnen rekenen met verkeerde ideeen over roeping, Gods wil, gebruik van je gaven enz..
Meer dan de helft nam het besluit om "te gaan"; zonder reserves God te dienen, waar dan ook, wanneer dan ook en wat het ook moge gaan kosten. Die keuze is eigenlijk het eenvoudigste deel van het proces. Nu moeten ze het hun "pastor" gaan vertellen en de meeste pastors willen en zullen hun schaapjes niet laten gaan!! Er is geen wereldvisie. Slechts een visie voor zichzelf en hun kerkjes.

En daar sta je dan; een belangrijk besluit genomen en wat je te wachten staat is een en al tegenwind, zowel financieel als geestelijk. Ja, er moet nog heel wat gebeuren in de kerken in Ecuador.

De getuigenissen waren bemoedigend. Velen getuigden van een nieuw gevonden vrijheid. De kerk snapt er zo vaak nog helemaal niets van. In plaats van de volgelingen van Jezus te helpen om de vrijheid te omarmen, legt men een nieuwe claim op hun levens en maakt men het hun onnodig en onbijbels zwaar! Christen zijn is dan ook een behoorlijke aanslag op je tijd en je geld in Ecuador. Geen wonder dat mensen niet staan te springen om tot Christus te komen; als dat dan vrijheid is....

Ik ben een moe, voldaan en uitermate gezegend mens. Welterusten!

Hieronder
Vier charmante, jonge, deelnemers aan het seminar



Tachtig schaapjes aandachtig luisterend naar de "pastor" uit Hollanda



Lennart in de knoop met een Latina tijdens een "ijsbreker"

Naar Via Quevedo - el Empalme

Over een uur vertrekken we naar hotel Palmar del Sol, op ongeveer drie uur rijden van Guayaquil, in bovengenoemde plaats, voor het BE seminar. Inclusief OM-ers zijn we totaal met 85 personen. Dat is best wel veel. Ik denk niet dat ik daar toegang heb tot het internet (als dat anders is, merk je het vanzelf). Ga er maar vanuit dat ik de komende twee dagen ondergronds ben en pas over twee dagen weer een nieuwe blog schrijf. Maandagochtend kun je dan een verslag lezen.
Een goed weekend toegewenst.

Santay Island

Eerst waren er 250 mensen die als een groep groep op een eiland in de Guaya rivier wonen. Geen voorzieningen, helemaal niets. OM is met een kerk in Guauyaquil gaan samenwerken om de levensstanddaard te verbeteren.

Nu is er en school/kerk/community centrum

Is er zelfs een "ziekenhuis"


Zijn er zo'n veertig huizen voor alle op het eiland wonende gezinnen gebouwd.

En op school zitten ontzettend schattige kinderen







We mikken vooral op de opleiding van de kinderen. De ouderen zijn nauwelijks vooruit te branden; liever lui dan moe. Morele veranderingen komen langzam tot stand en een van de grootste uitdagingen is om de ouderen verantwoordelijkheid te zien nemen voor hun eiland.

Hoogtepunt was toen twee jaar geleden zo'twintig paren in een grote ceremonie in de echt werden verbonden. Dat heeft de nationale pers zelfs gehaald.

In de namiddag was er een geplande bijenkomst voor leiders en voorgangers maar men had besloten om iedereen maar uit te nodigen. Een allegaartje van moeders, kinderen, ouderen, leiders, onderwijzers vergaderden zich onder het over een metalen frame gespannen zeil. De muziek was ongelooflijk hard. Hier geldt ook het devies: het hoeft niet mooi te zijn , als het maar hard is.

Aandoenlijk was het optreden van drie vals zingende, als mexcicanen verkleedde, kinderen. De organisators, een organisatie die Teleamigos heet, evangeliseert middels de telefoon. In veertien jaar hebben ze 4.300.000 telefoontjes verwerkt waarbij 1.300.000 bellers te kennen gaven Jezus te willen gaan volgen.

Toch maar gaan..

Vandaag (woensdag) was een vrije dag. We hebben het programma wat verschoven zodat de plannen voor vandaag morgen gerealiseerd zullen worden. Omdat Lennart hier voor het eerst is lieten we hem kiezen: of naar de bergen of naar het strand. Omdat we in Nederland zelf ook een strand hebben koos Lennart voor de bergen. Ik weet hoe mooi het in de bergen is en ben meegegaan ook al was ik ziek; migraine en misselijk. In de loop van de dag is het vanzelf weer overgegaan.
Hieronder en paar foto's. Als ik dit zie sta ik opnieuw verbaasd hoe mooi God het heeft gemaakt. Ik verontschuldig me niet voor die overtuiging; ik kan me namelijk maar moeilijk voorstellen hoe zoiets door een aaneenschakelingn van talloze toevalligheden is ontstaan. Zelf voor een fantast is dat een pittige uitdaging.

Deja-Vu

07.00
Gisterenavond omstreeks 16.30 trok ik het niet meer en ben op de bank in slaap gevallen. M’n hersenen gaven het “slaapsignaal” af. In NL is het 00.30 en je hoort nu te gaan slapen. Na een uur werd ik gewekt met de vraag of ik nog naar het centrum van Guayaquil wilde gaan. Met bloeddoorlopen ogen de auto in en naar het centrum gereden waar we wat hebben gegeten en rondgelopen. Uiteindelijk om 22.00 naar bed; ‘sleep, blessed sleep’. Maar ja, dan word ik de volgende ochtend natuurlijk vroeg wakker. Over het algemeen vindt mijn lichaam het na zes uur slaap wel weer genoeg en lig ik daar maar wat te liggen. En daar houd ik niet van dus ga i er maar uit en vind ergens in huis een stil hoekje.
Het huis is stil, de wereld draait nog niet op volle toeren en in de stilte is de ontmoeting met God toch altijd het hevigst.
Door Zijn woord te lezen, daarover te mediteren, ontstaat er iets. Ik noem het “een verhaal”; een optelsom van de werkelijkheid van Zijn woord, mijn hart en een reflectie op de wereld en de kerk. Zo meteen hoop ik dit verhaal te delen met voorgangers en leiders van kerken tijdens een ontbijtbijeenkomst. Het is een verhaal dat enerzijds vers van de pers is en anderzijds een gevolg van 29 jaar wandel met God, het leven en trachten te doorgronden van Zijn woord en de kracht van Zijn Geest.

19.40
Het ontbijt was een succes. Zo’n 50 leiders en voorgangers kwamen opdraven en ik denk dat de boodschap als een profetische woord werd ontvangen. Een van de voorgangers zei Roberto dat als we donderdag bij haar in de gemeente een groep voorgangers en leiders toespreken het dezelfde boodschap zou moeten zijn. We zullen wel zien.



De bijeenkomst op de school was ontnuchterend. 800 kinderen in een school die gebouwd is voor 400 leerlingen. De meeste van de leerlingen zijn straatarm. Van de zestienjarige meisjes is een groot deel zwanger. Men snakt naar liefde en genegenheid en denkt dit door hun lichaam te geven te verkrijgen. En de jongens die de dames zwanger maken? Die zijn in geen velden of wegen te bekennen.

Het was een soort van deja-vu met december 2005 toen 400 van de 500 studenten te kennen gaf Jezus te willen gaan volgen. Ook nu waren er enkele honderden jongeren die te kennen gaven een nieuw leven te willen beginnen. Tragedie: wie gaat van hen discipelen maken? De kerken hebben niet eens in de gaten wat voor een geopende deur God hen geeft in hun eigen stad. Ze zijn teveel met zichzelf, geld en macht bezig om zich er daadwerkelijk om te bekommeren (was tevens de strekking van mijn boodschap bij het ontbijt). We gaan dit opvolgen door de school aan te bieden om wekelijkse Bijbelklassen aan te houden. Er moet iets mee gedaan worden.






Nu ben ik helemaal kapot, maar voldaan. Ik probeer het nog een uur te rekken zodat ik om 21.00 naar bed kan (sleep, blessed sleep).

Ecuador!

Negen uur en tien minuten naar Bonaire, twee en een half uur naar Guayaquil en je bent er al. De reis is zeer voorspoedig verlopen. Voordat het vliegtuig vertrok sliep ik al en heb totaal zeker zes uur kunnen slapen. Lennart had er ook niet al teveel moeite mee. Zodoende kwamen we niet gebroken aan en kunnen nu de dag gebruiken om te acclimatiseren. Rondje hardlopen, emails bijwerken en voorbereiden op wat komen gaat.
De agenda voor morgen ziet er als volgt uit:

Dinsdag 22 Mei
08.00 Ontbijtbijeekomst met voorgangers en kerkleiders ter gelegenheid van 50 jaar OM en 16 jaar OM Ecuador
16.00 Tarqui High School: Conference for teenagers in a Public School (1st group)
17.00 Tarqui High School: (2nd group)

Naar Ecuador

Vandaag (23.35) vertrek ik naar Ecuador. Samen met Lennart de Vries. Lennart is Pliesie en is een van de coaches in de Discipelschaps Trainings Groep die om de week bij ons thuis bijeenkomt.

De agenda ziet er als volgt uit.

Maandag 21 Mei
06.00 aankomst in Guayaquil

Dinsdag 22 Mei
08.00 Ontbijtbijeekomst met voorgangers en kerkleiders ter gelegenheid van 50 jaar OM en 16 jaar OM Ecuador
16.00 Tarqui High School: Conference for teenagers in a Public School (1st group)
17.00 Tarqui High School: (2nd group)

Woensdag 23 mei
10.00 Santay Island visit – still to confirm

Donderdag 24 mei
16.40 Pastors Meeting in DURAN (Teleamigos): This is organized by Teleamigos a Christian Organization. They do evangelism by phone and want to encourage & challenge pastors to do evangelism.

25-27 Mei
BE Seminar – This will take place in a hotel in a rural area – 3 hours away from Guayaquil

Maandag 28 mei
18.00 Pastors Meeting in the South (Teleamigos)

May 29-June 3
Trip to Cartagena (Helemaal in het Noorden van Colombia, aan de Caribische zee).
Martha Ardila, the contact person, has lined up different kind of meetings:
• Youth Group
• Sunday Morning (Church)
• Pastors Meetings
• Visit to ministry in prison

Woensdag 30 Mei
9:00-12:00, This is a regular Pastors Meetings for an Area in Colombia. She is going to confirm the topic.
7:00pm Lemaitre Church. Onderwerp: Church & Christians (Individuals) responsibility with the Local Church.

Donderdag 31 mei
10:00-12:00 Prison Ministry. Topic: Your Testimony + Identity in Christ.
19:00-21:00 Group Meeting Bocagrande. Topics: Identity in Christ or Responding to the Call.

Het plaatsje Bocagrande (Grote mond)

Vrijdag 1 juni
14:00-15:00pm Prison Ministry (Different Group). Topic: Your Testimony + Identity in Christ

Zaterdag 2 juni
9:30 Prison Fellowship Fast. Topic: Responding to The Call
16:00 Church Meeting – Youth Group. Topic: Missions & Sex (this combination is a funny one, but I am just translating what the line up person sent me).
19:00-21:00pm Church Meeting – Youth Group – Cuadrangular El Milagro Church. Topic: Missions + Your Testimony

Zondag 3 juni
7:00 Church Meeting – Still to Confirm
9:30 Church Meeting – Regular Sunday Service – Cuadrangular El Milagro Church

We vliegen zondagavond laat terug naar Ecuador en vertrekken de volgende ochtend vroeg (om 07.00) naar huis. Aankomst dinsdag 5 juni om 05.00

Augustinus en Evans

Ik produceer veel en vaak ideeen. De hoeveelheid documenten met ideeen, voostellen beslaat enkele mappen maar ik weet zelf nauwelijks van het bestaan van de meeste af.
Voorbeeld: In oktober 2004 heeft een klein groepje zich in de Brandaris bezig gehouden met de vraag hoe en wanneer we aanvullende onderwijs een plaats geven in de Brandaris. We hebben toen zelfs een enquete gehouden. De bevindingen zijn besproken en vastgelegd. Van de week kwam ik het document toevallig tegen. Ik kan me er niets van herinneren.
En dat frustreert enorm.
Ik lees de meest briljante boeken en ben daar soms weken lang vol van. Na een half jaar vraag ik me af wat dat boek eigenlijk in mijn boekenkast doet en of ik het uberhaupt wel heb gelezen.

Misschien moet ik korte samenvattingen gaan schrijven?

Momenteel ben ik met twee boeken bezig. De eerste heet "Presence-Centered Youth Ministry". Een belangrijk boek dat afrekent met de stereotiepe manier waarop we jongeren benaderen en in hun geloof opvoeden; we downloaden de waarheid en gaan ze vervolgens achter hun broek zitten om ze het in de praktijk te zien brengen. Daarbij leggen we de lat voor de jongeren vaak hoger dan voor onszelf. Wie heeft er nog tijd en energie om het ze voor te leven?

Een ander boek is "Augustinus Belijdenissen". Vooral voor de plaatjes gekocht (bij de Slegte). Grappig hoe vragen waar we vandaag mee leven eigenlijk helemaal geen moderne vragen zijn maar zo oud als de mensheid zelf. Hoe ga ik om met seks, macht, geld; met m'n menszijn.



Het boek "The Divide", van Nicolas Evans, heb ik terzijde gelegd. Bagger.

Vandaag nog even de stad in, wat T-shirts kopen, m'n preek voor morgen afronden en nog wat last-minute zaken aanschaffen voor de reis naar Ecuador (morgen). Daar schrijf ik morgen wat meer over.