Onze jongste mag stemmen

Ja, vandaag, 10 juli, veiren de verjaardag van onze jongste dochter Ellen. Achttien jaar. En wat zijn die jaren omgevlogen. Hier dan het officiële statieportret, vandaag om 15.00 gemaakt in de achtertuin.



Voorts vooral bezig geweest met het "reviewen" van een stapel boeken voor mijn studie en op zoek gegaan naar boeken die ik wil aanschaffen, lezen en bestuderen. De buit van vandaag:

N.T. Wright: Surprised by Hope
N.T. Wright: What Saint Paul Really Said
N.T. Wright: Paul in Fresh Perspective
John Piper: Justification by the Complete Life Lived: Response to N. T. Wright (John Piper schiet meestal in een stuip als er iemand iets oncalvinistische beweerd).
Philip Yancey: Rumours of Another World: What on Earth Are We Missing? (een van z'n beste boeken, nu in hardback om te houden!)
Frank Geabelein: The Expositor's Bible Commentary, Romans-Galatians, Volume 10
Frank Geabelein: The Expositor's Bible Commentary, Ephesians - Philemon, Volume 11
Frank Geabelein: The Expositor's Bible Commentary, Introductory Articles, Volume 1
John Nolland: The Gospel of Matthew, The New International Greek Testament series

Een van mijn dromen is om ooit te verhuizen naar een huis waarvan een van de kamers zo'n 60 tot 100 vierkante meter bedraagt. dat wordt de bibliotheek. Drie muren van vloer tot plafond met boeken. Een muur met een groot raam en uitzicht over iets moois. In het midden een grote tafel waaraan mensen zitten te studeren, met elkaar van gedachten wisselen enz. De meeste boeken zitten nu in dozen en ik zie uit naar de dag dat ze allemaal weer overzichtelijk gerangschikt in mooie bokenkasten staan en vooral gebruikt worden.

Bewogen kaas

Las het boekje `Who Moved My Cheese` van Spencer Johnson. Je leest het in een half uurtje uit. Het is een verhaal over hoe mensen in het algemeen met verandering omgaan. Twee muizen en twee kleine mensen komen er op een dag achter dat hun voorraad kaas is uitgeput. Twee gaan op zoek naar een nieuwe voorraad kaas en twee blijven steeds terugkomen naar het oude pakhuis hopende dat de kaas terugkomt, verontwaardigd en boos dat iemand de kaas heeft weggehaald!
De boodschap is eenvoudig. Als de kaas op is: wegwezen. Er is altijd ergens anders kaas te vinden. Toch hebben velen daar juist moeite mee en in veel levens is de kaas al heel lang op maar men blijft zitten waar men zit. Het onzekere onbekende is een groter risico dan het zekere en bekende.
Moraal: zorg dat je daar bent waar de kaas is.

(klik op de afbeelding om te vergroten)

All systems back online

Het heeft even geduurd maar ik geloof dat all system weer 'normaal' functioneren. Die rare bacterie heeft me toch twee weken gehinderd.
Vandaag weer energie. Ik wilde weer fitnessen, m'n mails afwerken, naar vlotte muziek luisteren (in plaats van al de Vocal Works van J.S. Bach, ik was bij cedee 15 van de 37, is het nu Gino Vanelli met 'powerfull people').

Multi Tasken gaat ook weer. Een reflectie schrijven op de 400 pagina's A4 formaat tellende Christian Doctrine van Millard J. Erickson terwijl Vanelli's vier kwarten, zes achtsten en elf zestienden voorbijrazen; no problemo!
Nog vijf dagen tot de deadline waarop ik m'n huiswerk voor m'n studie per koerier naar India stuur. Moet lukken.

Na de bevalling

Ja, het zit erop. De preek is afgeleverd en uiteindelijk had ik zoveel stof en inspiratie dat ik voldoende materiaal heb voor de preken op 3 en 10 augustus. Niet dat ik het allemaal al heb uitgewerkt. Dat moet ik nog doen maar in ieder geval weet ik waarover ik zal spreken. De preek van vandaag kan hier worden nagelezen en beluisterd.

De grootste uitdaging is om de vertaalslag te maken naar het alledaagse leven. Het is zo gemakkelijk om in abstracte begrippen en beelden te blijven steken. Ik vind het altijd het moeilijkste deel van de voorbereiding: wat betekent dit concreet voor mijn leven? Wat kan ik er morgen op het werk mee? Er zijn genoeg hulpmiddel om op een rijtje te zetten wat er staat, wat betekent dit woord, deze zin en noem maar op. Theologische hoogvliegerij helpt de mens niet wezenlijk in zijn of haar dagelijkse leven. Als een preek zich hiertoe beperkt dan heb je saaiheid in het kwadraat, met name als het per monoloog wordt afgeleverd.

Vanmiddag met Ruben en Samanta naar het Zuiderpark geweest. daar zou een cultureel evenment aan de gang zijn. Bleek een soort van muziekfestival te zijn waar muziek werd gemaakt dioe niet geheel de smaak van de familie is. Daarnaast damptte het veld van de marihuana en hasj walmen (hetgeen overigens best wel lekker ruikt). Martha en ik hadden het al gauw gezien en keerden huiswaarts.

Picknick in de huiskamer

Gisteren 26 jaar getrouwd en omdat de weersverwachtingen een tropische dag hadden voorspeld had ik Martha voorgesteld om naar het strand te gaan en te picknicken. Toen we uiteindelijk zover waren dat we zouden vertrekken, begon het te regenen. Uiteindelijk hebben we samen in de huiskamer gepicknickt.

Ik ben eruit! Zondag ga ik spreken over Leven uit de Geest (veranderen van binnenuit). Het wordt waarschijnlijk weer een monoloog maar ik ga mijn best doen om er interactieve elementen in aan te brengen.

Hoe zou het toch komen dat we in onze kerken het monoloog model hebben verheven tot de meest gebruikte communicatievorm. Hoe droeg Jezus informatie over? Hoe deed Paulus dat? Hoe leerde men vroeger? Hadden ze effectievere modellen of was het ook zoiets van "God zegene de greep"?
Het zal, gezien de setting waarin men bijeenkwam, een veel interactiever model zijn geweest. De eerste gelovigen kwamen in huizen bij elkaar waardoor de aantallen veel kleiner waren en interactie natuurlijker en vanzelfsprekender verliep.
Dat pleit voor het opdelen van grotere groepen in kringen. Het gevaar is dan nog wel dat men in die kringen het monoloogmodel kopieert en het samen leren nog niet optimaal gebeurd.
Maar goed, dan ga ik bij voorbaat al uit van de aanname dat het leren 1) interactief was en 2) dat kleine groepen een effectiever model zijn in communicatie.

Het is natuurlijk ook heel goed mogelijk dat er in die huizen wel degelijk sprake was van een leraar die volgens het monoloogmodel de nieuwe discipelen leerde en hoopte dat de informatie bleef hangen of, nog beter, werd geinternaliseerd. In de eerste fase van geloofsontwikkeling zal dat ook nodig zijn maar naarmate iemand groeit in inzicht mag toch worden verwacht dat de discipelen input geeft en actief bijdraagt aan het leerproces.

Stelling 2: Het monloogmodel houdt mensen afhankelijk van de inzichten en interpretaties van de leraar en is geen stimulans om zelf te lezen en te studeren.

All systems down en monologen

Nadat ik mijn blog gisteren schreef begon ik langzaam te begrijpen wat er aan de hand was. Ergens diep vanuit mijn nek werkte zich een ouderwetse migraine naar omhoog. Ik had dat niet zo in de gaten maar toen ik later op de ochtend naar Amstelveen reed voor een afspraak met mijn oogarts begon het te dagen. In Amstelveen aangekomen en zonder pijnstillers voor handen "to nip it in the butt" kon de hoofdpijn zich verder ontwikkelen. Na twee en en half uur inde wachtkamer te hebben doorgebracht en vervolgens aan te sluiten in de file naar Rotterdam, was ik rond 16.00 wel afgeserveerd.
Vandaag schijnt echter de zon weer en met dank aan hen die reageerden op mijn blog, schuine streep, dilemma kan ik er weer tegenaan.


DE MONOLOOG

Na mijn mijmeringen aangaande "worship" is het tijd voor wat zelfkritiek. Het is een nog groter wonder dat men, na een half tot een heel uur te hebben gezongen, zich gedwee tot zitten en luisteren laat manen om vervolgens naar een monoloog van 20 tot wel meer dan 60 minuten te luisteren waarbij de orator antwoord geeft op een echte of vermeende vraag (maar ook wel geen antwoord geeft op geen vraag en dus gewoon praat). Christenen zijn wat dit betreft een redelijk uitontwikkeld en geconditioneerd volk. De 'preek' waait in de verdere loop van de dag bij de meesten weg. "Ik weet niet meer waar het over ging maar weet wel dat het me aansprak", is een regelmatig gehoorde poging tot compliment. Een andere is "de Heer gebruikt alles".
Het kan anders en volgens mij moet het anders. De komende tijd wil ik hier wat verder op ingaan. Reacties zijn van harte welkom.

Mijn eerste statement: "tenzij de spreker een uitmuntend verhalenverteller is, is de 'monologe' preek de minst effectieve methode van kennisoverdracht".

Staren

Lichtjes voorover gebogen zit in aan mijn buro en staar naar een leeg scherm en een lege bladzijde in mijn notebook. Waar spreek ik aanstaande zondag over? Ik heb geen idee. Inspiratieloos blader ik door de archieven; misschien iets uit de oude doos? Alles wat ik in dat archief tegenkom ziet er al net zo inspiratieloos uit als dat ik me momenteel voel.
Bladeren door de Bijbel; misschien dat dat helpt en stuit ik opeens op een 'leuk' stukje. Kun je lachen.
Ook dit levert niets op behalve dat ik besluit dat het allemaal even belangrijk is.
Niets licht op.
Misschien stil zijn en mijn handen open houden als uiting van afhankelijkheid?
Niets..

Na anderhalf uur klik ik op het kruisje in de rechterbovenhoek van mijn scherm, sla ik mijn lege notebook dicht en stuur een mail naar Leontien, die zondag de zangdienst doet en deel mijn dilemma met haar. Dapper spreek ik uit dat ik verwacht er morgenavond uit te zijn.
Tot morgen.

Hoeveel langer zingen we nog

Vandaag wat afgezongen. Man, wat kunnen we zingen. Mensen gaan ervoor! Ik kwam 20 minuten te laat aan in de dienst in Gorinchem. Ik kon de kerk niet meer vinden (word oud!). Ik hoopte dat ik vrijwel naadloos aan kon sluiten op het half uur zangblok. Helaas ging dat nog even 3 kwartier door en. Zelf ben ik na een kwartier, twintig minuten wel klaar met zingen.
Daarna, de dienst duurde alles bij elkaar wel eventjes, door naar het volgende adres in de buurt van Goudriaan. Op de liturgie stond een totaal van ZEVENTIEN liederen afgedrukt. Dat is echt veel. De samenkomst was in een tent en zo'n duizend mensen hadden zich in en om de tent verzameld om te zingen en naar een meditatie van ondergetekende te luisteren.
Ik vond achter een bosje een bankje en ben daar gaan liggen. En in slaap gevallen. Twee liederen voordat ik aan de beurt was (we zaten in inmiddels een uur in de liturgie) werd ik weer wakker en vond dat ik het zo aardig had opgelost.

Ik geef de voorkeur aan stilte en meditatie om God te zoeken en groot te maken. Ieder z'n meug. Toch.

Wel vroeg ik me even af of het werkelijk zo is dat we, omdat we straks in de eeuwigheid klappen en dansen, we daar nu vast voor moeten oefenen (werd even gesuggereerd). Misschien een goed idee. Stel je namelijk eens voor dat je straks als beginneling een eeuwigheid lang geacht wordt te klappen, zingen en springen en je komt met ongetrainde spieren binnen? Dat kan eigenlijk niet.
Omdat het niet mijn 'area of expertise' is stel ik voor dat zij die daar visie voor hebben trainingschema's en motiverende producten ontwikkelen om afvalligen zoals ik, bij te staan en te coachen.

Stel je voor dat we straks in de hemel komen en er wordt niet gesprongen en we hoeven ook niet meer te zingen hoezeer we naar Hem verlangen, of op de wind zweven want we zijn daar waar Hij is en we zijn dan bij Hem.
Er hoeft ook niet meer geëvangeliseerd te worden. Misschien kan ik dan boer worden en droom waar zien worden die ik altijd gehad heb: veehouder. Verse melk, zelf kaas maken en wat er nog meer bij komt kijken. Of is mijn hemel nu te simpel? Misschien zal ik best wel eens een keertje zingen en springen maar liever niet 24/7.

Leuk filmpje waarin indirect een belangrijke vraag wordt gesteld.

De bacterie en non-conformisten

Hiernaast een afbeelding van een eencellig organisme dat zich zelfstandig kan voortplanten.Ook al dragen we miljoenen van deze beestjes met en in ons mee, echt veel kwaad doen de meesten niet. Alleen als je een foute binnenkrijgt dan geeft dat nogal eens wat bijwerkingen. Je voelt je ziek, je wordt echt ziek en in het meest ongunstige geval ga je eraan dood. Het beestje dat ik uit Egypte heb meegenomen veroorzaakt wat griepachtige verschijnselen en moeheid. Ik ga ervan uit dat m'n afweersysteem er op korte termijn mee afrekent.

Ondertussen ben ik koortsachtig bezig met het afronden van mijn "papers" die op 1 augustus in India moeten zijn. Ik heb zeker nog zo'n zestig tot tachtig uur nodig om al het werk af te ronden. Veel tijd gaat zitten in het nauwgezet voldoen aan alle voorwaarden.
Het is wel grappig dat ik, met een reputatie van non-conformist, me hieraan voeg en zelfs rekening houd met wat ik denk dat de professor fijn vindt (of wil horen)!
Maakt dat mij tot een 'people pleaser'? Ik denk het wel. Zolang dat niet ten koste gaat van mijn diepste overtuigingen is dat toch niet zo heel erg?

Wat als Jezus nu onder ons zou wonen

Ik denk dat we Hem zouden vermoorden. In Matteus 17:22-23 vertelt Jezus Zijn discipelen dat Hij overgeleverd gaat worden in de handen van de mensen, en zij zullen Hem ter dood brengen...
Ik denk dat we niet heel erg anders met Hem zouden omgaan als toen. We zijn de afgelopen 200 jaar niet geëvolueerd naar een hoger bewustzijn en we zijn ook niet toleranter geworden. Tolerantie werkt denk ik alleen maar als je zo afgestompt bent dat niets je meer iets kan schelen. Twee mensen die elkaar tolereren zullen elkaar niet zo snel in de haren vliegen. Maar we hebben allemaal een grens. Een van de grenzen is de confrontatie met de waarheid.
De waarheid zet je in je nakie en daar zit toch niemand op te wachten? Er staat teveel op het spel. Voor de religieuze leiders stond hun macht en inkomen op het spel. Dat geef je niet zomaar op. De leugen moet in stand worden gehouden. Koste wat kost. En daarom moest en moet Jezus dood. De confrontatie met de waarheid is te heftig.

De erkenning dat Jezus gelijk heeft en ik niet is nog steeds voor velen teveel om verteren en daarom denk ik dat we Hem ook nu op zouden ruimen.
Ik moet denken aan Gandhi. Gedood omdat hij zich inzette voor de waarheid. Zijn moordenaar wist dat de waarheid een einde zou maken aan zijn staus quo en moest dat koste wat kost verhinderen. Om een of andere reden geeft de mens de voorkeur aan de weg van zelfdestructie. En dat is vreemd omdat diezelfde mens heel graag vrij wil zijn.
En laat nou Jezus van die waarheid zeggen dat deze de mens vrijmaakt.