Misfits

Een oude vrouw die haar meeste tanden mist, in een rolstoel zit, suikerziekte heeft en een oude man die aan allerlei kwaaltjes lijdt.
Samen kwamen ze naar Roemenie om weeskinderen op te vangen. En dat deden ze. Naar de mens gesproken absoluut geen bijzonder stel; Geen charisma, de verkeerde kleren, geen gepolijste glimlach, geen gelikte fondsenwervers, geen innemende sprekers. Enigzins excentriek zouje ze kunnen noemen. Niks hips aan. Ze zagen er eigenlijk niet uit.
Zeventien jaar geleden verkochten ze al hun bezittingen, lieten familie en vrienden achter en zijn aan de slag gegaan. Honderden wezen, misbruikte en alleenstaande moeders, bedelaars; allemaal werder ze door Ron en Sue in liefde opgenomen. Tegelijkertijd moesten ze strijden tegen de corrupte Roemeense overheid die voortdurend dreigt met sluiting van de vier opvanghuizen.
Op 31 juli stierf Ron na een kort ziekbed. Gisteren stierf Sue.
Twee helden in Gods koninkrijk.Onbezongen helden.
Vandaag eer ik ze in deze blog in de wetenschap dat ongeveer 40 bloglezers in ieder geval een keer hun namen zien.

Eens in de drie jaar is ook regelmatig

"Dit moeten we vaker doen", zeiden we tegen elkaar toen we zo'n drie jaar geleden voor het eerst samen gingen hardlopen. Vandaag was het dan zover en renden we een rondje Nieuw-Lekkerland-Kinderdijk vv (ja, langs de molens enzo). Luuk z'n probleem is dat hij zo'n dertig kilo lichter is en daarom is het voor hem moeilijk om mijn tempo bij te houden; hij gaat veel sneller en loopt lichter, haalt adem door z'n neus, fluit de vijfde van Beethoven en houdt tegelijkertijd een conversatie gaande.
tijdens het lopen besloten we dat er in de Brandaris best wel veel lopers zijn en dat we dat gegeven zouden kunnen gebruiken voor een fondswerver (waarvoor weten we nog niet).
Daarnaast waren we het met elkaar eens dat een keer per drie jaar ook regelmatig is.
Ik herinnerde me een voorval van de afgelopen zomer. Ik was redelijk vroeg een rondje Rotterdam Airport aan het doen toen een fietser me inhaalde, op gelijke hoogte met mij bleef fietsen, me aankeek en zei: "mag ik wat vragen?" Op mijn "ga je gang" vroeg hij, "Wat bezielt iemand om in het holst van de nacht om het vliegveld heen te rennen"? Alleen een niet hardloper stelt zulk een vraag. Ik heb er een mooi verhaal van gemaakt. Of dat voldoende was om de fietser tevreden te stellen, weet ik niet, maar hij fietste uiteindelijk door en ik ben ook weer thuis gekomen, getuige deze blog.
Ben trouwens een leuk boek tegen gekomen. Niet altijd makkelijk te begrijpen maar er staan grappige dingen in. Ook best wel ernstige dingen. Ik merk dat het een van de weinige boeken is die mijn leven daadwerkelijk veranderd. Hieronder een plaatje van de voorkant. Ik heb trouwens begrepen dat het nog volop verkrijgbaar is.

Fondsen

Vanmorgen vooral bezig geweest met het maken van een Flyer die moet gaan helpen om onze financiele supportbasis te vergroten. Dat is een van de mindere kanten van het werken bij een geloofszendingsorganisatie; je moet je eigen salaris meenemen.
Een belangrijk deel wordt door de Brandaris betaald maar voor al het overige OM werk blijven we helemaal afhankelijk van giften. Je hand ophouden went nooit. Over het algemeen hebben zendingswerkers een thuisfrontkomitee dat de acquisitie doet maar wij hebben niet zo'n komitee dus moeten we het zelf doen. Ik vind het heel vervelend om te doen en Martha vindt het verschrikkelijk.
Wat we zoeken zijn 80 mensen die tien euro per maand gaan geven. Of 40 die 20 euro geven, of 32 x 25, of 16 die 50 geven. Best wel pittig!
Ik heb wel een leuke fotootje kunnen fotosjoppen die in de flyer komt:



Aanstaande zondag is er weer Eternal Differenz. De flyers werden vandaag afgeleverd:

Op tenen staan

Het is me weer gelukt. Geheel onbedoeld, onbewust en ongepland. Ik ben weer eens op iemands tenen gaan staan.

Weet je, ik word daar letterlijk ziek van. Ik word misselijk en een overweldigend gevoel van onbekwaamheid overvalt me en ik wil dan meteen de handdoek in de ring gooien.
Ik ben namelijk niet in de Brandaris gaan werken om mensen te kwetsen maar om ze op te bouwen. En toch gebeurt het. Ik weet het, als ik niet wil dat het gebeurt moet ik thuis gaan zitten, steun trekken, met niemand praten, m'n boodschappen online doen en verder de hele dag tevee kijken. Dat is echter geen optie.
Ik baal.

Vijf minuten

Ja, het is me gelukt! Kijk maar naar het plaatje. Vijf minuten lang zag ik alleen maar dit:


Vijf minuten lang was m'n "INBOX" leeg. Het voelde heel goed. Even een euforisch gevoel. Totdat de confrontatie met de hoeveelheid nog te lezen en voor te bereiden materiaal voor de Coaching en Mentoring Clinic in Jordanie als een golf over me heen spoelde. Dat zijn dan van die momenten dat ik besluit om naar beneden te gaan, espressobonen te malen en een Late te maken.
Dat ga ik doen. Maar eerst wil ik de euforie van dit moment met jullie delen. Ik heb zelfs even een Praise cedee opgezet!
Juich, juich. Op naar de Late.

Enzaam tussen de schoonmaakpoeg

Om negen uur gaat de fitnessclub open. Dat is veel te laat. Tegen de klok van negen uur heb ik allang geen zin meer om te gaan fitnessen. Nu heb ik toestemming om wat vroeger te komen. Alleen is de schoonmaakploeg dan nog bezig. Zo even na 06.30 begeef ik me ter fitness en manoevreer mezelf een weg tussen dweilmachine en stofzuiger naar de crosstrainer en andere apparaten die mij moeten helpen om fysiek fit te blijven. En, for the record, ik vind dit leuk. Voor sommigen moelijk voor te stellen maar zi zitten we allemaal anders in elkaar. Aan de andere kant is het maar een slap alternatief voor het rechttoe, rechtaan hardlopen, wat ik op de dagen doe dat ik niet naar fitness ga.

Eenzaam en alleen sta ik te crosstrainen. De videoprojector staat gelukkig niet op het sportkanaal maar op Discovery. Zonder geluid. Het geluid is in de trant van rampestampend en 100% creatiefloos gebeuk op je trommelvliezen. Heel vaag herken ik af en toe een melodie uit de jaren 60 of 70. Als de beat nu afgestemd zou zijn op mijn tempo (75 slagen per minuut), maar nee, hoor.
Ik denk dat ik van de week een keer een cedee met Bachmuziek meeneem. Ik ben tenslotte toch de enige die luistert.

Vandaag vooral bezig geweest met het herschrijven van de voorlaatste studie in de serie "verliefd, verloofd, getrouwd". Vanavond dan eindelijk "seks".

Een korte BD

Twee dagen geen blog.
Ik had wat last van een Blog Dip.
Dat is nu weer over.

Al dat geschrijf over porno; daar wordt een mens lichtelijk weemoedig van. Vrijdagmiddag ben ik op tijd weggegaan om, zo dacht ik, voor de files uit naar Dalfsen te rijden. Dat idee van "voor de file uitrijden" is een illusie. Ik deed er drie uur over.
Op de terugweg, midden in de nacht, kon ik het e.e.a. compenseren.
Voor de Agape staf gesproken over discipelschap. Stel je voor dat meer christelijk werkers en leiders zelf aan de bak gaan met het maken van discipelen. Dan werk je vrijwel geruisloos naar een revolutie toe. Een revolutie waarbij volgelingen van Jezus midden in de wereld dat volgen van Jezus waarmaken. Levens waarin genade, verzoening, liefde, discipline, trouw en een heleboel andere eerbare eigenschappen en disciplines centraal staan.
Het imago van "een christen mag niks" heeft het christendom aan zichzelf te danken en het zal tijd en gezond onderwijs kosten om daarmee af te rekenen. Hoe reken je ermee af? Moet ik dan de niet gelovigen gaan vertellen dat dit stoffige imago helemaal niet juist is. Dat is net zoiets als iemand ervan te proberen overtuigen dat hij/zij had moeten lachen nadat jij een, in je eigen ogen, geweldige grap heb verteld.
De meest effectieve manier is om het gewoon maar voor te leven, voor te doen.

Gisteren vooral een "fietsdag". Van drie fietsen een gemaakt, de overige twee fietsen gestrip en gezocht naar mijn imbussleutelsetje (ik weet zeker dat ik dit jaar al twee setjes heb gekocht). Uiteindelijk gevonden in de slaapkamer van een van onze lieve dochters. Op de vraag: "wat moet jij nu met een imbussleutelsetje op je slaapkamer" is nog geen plausibel antwoord gekomen.

Vandaag twee keer spreken. Vanmorgen in de Brandaris en vaavond in Alphen a.d. Rijn.

Nog ff over porno

Als je iets over de chemie van verslaving leert en ontdekt dat deze zelfde chemische processen plaatsvindt bij seksuele handelingen is het wat beter te begrijpen waarom het zo'n enorme, bijna onbeheersbare kracht is.

Bij seksuele handelingen of activiteit komt een aantal chemicaliën vrij en dit zijn dezelfde die we tegenkomen bij een cocaïne verslaving.

* Dopamine stelt ons in staat om te focussen en doelgericht gedrag te produceren
* Norepinephrine geeft een shot natuurlijke adrenaline
* Testosteron is een hormoon gekoppeld aan verlangen naar seks. Het produceert een positieve energie en gevoelens van welbevinden.
* Oxytocine, ook wel het knuffelhormoon genaamd. Speelt een belangrijke rol bij de vraag waarom stelletjes die vaak ruzie hebben toch heel lang bij elkaar blijven. Dit hormoon helpt stelletjes tot op zekere hoogte om trouw te blijven. Verklaart ook waarom pornoverslaafden terug keren naar dezelfde beelden en fantasieën.
* Vasopressine speelt bij de man een belangrijke en krachtige rol in de binding aan de partner.
* Serotonine is een stof die via de hypothalamus zaken regelt zoals honger, dorst, temperatuur en wel of geen zin in seks. Bij een orgasme komt deze stof in een grote hoeveelheid vrij en geeft een diep gevoel van kalmte, ontspanning en zelfs euforie.

Geen wonder dat je er geen genoeg van kan krijgen!

Nu is de mens wel veel meer dan een lichaam waarin zich chemische process voltrekken; (hoewel er stromingen zijn die zullen beweren dat dit nu precies de mens kenmerkt; een complex wezen dat bepaald wordt door de chemische processen in dat lichaam).
Mijn mensbeeld ontleen ik toch maar aan de Bijbel en daarin ontdek ik dat ik een verantwoordelijkheid heb, dat God het allerbeste met me voor heeft en dat ik me niet hoef te laten leiden door mijn passie en begeerten.

Dat wil niet zeggen dat het onderwerp een stuk eenvoudiger te behappen is maar het helpt me wel om die zaken te ontdekken die waardig, eerbaar en gezond zijn. En daar wil ik mijn keuzes in mijn leven op baseren. Daarom ben ik ook monogaam.

Een heel goed artikel "The anatomy of lust" (helaas alleen in het Engels) is hier te vinden.

Zelfmutulatie

Het is weer het seizoen. De verwarming moest aan. Heeft maanden stilgestaan dus halverwege de avond kwam Moniek me vertellen dat het, en niet warm in huis was, en er ook geen warm water meer was.
Nadat de gasten vertrokken waren en de rest van het gezin zich ter bedde had begeven, ben ik de kelder ingegaan om dat varkentje eens even te wassen.
En jawel, ik dacht het al, waterdruk te laag.
Waar is de slang? Waar zijn de koppelingen? O ja, we hebben een nieuwe wasmachine. De koppelingen passen niet meer op de kraan. De koppelingen die ik wel vond waren er uit een serie van 12 voor 50 cent dus nauwelijks een schroefdraad van enige betekenis te bekennen.
Improviseren dan maar. Ik zal jullie het hele verhaal besparen. Het komt er op neer dat ik heb moeten dweilen en mezelf een tand door m'n lip heb geslagen (dat gebeurde toen ik de zak met 25 kilo waspoeder wilde optillen en het in de zak gintegreerde handvat uitscheurde zodat m'n samengebalde vuist met volle kracht tegen m'n mond kwam.

Vandaag vooral hard bezig geweest met voorbereiden van enkele preken en studies. Aanstaande vrijdag spreek ik op de stafconferentie van Agape. Zondag spreek ik in de Brandaris en in Alphen aan de Rijn. Maandag weer 'verliefd, verloofd, getrouwd' en dan is er nog het e.e.a. voor te bereiden voor de mentoring clinic in Jordanie die over twee weken plaatsvindt. Met name dat laatste ben im de afgelopen middag mee bezig geweest. De sessie "Establishing and buildign rapport" heb ik moeten herzien. Een collega van me heeft deze eerder gedaan en ik kan maar moeilijk materiaal van anderen gebruiken. De kern kan blijven staan maar de manier waarop je die kernwaarheden doorgeeft kun je nooit kopieren. Dat verpersoonlijken is best wel tijdrovend. Het is net als een huis verbouwen. Nieuwbouw is vaak sneller.

Schrijven over hoererij

Dat is wat het woord pornografie letterlijk betekent. Aanstaande zondag spreek ik hierover in de Brandaris waarbij ik zal putten uit de 'pornografische' Bijbelgedeelten. Als we het over pornografie hebben heben we het volgens de bijbel over seksuele activiteit buiten de door God aangegeven grenzen van het huwelijk.
Ga ik me daarmee nu in een klap giga populair maken in de Brandaris?
Ik dacht het dus niet. Om populair te zijn moet je alleen die dingen zeggen die mensen graag willen horen.
Seksverslaving is waarschijnlijk een van de grootste epidemieen in deze wereld en is dat denk ik altijd geweest. Als je de Bijbel leest kom je ook daar al tal van mannen en vrouwen tegen die zich meer lieten en laten leiden door hun begeertes en vleselijke gereeedchappen dan door de moraal, eer en kuisheid.

De 12 tot 17 jarigen zijn de grootste groep gebruikers van internetporno. De marketingmachine richt zich vrijwel uitsluitend op deze groep tieners en richt onhertelbare psychische en emotionele schade aan. In Amerika geeft 50% van de voorganers toe dat internetpornografie een probleem voor hen is en 1 op de 3 christevrouwen bericht dat ze bewust pornografische websites bezoeken.
De pornofilm industrie is omvangrijker dan Hollywood met 11.000 nieuwe titels per jaar (alleen al in Amerika)!
Er zijn zo'n 5 miljoen unieke porno websites en elke week komen er meer dan 2.500 bij.

Ik kan me hier vreselijk druk om maken. Het misbruik, de onderdrukking, de uitbuiting, de destructie van levens, het geweld.
En, net zoals bij verslaving aan substanties, heb je steeds meer nodig. De pornoindustrie is gewetenloos: "u vraagt, wij draaien. We geven de mensen alleen maar wat we willen. We verlenen een service"; je zou bijna denken dat het allemaal aardige maatschappelijk werkers zijn.
De verslaving is heftig en je komt er niet zomaar van los. Dus, nee, ik zal geen punten op de populariteitslijst scoren.

C.S. Lewis schreef in oversneden christendom, "Kuisheid is van alle christelijke deugden de minst populaire. Er is geen ontkomen aan - de christelijke regel luidt: 'Of een huwelijk, met volledige trouw aan je partner, of anders totale onthouding'"

Maakt dit mij nu ouderwets of ben ik een van de weinigen die nog gelooft in onvoorwaardelijke trouw, zelfdiscipline en matigheid?