Half drie!!

Wakker! Ik lig wakker! Om halluf durrie in du ochtund!
En ik ben weer oom geworden. Storm (ja echt) den Ouden is vandaag ter wereld gekomen. M'n broer gaat er nog een keer voor. Succes ermee Leo en Yvette! Daar hoefde ik me niet druk over te maken. Je krijgt een telefoontje en dat wordt medegedeeld.

Maar goed, ik lag wakker en ik lag te malen. En waarover lag ik te malen? Over huiskringen. Kun je nagaan. Waar maak je je druk om, zou je zeggen. Helemaal mee eens; waar maak ik me eigenlijk druk om.
Goed, je kunt op zo'n moment het belsuit nemen: "per direct stop ik met me druk maken over huiskringen. Welterusten, Jan".
Nou, dat gaat dus niet zo. Hoe meer ik me voorneem om er mee te stoppen hoe heftiger het gaat malen.

Ik ga op m'n rug liggen en concentreer me op m'n ademhaling. Adem in. Adem rustig uit. Luister naar je ademhaling. Denk niet aan de kringen. De kringen liggen ook op bed en maken zich helemaal niet druk om zichzelf. Adem in. Adem rustig uit.
Het lukt.

Bijna...

Een mug!

Om 04.00 ga ik eruit en sluit de klamboe die permanent over, en om ons bed hangt maar niet altijd dicht is.
Na het dichtmaken van de tent met behulp van een electrocuteerder drie van die ellendelingen om zeep geholpen.

Uiteindelijk verdwijnen de kringen naar de achtergrond en probeer ik een besluit te nemen: zal ik wel of zal ik niet in m'n boek gaan lezen. Ik weeg pro's en con's af. Tijdens dit afwegingsproces moet ik in slaap zijn gevallen want opeens was het zeven uur.

Of ik de kringen heb opgelost? Welnee, natuurlijk niet. Je druk maken draagt nooit constructief bij aan een oplossing.
Jan z'n ratio snapt dat wel, alleen de rest van Jan snapt het niet.

Vanavond vroeg naar bed. I denk dat ik me vannacht druk ga maken om het jongerenwerk. Ik zorg er echter wel voor dat de klamboe keurig over en om ons bed hangt.

Verliefd en Gods wil

Vanavond de tweede avond "verliefd, verloofd, getrouwd". Met het gemeleerde gezelschap dat de huiskamer bevolkte was een geanimeerde gedachtenwisseling een gegeven. Als je het over zaken zoals Gods wil gaat hebben blijkt maar eens te meer dat een eenduidige visie en interpretatie eigenlijk onmogelijk is. Ook onder gelijkgezinden liggen de verschillen best wel uiteen.
Wat vooral naar voren kwam is dat er altijd vragen overblijven en dat je er nooit helemaal uitkomt.

Ik heb bewust gekozen voor een interacieve benadering: veel ruimte voor gesprek en niet alles met bijbelverzen dichttimmeren. Het gevaar is dan wel dat je een welles nietes discussie krijgt. Maar toch prefereer ik dat boven een 45 minuten durende monoloog waarbij iedereen stilletjes in de kring zit te luisteren zonder er ooit achter te komen wat de geachte aanwezigen nu echt vinden.

Verder ben ik vandaag best wel lang bezig geweest om de tekst te actualiseren.
En verder maak ik me over enkele zaken zorgen. Ik hoop maar dat ze me vannacht niet uit slaap houden.

En nog iets; ik wil graag heel veel van mensen houden maar het is niet zo makkelijk. Heeft er iemand nog tien tips om daar beter in te worden?

Een gewone doordeweekse zondag

Het lijkt er toch echt op dat het verkeer op onze wegen op zondag nu net zo druk is als op een doordeweekse werkdag.
Terugkomend vanuit Urk besloot ik dat ik eigenlijk heleemaal geen auto mer wil rijden en dat ik ecdht een oplossing moet zien te vinden voor de lange afstanden. Ik vind het pure tijdverspilling omdat je helemaal niets anders kan doen dan achterasan sluiten en zien dat je op een gegeven moment weer thuis komt. Uiertaard is het Martha die zich na mijn klaagzang meteen aanbiedt als mijn reddende engel. Zij heeft er geen moeite mee en vindt rijden leuk.

Los daarvan was het een leuke dag. Vanmorgen bij Church on the Way gesproken, die in een van de zalen van het beursgebouw samenkomt, gesproken en vanmiddag op Urk in de jeugdkerk Naie Start. Al met al een lange, inspannende dag, temeer daar ik met een fikse hoofdpijn van huis ging.

Ark

Vandaag met Martha en de buren naar een replica (Schaal 1:3) van de Ark van Noach geweest. Best wel indrukwekkend. Roept ook wel weer veel vragen op. Mag dat?
je kotm dan al gauw op de discussie over een jonge of een oude aarde.
Ik heb veel bewondering voor mensen die met grote passie voor of het een of het ander pleiten. Beide kampen doen echt hun huiswerk heel goed. Een puur wetenschappelijke benadering werkt nooit omdat men in de wetenschap altijd uitgaat van vooronderstellingen (tot zover het huidige inzicht reikt neemt men iets als waar aan). Een puur letterlijke aanname van wat er in de Bijbel staat, heeft ook z'n charme (alleen geloof telt) maar kan ook de uitkomst van een gesprek over de vragen die met het Noach verhaal samenhangen bijvoorbaat al voorspelbaar maken.

Persoonlijk maakt het me neit uit of de wereld nu tienduizend jaar, of miljoenen jaren oud is. Genesis biedt ruimte voor beide opties (Lees Genesis 1 en 2 en probeer een antwoord op de vraag te vinden hoe een volmaakt God iets schept wat woest en leeg is.....). Een tweede vraag die naar de oppervlakte komt drijven is hoe het komt dat er sprake lijkt te zijn van een schepping en een herschepping....
Vragewn, vragen, vragen. En dat geeft helemaal niet. Ik heb er geen kerkscheuring voor over.

Waar ik m'n poot stijf houd is bij de heilsfeiten. Waarom? Ik weet dat ik een probleem heb (zonde) en dat ik dat probleem niet zelf kan oplossen. Ik kan m'n hart niet veranderen. Het leven, lijden, sterven, de dood en de opstanding van Jezus Christus; daar wil ik wel over in gesprek gaan maar niet in discussie.

Of de aarde nu jong, of oud is doet niets van het het feit dat de Ark van Noach een beeld is van Jezus Christus die mij kan redden van een eeuwig gescheiden zijn van het Ware leven dat in en bij God te vinden is. Jezus is mijn ark.

Geurtjes

Geuren en herinneringen gaan vaak samen. Ik weet bijvoorbeeld nog precies waar en wanneer ik voor het eerste Zino Davidoff eau de toilette na het scheren gebruikte. Dat was in India in 1991. In een hokje buiten in de tuin had ik met met een emmer water gewassen, terwijl John Kennedy buiten "de wacht" hield. John had zich opgeworpen als mijn persoonlijke begeleider en al gauw ontstond er een vriendschap. In India lopen vrienden hand in hand. Toen John na enkele dagen later tijdens een wandeling een hand gaf voelde ik me best wel lopen. Maar goed, als dat een cultureel gewenste uitdrukking van genegenheid is ben ik ook de rotste niet.
Hoe dan ook, terug naar Zino. Na me gewassen en geschoren te hebben voor het eerst dus die Zino gebruikt.

Telkens wanneer ik nu Zino na het scheren gebruik zie ik die beelden weer terug. En dat zijn gelukkig positieve beelden.
Positieve beelden roepen o.a. koeienpoep, hooi en stro, paarden, zilte zeelucht, en pas in de was gezete linoleumvloeren op.
Negatieve beelden roepen o.a. tot pap gekookte spruiten, frituurvet, schimmelende ruimtes en best nog wel wat andere zaken op. Maar daar zal ik jullie verder niet mee vermoeien.

O ja, de computerproblemen zijn na drie dagen opgelost. Ik heb een nieuwe gekocht. Nu kan ik me richten op relevante zaken en de ontstane achterstand inhalen.

Dat verhaal over die luchtjes heeft natuurlijk een aanleiding. Vanmorgen ging ik naar fitness en ook daar associeer ik de ietwat zoetige, naar schoonmaakmiddel en desinfectant lucht met iets positiefs. Ik zag mezelf supergezond, zonder ook maar een grammetje teveel vet. Ik blijf ruiken.

CJIB

Regelmatig ontvang ik correspondentie van een vereniging uit Leeuwarden. Het is een beweging die zich het "Centraal Justitieel Incasso Bureau" noemt. Vandaag kreeg ik weer twee brieven die betrekking hadden op mijn rijgedrag (in dit geval reedt Martha maar we zijn als echtpaar een en solidair waar het dit soort zaken betreft). Met de genadecorrrectie gaat het om enkele kilometers boven de toegestane snelheid.
Daar zit een interessant principe in. Men is geneigd te zeggen "wat doet men moeiljik om die paar kilometer", maar tegelijkterijd vinden we het rechtvaardig dat iemand die 60 kilometer te hard rijdt, het rijbewijs wordt afgepakt. "Zo bont zou ik het nooit maken". En "ach, iedereen rijdt wel eens een splintertje te hard".
Een splintertje zou moeten worden weggewuifd waar een balk moet worden afgestraft, zo redeneert de gemiddelde mens.
Toch moet je ergens de grens trekken. Een harde, ambtelijk vastgestelde snelheidslimiet is voor de gemiddelde Nederlander geen goed uitgangspunt. Die vindt dat je naar het hele plaatje zou moeten kijken (er was nauwelijks verkeer, het regende niet en ik heb al 35 jaar m'n rijbewijs en nog nooit een ongeluk gehad) en als je christen bent kun je daar als toetssteen nog enkele vragen bij stellen: 1) breng ik een andere in gevaar? 2) breng ik mezeflf in gevaar? en 3) kan ik nog steeds psalmen en geestelijke liederen zingen tijdens m'n feitelijke overtreding. Als de antwoorden dan 1) nee, 2) nee en 3) ja zijn: gas erop.

Je kunt regels niet een klein beetje overtreden. Je overtreedt ze of je doet dat niet. Zo kun je ook de 100 meter hordelopen alleen maar winnen of verliezen. De winnaar zegt niet: ik had het bijna verloren, hoewel de verliezer wel geneigd is om te zeggen dat hij bijna gewonnen had.

Zo is het voor God ook. Of we nu een heel klein beetje (1 km te hard rijden), of heel erg zondigen (je schoonmoeder omleggen); zonde is zonde. Daarom ziet het er voor iedereen slecht uit.
Maar dan Jezus. Aan het kruis heeft Hij gewonnen en heeft voor ons allemaal de rekening bij het CJIB betaalt. Als dank geef ik Hem mijn leven. Hij is het waard. Ik sta niet langer in het krijt bij God.
Door Zijn striemen en wonden ontvangen wij genezing!

Er is iets mis met me

computer.
Ik heb verbinding met het internet. Dat weet ik anders zou ik deze blog niet kunnen schrijven. Alleen schrijf ik dit blog op m'n schootcomputer (die ik overigens niet op m'n schoot heb, dat ding wordt veel te heet) want daar werk m'n verbinding wel goed. Het is aslof het contact met het Wereld Wijde Web door een pot stroop gaat. Spybot, Search & Destroy is bezig om eventuele kwaadaardige elementen op te sporen en te elimineren. Dan is er nog CCleaner, Registry Mechanic, Adware, Spyware.
Wie weet komt het nog nog.

Zelf heb ik ook regelmatig het gevoel alsof m'n leven zich in een pot stroop afspeelt. Een file (gisteren mocht ik weer; 15 kilometer tussen Utrecht en Rotterdam), een vergadering (waar acht van de twintig verwachte deelnerms om de een of andere reden er gewoon niet waren), een boek (ik wil echt lezen maar ik val gewoon in slaap).
Ik noem dit soort zaken met ingang van heden 'de stroopelementen van het ware leven'. Er zijn dagen met een groot stroopgehalte en dagen met een minder hoog stroopgehalte.
Gelukkig heeft stroop een zogenaamd smelttraject en is het zoet (waar ik wel van hou). Op warme dagen dunne stroop, op koude dagen dikke stroop. Gisteren was een koude dag.

VVG

Vanavond de eerste van vijf avonden over Verliefd, Verloofd, Getrouwd. Een gemeleerd gezelschap van 15 jongeren, ouderen, getrouwden, verloofden en alleengaanden verzamelden zich in de huiskamer. Vooral bezig geweest met mensbeeld, Godsbeeld en wereldbeeld omdat deze toch uiteindelijk bepalen hoe iemand denkt over zaken betreffende relaties.

Verder zit m'n inbox voller met mails dan dat ik op een goede manier kan beantwoorden. Het beste is waarschijnlijk om de hele zaak permanent te archiveren en dan alleen nog maar in te gaan op dreigmails (als je nu je mail niet beantwoord gooi ik een steen bij de buren door het raam, en als dat niet helpt doe ik het bij jullie).

Zelf loop ik ook al een tijdje met het idee om anonieme christelijke dreigmails naar onschuldige mensen te sturen. Zo van "als je nu niet snel antwoord geeft op mijn vraag, dwing ik je om je bankrekeningnummer aan me te geven zodat ik 100 euro naar je rekening kan overmaken".

Geld is trouwens altijd een goede "trigger" om notoire niet mailbeantwoorders te activeren.
Stuur een mail naar alle adressen in je adresboek met de mededeling: "Ik heb 100.000 euro gekregen en wil dat graag met mijn vrienden te delen. De eerste 40 vrienden die reageren krijgen ieder 2000 euro van me". Je zult verstelt staan hoeveel vrienden je hebt. En het is goed om dat bij tijd en wijle bevestigd te zien.

Bij Godsbeeld en mensbeeld had ik een stukje schilderij van Leonardo Da Vinci laten zien met de vraag wat dit schilderij (de schepping van Eva) ons leert over Leonardo's beeld van God en de mens. En, de vraag is natuurlijk, hoe zou jij God tekenen? En de mens? En in hoeverre stemt dit overeen met het Godsbeeld en mensbeeld dat we in de Bijbel tegenkomen?

ED

Zondagavond, 9 september, Eternal Differenz, 19.30. Albeda College, Aleyda van Raephorstlaan, Rotterdam.



http://www.eternaldifferenz.nl/

En dan tot slot een luchtig niemendalletje voor buurman Patrick:

Vrijheid....

Dat is het thema van de eerstvolgende jongerenkerkdienst (zondagavond om 19.30). Ik laat een stukje zien uit Braveheart. Het gaat om het stukje waar William Wallace de Schotten toespreekt die, zwaar ontmoedigd bij het zien van de Engelse overmacht, het bijltje er bij neer willen gooien en aanstalten maken om terug naar huis te gaan.

Waarom? Zijn ze bang voor de Engelsen of vrezen ze voor hun leven? In principe zijn ze niet bang voor de Engelsen als ze denken of weten een kans te hebben. Die hebben ze niet. De Engelsen aanvallen betekent voor de meeste Schotten dat ze het er niet levend vanaf zullen brengen.
En toch zijn ze vrij om om te keren en naar huis te gaan.
Maar welke soldaat is nu echt vrij? Die ene die met maar weinig uitzicht zijn leven inzet en bereid is te geven voor een nobele zaak of de soldaat die gebruikmakend van z'n vrijheid terugeekt naar moeder de vrouw en zich de rest van z'n leven verbijt over het gebrek aan moed?

Ons besef en beleven van vrijheid is in de westerse wereld sterk gekoppeld aan ons gevoel van welbevinden; ik moet kunnen doen wat ik wil en alles en iedereen die dat in de weg staat en mijn vrijheid belemmerd is de vijand.
Is het niet zo dat ons besef van vrijheid vooral gericht is op het (be)houden, het nemen en het verzamelen; het opstapelen van tijdelijk genot?
Zou het kunnen zijn dat de manier waarop God naar vrijheid kijkt en bedoelt heeft, helemaal anders is?
Als ik de Bijbel goed begrijp is dat zo. Ware vrijheidmaakt van een mens een "gever". Losgemaakt van verslavingen en de schijnbaar ontembare neiging to "heb" stelt deze bevrijding me in staat om mezelf weg te geven, ten dienst van de ander.

Ik denk dat we het grootste gebod "God liefhebben boven al en je naaste als jezelf" pas kunnen begrijpen en toepassen wanneer we waarlijk vrijgemaakt zijn. En als ik dat zoek kan ik onmogelijk om Jezus heen.

Trouwens, Eternal Differenz stuurt oude mensen van boven de 20 echt niet weg. We hebben altijd een leuke groep "ouderen" die de jonge benadering van ED gewoon erg op prijs stelt. Dus, kom gewoon en maak het mee. www.eternaldifferenz.nl

Sorry buurman Patrick, het is weer een "zwaar" blog geworden. Ik beloof voor morgen weer een luchtig niemendalletje te schrijven.