Doet de lamp het eigenlijk wel

Gisteren een lamp gekocht voor de staande lamp in "mijn" kamer. Deed het niet. Zit ergens een kink in de kabel. Dus, toen ik vanmorgen wakker werd, douchte, me aankleedde en vervolgens op mijn horloge keek, veronderstellend dat het een uur of zes was, bleek het krap vijf uur te zijn. Terug naar bed is dan geen optie want dan gaat m'n haar in de war.

Vandaag begint de drie daagse rally: International HR planning and strategising. Een beetje spannend is het wel omdat het al lang geleden dat we als internationale HR staf om de tafel zaten.

1) Het geestelijke aspect is belangrijk. Eén zijn zoals de Vader en de Zoon één zijn is niet slechts een stereven. Het is is bitter noodzaak. Waarom?

De eenheid waar Jezus het over heeft (Johannes 15) is het bewijs voor het bestaan van God en daarom tegelijkertijd het meest effectieve en uitnodigende middel om mensen te bewegen om Jezus te gaan volgen.

Aangezien dit laatste de reden van ons bestaan als organisatie is, kunnen we onszelf niet toestaan om te verzanden in bureaucratie, silodenken en eilandhandelen. Juist een HR afdeling die een goed personeelsbeleid en -zorg voorstaat moet dat intern effectief vormgeven. Als wij het niet kunnen, mogen we niet van anderen verwachten dat ze het wel doen.

2)De toekomst is belangrijk. Als een organisatie meer dan vijftig jaar bestaat zijn er allerlei praktijken en gewoontes die de status quo bepalen. Zo kan een organisatie die stug vasthoudt aan methodieken, structuren en systemen, haar eigen grootse obstakel voor groei, verandering en effectiviteit zijn. Intermenselijke dynamieken spelen daarbij niet zelden een grote en bepalende rol. Dat is onacceptabel. We moeten vooruit. Met inachtneming van het verleden.

3) Gezamenlijkheid is cruciaal. Waarom doen we wat we doen en moeten we dat wel blijven doen? Om een mogelijke en/of noodzakelijke toekomst samen scherp op het netvlies te krijgen moet afgerekend worden met ruis. Persoonlijke hobby's, onderlinge vetes, onrealistische nostalgie en dagromerij; het maakt allemaal deel uit van het dynamische pakket dat samengesteld wordt door de werkers in een groep. Om daar doorheen een heldere weg voorwaarts te genereren is alleen maar mogelijk als de individuen in zo'n groep in staat zijn om het hogere doel voor ogen te houden. Daarom moet het genoemde onder '1' kristalhelder op het netvlies staan.

Aan meneer de voorzitter de taak om ons hier doorheen te navigeren. Vandaar dat het best wel een beetje spannend is.

Los handjes fietsen

Fietsen zonder Jezus, dat kan dus wel en niet (zie Blog van gisteren). Maar los handjes fietsen blijft gevaarlijk, met èn zonder Jezus. Handen aan het stuur draagt constructief bij aan veilig fietsen!

Hoe draag ik constructief bij aan een leven dat lijkt op dat wat God oorspronkelijk heeft bedacht? Jezus maakt duidelijk dat Hij voor alle randvoorwaarden heeft gezorgd om Leven mogelijk te maken. Om dat te beleven en ervan te genieten wordt van mij gevraagd om me te houden aan Zijn woorden. Wanneer ik dat doe, zal er de vrucht zijn waar Jezus het over heeft; zijn leven in en door ons heen.

De rest van de week ben ik in Carlisle. Gisteren door bar weer de 217 kilometer van Liverpool naar Carlisle gereden. Errug veel wind en hoosbuien. Morgen beginnen de planning en strategie bijeenkomsten met 14 staf. Ik heb er zin in. Ben ik er klaar voor? Ach, als het allemaal van mij moet afhangen en men gelikte voorstellen, ideeën, oplossingen en een helder geformuleerde visie voor de komende vijf jaar verwacht, dan niet. Maar ik ben er helemaal klaar voor om de staf te betrekken bij de verdere vorming van visie en planning. Mijn boodschap en insteek is duidelijk en men begint er een beetje aan te wennen: Als we het niet samen doen, gebeurt er niet veel. Samen ontwikkelen, dragen en uitvoeren. Staf moet trots kunnen zijn op het werk dat we als HR doen. Mijn agenda is o.a. het creëren van een "WIJ" cultuur; niet alleen is het een Bijbelser model maar voor de continuïteit en de groei van de organisatie onontbeerlijk. Het verloop van staf in een christelijke organisatie is groot en de behoefte aan staf die zich voor langere tijd aan het werk wil verbinden is nog groter. Stafwerkers moeten een duidelijke stem en plaats in een organisatie hebben; ze moeten daadwerkelijk mee kunnen bouwen en ontwikkelen. Dan wordt het werk dat we doen ook hun werk.

Fietsen zonder de hulp van Jezus?

Jezus zegt dat we zonder Hem niets kunnen doen. Gisteren vroeg ik aan de altijd braaf luisterende gemeenteleden (wat op zich een wonder is) of het mogelijk was om zonder de hulp van Jezus te fietsen. In plaats van fietsen zou je natuurlijk van alles in kunnen vullen. De feedback kwam erop neer dat dit blijkbaar heel goed mogelijk is; er zijn heel wat ongelovigen die heel goed in staat zijn om zonder hulp van boven zich per fiets voort te bewegen. Wat bedoelt Jezus dan als Hij dat zegt? We zijn als mensen tot grote dingen in staat. Daar zijn we het al snel met elkaar over eens. Dus, of Jezus zegt iets wat niet waar blijkt te zijn, of Hij heeft het over iets anders. Met andere woorden: wat is dat niets?

In metafysische zin kan de mens helemaal niets zonder de hulp van God. Elke inademing, hartslag en voetstap die we zetten is een gave van God die alles door Zijn woord bij elkaar houdt. Maar daar heeft Jezus het ook niet over hoewel het besef en de erkenning van de hulp van God in deze zin de mens tot intense dankbaarheid zou moeten stemmen.

In Johannes 15 legt Jezus zijn toehoorders uit dat de oorspronkelijke rank aan de wijnstok, Israël, niet de vrucht voortbracht die God had bedoeld. In Jesaja 5 wordt Gods bedoeling met die rank uiteengezet. Hij verwachtte goed bestuur en rechtsbetrachting maar het resultaat was bloedbestuur en geschreeuw (rechtsverkrachting). Het is tegen deze achtergrond dat Jezus zijn verhandeling over de wijnstok en de ranken houdt. En of het nu over Joden of over niet Joden gaat, in onze pogingen om goed te besturen en de wet nauwgezet te houden komen we altijd onszelf tegen; schieten we tekort in het nauwgezet en integer vormgeven hiervan. Onze oordelen, onze motieven; ze staan de ware vrucht vaak eerder in de weg dan dat ze de zaak goeddoen.

Nu zegt Jezus dat om die vrucht voort te brengen (in zijn liefde te blijven) er maar een mogelijke weg is en dat is het gehoorzaam doen wat Hij zegt (Joh. 15:10). En ook daar komen we onszelf tegen omdat we ons niet zo graag laten zeggen wat we wel of niet moeten doen! We bepalen bij voorkeur zelf wel wat we wel en niet doen.

Vraagt Jezus dan niet iets van ons wat eigenlijk onmogelijk is?

Het motief is van belang. In vers 8 zegt Jezus dat we door vrucht te dragen, de vader eren. We komen tot ons doel, onze bestemming en daar heeft God, de vader behagen (plezier) in. Mag ik dan concluderen dat de mate waarin het mij te doen is om de eer van God in mijn leven bepalend is voor de mate waarin ik bereid ben om te doen wat Jezus me opdraagt.

De Bijbel is toch en grote mate een "doe" boek. Maar gewoon doen heeft iets mechanisch als het Leven zelf daar niet aan ten grondslag ligt. Daarom is er de Geest; de leven gevende Geest van God die in de mens Zijn werk wil doen. Als ik me daarmee verbindt en Hem de ruimte geef (ja, daar komt discipline, bereidheid en gretigheid bij kijken) is er hoop op verandering.

Conversatie

Naar aanleiding van mijn blog van gisteren en de reacties daarop van Phred (Ik denk dat hij Fred heet maar Phred is hipper) wil ik wat gedachten delen die te maken hebben met het fenomeen van kerkverlating. Phred schat dat er zo'n 300.000 gelovigen in NL zijn die de kerk hebben verlaten maar waar de kerk "nog in zit." Wat moeten we met deze talloze gedesillusioneerden, soms verbitterde, zeker teleurgestelde, in hun vertrouwen beschaamde, niet vinden wat ze zoekende mannen en vrouwen?

Het verlangen naar aansluiting is m.i. een door God geschapen behoefte. Het leven in een (zelfgekozen) isolement, is op lange termijn niet bevredigend en vervreemd mensen van zichzelf en de ander. Aansluiting vinden bij anderen draagt bij aan identiteitsvorming en mensbevestiging.

Wat ontbreekt, en als deze er al is wordt daar te snel snerend over gedaan, is een cultuur van conversatie. Men zegt wel dat praatjes geen gaatjes vullen (woorden helpen niet, waar men daden moet zien) maar dat is te kort door de bocht. Praatjes vullen wel degelijk gaatjes, met name het vacuüm dat de mens ervaart die zich in een isolement voelt, of daar is geplaatst.

In de politiek ontstaat een patstelling als de mogelijkheid tot dialoog is weggenomen. Zolang er een dialoog is, is er hoop en perspectief. Hetzelfde geldt voor ons persoonlijke leven. Ik moet mijn verhaal ergens kwijt kunnen; zonder perse gelijk te willen krijgen. Het gehoord worden en daarbij in mijn waarde te te worden gelaten, is van essentieel belang voor mijn mens-zijn. Neem dat af en ik trek me terug.

Met name in het Nieuw Testament vinden we een cultuur van conversatie. Dat was de kracht van Jezus en van de nieuwe kerk. Jezus zocht het gesprek op en, hoewel Hij een duidelijke agenda had, waren zijn gesprekken met de mensen die hij ontmoette altijd twee kanten op. Hij luisterde en reageerde op de zaken van het hart waarbij hij zich niet liet leiden door de religieuze agenda, maar door zijn boodschap van Leven. Als de Samaritaanse vrouw hem wil verleiden tot het doen van een uitspraak over welke twee van de bergen het beste religieuze centrum is, is zijn antwoord ongeveer "mevrouw, het is niet mijn taak om daar een uitspraak over te doen. Ik zou het graag met u willen hebben over Leven." Die zoektocht naar het Leven lag ten grondslag aan de vraag van de vrouw.

De kerk in Macedonië, de eerste multiculturele en internationale kerk, was in gesprek met de wereld om haar heen. Geen demonstraties of optochten maar het opzoeken van de ruimte die er bestond op de sociale, religieuze en wellicht ook politieke kaart om van daaruit gesprekken te faciliteren. In zo'n gesprek kom je er achter wat er werkelijk leeft en kun je antwoorden formuleren die stevig geënt zijn op de boodschap van Leven.

In een gemiddelde kerkdienst is die ruimte er niet. De ruimte die wordt geboden is op z'n hoogst een evaluatieformulier waarop men na de dienst vragen of opmerkingen kwijt kan betreffende de preek. Prima! Een mooi begin.

Maar er is meer nodig want kerk zijn we met elkaar. De uitdaging is om dat vorm en inhoud te geven. Nieuwe initiatieven grijpen vaak al snel terug op oude vertrouwde formules (zingen en preek) en weinig ruimte voor echt gesprek. Nu vraagt een echt gesprek grondige voorbereiding waarbij de grootste uitdaging het formuleren van de juiste vraag is. En een juist geformuleerde en gestelde vraag kan je leven radicaal veranderen.

Weet ik dan hoe dat moet? Nee.

Het is een worsteling en ik ga graag het gesprek aan met hen die zoeken naar het ontwikkelen van een cultuur waar plaats is voor de velen die zich niet gehoord weten. Een plek waar de openbaring van God in en door Zijn woord zich op een gezonde manier verhoudt tot de plaats van de mens in dat verhaal van God.

Chagall, Verdreven uit het paradijs.

Het gesprek was afgelopen. Al in Genesis 4 begint de mens het gesprek weer te zoeken door de naam van God aan te roepen!

Wij of Ik

De traditionele leiderschapsparadigma is die van de baas aan het roer. De koers wordt bepaald door de leider en dat wordt ook van hem of haar verwacht. In crisissituaties wordt de beste man of vrouw geacht leiderschap te tonen door ferme beslissingen te nemen en desnoods flink door te rammen. Ben je in een dergelijke situatie niet voor de baas, dan ben je automatisch tegen en dus een bedreiging. Bedreigingen worden geëlimineerd.

Het creëren van een "wij" cultuur, waarin betrokkenheid, meedragen en medeverantwoordelijkheid de sleutelwoorden zijn, is niet eenvoudig. Ook al vindt het idee van een 'wij cultuur' gretig navolging, de uitvoering ervan vraagt meer van een leider dan advies van anderen inwinnen; een bijdrage vragen.

Is het een zwaktebod wanneer een leider het team meldt dat hij samen met dat team aan visievorming wil doen?

Het hang natuurlijk deels af van wat voor soort bedrijf je bent en welk product je verkoopt maar om daadwerkelijk betrokkenheid te creëren is het 'samen scheppen' cruciaal.

De menselijke kant in de zendingswereld krijgt te weinig aandacht. Werkers haken aan omdat ze geloven door de hand van God naar een organisatie te zijn geleid. Als echter op termijn die werker ontdekt dat er geen of weinig plaats is voor wat hij of zij vindt, kakt de loyaliteit aan die organisatie in als een plumpudding en gaat de betreffende werker op zoek naar een plek waar hij of zij wel kan meedragen en ontwikkelen.

Toen ik bij OM kwam werken, kwam ik 'helpen;' de leider had de visie, nam de beslissingen en zocht een team dat hem bij de reis naar de uitvoering van die visie 'hielp.' Gelukkig ontstond er door de jaren heen een verandering in cultuur waardoor ik me langzaam maar zeker 'mede-eigenaar' begon te voelen: een belangrijk motief om je voor langere tijd aan een zaak te kunnen en willen verbinden.

De belangrijkste reden waarom zendingswerkers afhaken is het tekort aan zorg voor hen als persoon. Velen voelen zich gebruikt, niet gehoord en een duidelijke plaats voor klachten en het uiten van zorgen is er onvoldoende; er is duidelijk geen 'wij cultuur.'

Twee dingen:

1. De individualisering is nog niet in zo'n extreme mate doorgewerkt dat er helemaal geen oog is voor het collectief. Individualisme frustreert op de lang termijn. Iedereen wil ergens bijhoren en organisaties en bedrijven kunnen in principe de transitie maken van 'ik' naar 'wij.' Het vraagt om een ander soort leiderschap.

2. Met name in het zendingswerk moeten werkers af van de illusie dat ze er alleen voor God zitten. Je zit er ook voor jezelf. Het 'jezelf wegcijferen' is een nobele gedachten en ik ken veel geweldige voorbeelden hiervan. Maar die 'wegcijfergedachte' is een eigen leven gaan leiden. "Ik kom om te dienen" wordt te gemakkelijk verward met het zichzelf zonder vragen te stellen onderwerpen aan het boven hen gestelde gezag. Dienen houdt namelijk ook een verantwoordelijkheid in. Dienen is niet alleen uitvoeren maar ook het actief bijdragen aan het welzijn van allen. En daarvoor is een kritisch meekijken van belang. Alleen een kritische meekijker kan constructief bijdragen. Helaas wordt dat kritische meekijken maar al te vaak uitgelegd als oppositie of bedreiging en wordt de criticus genegeerd of opgezadeld met een vermeend 'gezagsprobleem' waar uiteraard aan gewerkt moet worden.

Gelukkig gaan de ogen van een groeiend aantal leiders hiervoor open en wordt een plaats gecreëerd waar dit allemaal wel kan met als resultaat een sfeer van 'we moeten het samen doen.'

Thuis en revoluties

Een droog bed, geen honderden mensen om me heen, dalend adrenalinepijl en rust. Wat heerlijk om weer thuis te zijn. Niet dat ik nu met tegenzin op de conferentie zat. Integendeel. Mensen om me heen geeft zoveel energie dat ik er altijd een beetje hyper van wordt, op de grens van borderline. De uitwisseling van ideeen en verhalen, de hart tot hart gesprekken; bijzonder motiverend en stimulerend. Ik zou niet zonder kunnen en willen.

Vandaag aan het werk om mijn bijdragen aan het gemeenteweekend van De Lichtstad in Eindhoven verder voor te bereiden (morgen). Ik heb er echt zin in. Zondag spreken in een doopdienst in Alblasserdam. Dat is altijd een feest en een mooie gelegenheid om een echt en levend getuigenis van de opstandingskracht aan het werk te zien.

Binnenkort een dag of negen naar China, een giga groot land dat niet alleen een economische groei doormaakt maar ook geestelijk aan het ontwaken is. De gebeden en de inspanningen van trouwe gelovigen in de afgelopen decennia werpt vruchten af. China heeft het potentieel om de grootste 'leverancier' van evangelisten en gemeentestichters te worden.

Al lange tijd is de dominante positie van het Westen op vele fronten aan het verschuiven richting tweede en derde wereld. Nu vaak nog op micro niveau maar het momentum is aan uitdijen.

Vorige week zocht een vrienden van ons contact met ons. Nadat we twintig jaar geleden deze kansarme jonge Indiase vrouw uit een achterstandswijk in Durban in staat stelden om haar droom om de wereld in te gaan om het Grote, Goede Nieuws te delen met iedereen dien het wilde horen, zijn de rollen nu omgedraaid: ze wil ons financieel gaan ondersteunen! Ze staat model voor de de nieuwe Zuid Afrikaanse yup. Velen zullen volgen.

Dominantie is altijd relatief en er is maar weinig voor nodig om het machtsevenwicht te doen omslaan.

In de christelijke literatuur is de Westerse voorsprong en dominantie vaak uitgelegd als zegen van God. Dat heb ik altijd vreemd gevonden omdat de prijs voor die zegen de armoede, uitbuiting en onderdrukking van anderen in zich draagt. Deze VOC mentaliteit kan alleen maar als zegen worden geïnterpreteerd als men niet verder kijkt dan de eigen neus lang is; rijkdom en voorspoed lijken altijd tot korte wipneusjes te leiden. De God van het recht lijkt daarbij partij te kiezen. En dat terwijl de Bijbel vol staat met instructies aan hen die zich de representanten van het Heil noemen, om op te komen voor de onderdrukten en armen.

Maar ja, als de massa brult, haakt de wereld aan.

De Arabische lente is daar een eigentijds voorbeeld van. Een brullende kritische massa heeft het vermogen in zich om een koerswijziging af te dwingen. En waar die koers het volk heen zal leiden; niemand weet het.

Een kleine 250 (voornamelijk) jongeren vertrekken morgen naar alle werelddelen om in het klein 'te brullen.' dat zal een koerswijziging ten goede tot gevolg hebben in de levens van velen. Uitkijkend over de zaal bedacht ik van de week dat enkelen van deze jonge, ambitieuze, idealistische jongeren in het kielzog van hun leven en getuigenis revoluties teweeg zullen brengen. Dat is een mooie gedachte. Ik wens ze van harte Gods zegen toe!

Onderwerping, Moreel leven en Temperament

Vandaag drie "sessies". Zometeen spreken over "leven in onderwerping aan Gods woord." Vanmiddag heb ik alle mannen bij elkaar om te spreken over "Zoals we zijn;" hoe leef je rein en heilig in een wereld die zich daar niet al te druk om maakt en in een lijf waarin zich allerlei processen afspelen.

Vanavond een sessie van anderhalf uur over "temperamenten," waarbij de deelnemers aan de hand van een door hen beantwoorde vragenlijst 'ontdekken' waarom ze op een unieke manier reageren op anderen, taken uitvoeren en bijdragen aan een team dynamiek.

Zoals te doen gebruikelijk heb ik weer veel te veel voorbereid en heb tegelijk het gevoel dat ik totaal onvoorbereid ben.

Ik heb er zin in.

Onderwerping aan God

Ons huis staat te koop. Kijk hier als je nieuwsgierig bent of de link door wilt sturen aan vrienden die in Rotterdam op zoek zijn naar een flink huis.

Lees hier onze nieuwsbrief. Read our English newsletter here.

Het is nogal nietszeggend als iemand zegt in God te geloven, Hem te volgen, naar Hem te luisteren, Hem als inspirator of gezag te erkennen.

Waarom zegt dat zo weinig? Omdat het niet helder is waaraan we ons beeld van God ontlenen.

De verpersoonlijkte God waarin de mens gelooft is in wezen niets anders dan het product van de eigen fantasie, opvoeding, cultuur, enz..

"Mijn God is niet zo," of "Zo ken ik God niet," wordt vaak gehoord. Maar waaraan ontlenen we ons beeld van God?Wie denken we te volgen?

Morgen spreek ik over het thema "leven in toewijding aan het Woord van God." Als het onderwerp "leven in toewijding aan God" zou zijn, zou ik niet weten hoe dat aan te pakken of te benaderen want "Zoveel mensen, zoveel goden."

Het is juist het Woord van God dat ons het kader verschaft waaraan we ons eigen beeld van God kunnen toetsen en bijstellen. Uiteindelijk kun je dan niet om Jezus heen. Hij wordt wel het Woord van God genoemd. Als ik ooit wil weten hoe God er uit ziet moet ik naar Jezus kijken. Dichterbij kun je niet komen. Onderwerping aan het woord van God is dan ook de erkenning dat Jezus Hem die niemand kende, heeft bekendgemaakt.

Bio Geestelijkheid

Bio staat, onder andere, voor een terugkeer naar die basale vorm van veehouderij en landbouw waarbij respect voor dier en gewas het uitgangspunt vormt. Geen chemische hulpmiddelen om gewas en dier in een zo kort mogelijke tijd richting pan te manoeuvreren; geen beperkte bewegingsvrijheid om kiloknallers te kunnen produceren.

Overmorgen houd ik een praatje voor alle mannen: "The Way We Are." Een kort door de bocht benadering betreffende het omgaan met seksualiteit is vooral het benadrukken van hoe slecht we wel zijn en hert belang van reine gedachten onderstrepen. Oproep to bekering en hernieuwde toewijding en klaar is Kees.

Zo werkt het niet.

Bij een eenzijdig geestelijke benadering van seksualiteit wordt voorbijgegaan aan de biologische aspecten die een rol spelen bij de aantrekkingskracht tussen man en vrouw en het natuurlijke verlangen om de andere lichamelijk te beminnen. Daar is niets verkeerds aan. Dat is Bio Seks.

De teloorgang van de seksuele moraal waarbij met name de natuurlijke grenzen niet alleen zijn vervaagd maar eerder weggevaagd heeft de Bio beleving in een megastalbenadering veranderd.

Ik wil wat ik wil wanneer ik het wil en niets mag me daarbij in de weg te staan.

Maar stel je nu voor dat er een groep mensen is die tegelijk een geestelijkheid nastreeft dat niet in het kader staat van de onmiddellijke behoeftebevrediging van het zelf? Vrijwel alle jongeren die op onze conferentie zijn hebben een verlangen om puur en rein te zijn.

Hoe verhoudt die puurheid en reinheid zich tot de harde biologische werkelijkheid met daarbij opgeteld het ontbreken van enige seksuele moraal in de wereld om ons heen?

Hoe houdt je dat ene in stand zonder de werkelijkheid van de chemische processen die zich in je lijf afspelen te negeren of (sommigen gaan zover) te ontkennen.

Door het zichzelf en door anderen aangeprate schuldcomplex leidt alleen maar tot frustratie en uiteindelijk een kwetsbaar breekpunt.

Dat is de aanvliegroute die ik kies en vervolgens laat ik deze jonge mannen zelf met ideeën komen over hoe ze hier op een gezonde manier mee om kunnen gaan.

Ik ben benieuwd en zal zaterdag van de uitslag verslag doen.

Gaan maar weer

Ons huis staat te koop. Kijk hier als je nieuwsgierig bent of de link door wilt sturen aan vrienden die in Rotterdam op zoek zijn naar een flink huis.

Lees hier onze nieuwsbrief. Read our English newsletter here.

De komende tien dagen bivakkeer ik in Ambt Delden waar een van onze jaarlijkse conferenties voor nieuwe werkers plaatsvindt. Zo'n 240 korte- en lange termijners, zullen door een zestigtal stafwerkers worden ingewijd in de wereld van OM.

Ik zal me vooral bezighouden met de "staff-track," een programma voor de stafwerkers dat parallel aan het programma voor de nieuwe werkers loopt. Het is voor mij een uitgelezen gelegenheid om stafwerkers uit een flink aantal landen te ontmoeten en leren kennen. In een organisatie met meer dan 6000 werkers staan nog altijd relaties centraal. Effectief leiding geven wordt in OM meer bepaald door relaties dan door hierarchy en positie. Dat brengt veel koffiedrinken en appelpunten eten met zich mee (ik heb daar een semi vast hoekje voor bij een lokale koffie/appelpunten club).

Ik zie er naar uit. Het komende weekend voegt Martha zich bij me. Vind ik niet erg. Aanstaande zaterdag is er een speciaal programma voor de Nederlandse achterban van OM.